Σάντα Πόρι

February 14, 2010

Το τείχος – γέφυρα στην αρχαία Αντίπαρο

 

Επιτέλους βρέθηκε κι ένα σοβαρό επιχείρημα υπέρ της διοικητικής συνένωσης, πιο διαχρονικό από όλα: Κάποτε η Αντίπαρος κι η Πάρος ήταν ένα ενιαίο νησί. Περισσότερα στο άρθρο της κυπριακής εφημερίδας “Πολίτης” που παρατίθεται παρακάτω. Από τότε βέβαια πέρασαν πολλά χρόνια και τα δύο νησιά χωρίστηκαν. Δεν πειράζει, το μόνο που απομένει είναι μία γέφυρα που θα τα ξαναενώσει.

 gefyra4 gefyra3 

Κυκλάδες: Όταν η θαλάσσια στάθμη ανεβαίνει

Σήμερα μιλούμε για νησιά των Κυκλάδων, κάποτε ήταν ένα ενιαίο κομμάτι γης, που με την άνοδο των νερών, τα χαμηλότερα σημεία βυθίστηκαν και τα ψηλότερα, όπως τα βουνά, παρέμειναν στην επιφάνεια όπου και δημιουργήθηκαν τα νησιά.
Έστω και αν στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου όπως είναι και η Κύπρος, τα πρώτα ανθρώπινα κατάλοιπα χρονολογούνται από τη 12η χιλιετία, είναι πλέον δεδομένο ότι η ζωή άρχισε πολύ πριν. Χρειάζονται μόνο οι χειροπιαστές αρχαιολογικές ενδείξεις.

NIKO-2-492

Το στενό ανάμεσα στην Πάρο, δεξιά, και την Αντίπαρο, αριστερά. Οι περιβάλλουσες γραμμές είναι οι ισοβαθείς των 5 μέτρων. Πολύ πρόσφατα στον γεωλογικό χρόνο, 7.200 χρόνια πριν, τα νησιά αυτά ήταν ενωμένα.

Η αρχαία Πρεπέσινθος


Ο Στράβωνας και αργότερα ο Πλίνιος αναφέρονται στην αρχαία Πρεπέσινθο, το σημερινό νησί Δεσποτικό, λέγοντας ότι ήταν ενωμένο με την Αντίπαρο. Στα βόρεια παράλια του νησιού αυτού φαίνονται οι λαξεύσεις στο υπόστρωμα του βράχου που βυθίζονται στη θάλασσα. Πρώτος ο διακεκριμένος αρχαιολόγος Χ. Τσούντας και αργότερα ο Rubensohn μελέτησαν τα αρχαιολογικά κατάλοιπα χωρίς να είναι σε θέση να δώσουν μια απάντηση. Τελευταία, ο ωκεανολόγος-βιολόγος Πέτρος Νικαλαΐδης, σε έρευνές του στην περιοχή με το National Geographic και τη Σχολή Υποβρύχιας Οικολογίας & Καταδύσεων Αιγαίου, «Aegean Diving College», πιστεύει ότι οι εν λόγω λαξεύσεις είναι οδηγοί/ράγες για την ελεγχόμενη κύλιση βαρέων αντικειμένων κυρίως μαρμάρου. Πρόκειται για ένα πολύ ευφυή και ασφαλή τρόπο μεταφόρτωσης μαρμάρου σε πλοία και σχεδίες, μέθοδος που χρησιμοποιείτο εκτεταμένα στην αρχαία Ελλάδα.

Τα κατάλοιπα αυτά θα χρονολογούνται γύρω στο 700 π.Χ., περίοδο κατά την οποία η μεταλλουργία ανθούσε και έτσι γινόταν εφικτή η εξόρυξη και η εξαγωγή τεμαχίων μαρμάρου, κυρίως προς την Αθήνα και άλλους προορισμούς. Η χρονολογία αυτή των λαξεύσεων συνάδει με την τότε επιφάνεια της θάλασσας και συμπίπτει με την εποχή όπου η γνώση στη μεταλλουργία ήταν υψηλή, δηλαδή ήταν δυνατή η δημιουργία τέτοιων καταστάσεων. Οι παράλληλες προς την ακτή λαξεύσεις έχουν όλες κλίση προς τη θάλασσα, ώστε το πλοίο μετά τη φόρτωση να είναι σε θέση να αποπλεύσει με την παλίρροια. Η προτεινόμενη θεωρία του ωκεανολόγου Νικολαΐδη ενισχύεται από την ύπαρξη του ναού του Απόλλωνα στην Πρεπέσινθο -Δεσποτικό- κτισμένος με παριανό μάρμαρο, τόπος όπου δεν υπάρχει λιμάνι ούτε μάρμαρο.
Ένα άλλο φαινόμενο που παρατηρείται στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο εκτός από την άνοδο της θαλάσσιας στάθμης, είναι οι ανακατατάξεις λιθοσφαιρικών πλακών που ανασηκώνουν ένα νησί από τη μια πλευρά και το βυθίζουν από την άλλη, όπως στην Κρήτη.

Μεταξύ Πάρου και Αντίπαρου

Εκτός από τις αρχαιολογικές ενδείξεις, οι υποθαλάσσιες έρευνες δεικνύουν ότι μεταξύ Πάρου και Αντίπαρου υπάρχει τείχος, που άρχισε να κτίζεται όταν η στάθμη της θάλασσας ανέβαινε και οι κάτοικοι άρχισαν να χάνουν την επαφή με την «αντίπερα» όχθη. Έτσι δημιουργήθηκε σιγά σιγά μια λιθοδομή, είδος γέφυρας-τείχους.

NIKO-3-400

Το ελαφρά οφιοειδές αρχαίο «τείχος»-γέφυρα, στο μέσο της φωτογραφίας, που ένωνε την Πάρο με την Αντίπαρο, τώρα κάτω από τα νερά του Αιγαίου.Οι περιοχές με πιό σκούρο χρώμα είναι φυκιάδες Ποσειδωνίας. Η φωτογραφία έχει ληφθεί από ελικόπτερο. Το βάθος της θάλασσας εδώ είναι 5,50 – 6 μέτρα. Η διατομή του τείχους είναι σχήματος τραπεζίου. Η στέψη της λιθορριπής αυτής βρίσκεται στα -3 μέτρα. Οι πέτρες κατα μέσο όρο έχουν βάρος, όσο μπορεί να σηκώσει και να κουβαλήσει ένας άνθρωπος, περίπου 25-30 κιλά.

Ποια ήταν όμως τα δεδομένα που οδήγησαν στο κτίσιμο του τείχους αυτού; Γύρω στην 11η χιλιετία, η Πάρος και η Νάξος ήταν ενωμένες. Το μέγιστο βάθος ανάμεσά τους σήμερα είναι 35 μέτρα. Μέχρι την 7η χιλιετία, το στενό που χωρίζει τα δύο νησιά σήμερα ήταν ακόμα ξηρά. Τότε άρχισε να δημιουργείται ένα παλιρροιακό θαλάσσιο ποτάμι παρόμοιο με το στενό του Ευρίπου. Οι ανασκαφές στην περιοχή έγιναν από τον Colin Renfrew, ο οποίος βρήκε κατάλοιπα από μεγάλους τόνους    , φάλαινες και όστρακα. Και ενώ σε άλλους αρχαίους παραθαλάσσιους οικισμούς βρέθηκαν πολλά αγκίστρια, στην περιοχή αυτή βρέθηκαν μόνο αιχμές βελών και δοράτων από οψιανό λίθο Μήλου. Αυτό είναι ένδειξη ότι ο τρόπος ψαρέματος παρομοιάζει με αυτό των ποταμών και όχι με θαλάσσιο.

Σχετικά με την υποθαλλάσια έρευνα του κ. Νικολαΐδη διαβάστε το ποστ στην Αντιπάρια Φωνή (Παραθέτουμε μια εξαιρετική έρευνα για την αρχαία υποθαλάσσια Αντίπαρο!)  ή  εδώ (πηγή).

 

Ελπίζουμε να προσκληθεί κάποια στιγμή ο κ. Νικολαΐδης στην Αντίπαρο για μια ομιλία σχετικά με τα σπουδαία ευρήματα του.

November 21, 2009

Εκεί που φθάνουν τα χνώτα του Βορρά

Filed under: περιηγηση,τα εν οικω — santapori @ 9:40 pm

 DSC00147DSC00140 DSC00141  DSC00143 DSC00144

November 15, 2009

Φθινοπωρινή Αντίπαρος

Filed under: περιηγηση,τα εν οικω — santapori @ 6:25 pm

  4)3  5 6

Ευχαριστούμε όσους στέλνουν στο ιστολόγιο φωτογραφίες.

Η ομορφιά είναι πολλαπλή όταν μοιράζεται.

October 17, 2009

"Γυρίσματα"

Filed under: περιηγηση — santapori @ 1:31 pm

Από την εκπομπή “Γυρίσματα” του ΣΚΑΙ (24 Ιουνίου 2009)

September 8, 2009

χωρίς θέμα

Filed under: περιηγηση — santapori @ 7:12 pm

--

Φωτό του κ.Τ.Φαρούπου

September 5, 2009

Η Αντίπαρος στους Sunday Times (μεταφρασμένο)

Filed under: bloggin',περιηγηση,αναδημοσίευση — santapori @ 8:57 am

Untitled-2-800-1100 [640x480]

Μετά από δημοσιογραφίζοντες σε εφημερίδες και εφημεριδάκια, κι αφού οι ανακρίβειες που έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα για το νησί μας κάνουν συχνά να αναρωτιόμαστε αν ζούμε στο ίδιο μέρος που οι γραφιάδες το περιγράφουν με ενθουσιασμό ως κοσμικό νησί, μία μίνι Μύκονο, ένα πλωτό Κολωνάκι και ό,τι άλλο τα αρρωστημένα μυαλά γεννάνε για να πουλήσουν κανένα φύλλο μαζί με την αξιοπρέπειά τους, φαίνεται πως έφτασε η ώρα να διαβάσουμε και μία σοβαρή δημοσιογραφική προσπάθεια. Ο R.Waters (http://www.richardwaters.co.uk/) ήταν στο νησί πριν λίγους μήνες, συζήτησε με απλούς ανθρώπους, περιηγήθηκε στο νησί και κατέγραψε τις εντυπώσεις του, που κάνουν το γύρο του κόσμου μέσω των Sunday Times.

Το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο είναι εδώ.

Έρημες ακτές, ατέλειωτος ορίζοντας και ο κλασικός συνδυασμός χρωμάτων των ελληνικών νησιών: η tourist-friendly Αντίπαρος έχει τα πάντα – εκτός από τους τουρίστες. Ο Ρίτσαρντ Γουώτερς βλέπει κάτω από την επιφάνεια…

Καθώς το δικινητήριο αεροπλάνο άρχιζε την απότομη κάθοδο προς τον αεροδιάδρομο της Πάρου, το γαλάζιο της θάλασσας και τ’ ουρανού κυλούσε περιπαιχτικά… κι από τη γωνία του ματιού πρόλαβα να δω έναν κοντινό σχηματισμό: Αντίπαρος. Ένα γρήγορο πέρασμα από το αεροδρόμιο, ένα ελληνικό αστραπιαίο ταξί ως την πόλη και εμείς- εγώ μαζί με τη σύντροφο μου και τα παιδιά- σύντομα ιδρώναμε στο λιμάνι της Πούντας.

Ανυπομονούσαμε να βρεθούμε στην Αντίπαρο και από το μώλο της Πούντας το χαμηλό λιμανάκι έμοιαζε αρκετά κοντά να το κολυμπήσεις (τι απόλαυση θα ήταν, αλήθεια, να δροσίζεσαι στα νερά ύστερα από ένα μακρύ, κολλώδες ταξίδι από την Αγγλία). Οι αποσκευές όμως μας καθήλωναν, κι έτσι περιμέναμε για το φέρυ, που δουλεύει σαν το μετρονόμο όλη μέρα. Καθώς πλησιάζαμε μέσω της θάλασσας, το νησί έμοιαζε συνηθισμένο- αλλά μόλις πατήσαμε στην ξασπρισμένη προκυμαία, φωτογραφικά πλάνα, σαν από Kodak, άρχισαν να ξεπηδάνε από παντού: ηλιοκαμένοι ψαράδες να παλεύουν με τα μπερδεμένα δίχτυα τους, εκτυφλωτικά λευκές μπουγάδες, η μυρωδιά του φρέσκου καφέ από ένα «καφενείο», και μουσική από «μπουζούκι» να ξεχύνεται από τα ραδιοκύματα. Θα πίστευε κανείς πως όλα στήθηκαν από το τουριστικό συμβούλιο προς τέρψη των φωτογραφικών φακών των τουριστών.

Αυτό το μικροσκοπικό φυλάκιο είναι, για μένα, το τέλειο ελληνικό νησί: αρκετά μικρό για να γλιτώσει από την αχαλίνωτη ανάπτυξη των μεγαλύτερων και πιο γνωστών αδερφιών του (και γλίτωσε παρά τρίχα), αλλά επίσης εύκολα προσβάσιμο, τόσο που να νιώθεις απόμερα χωρίς να νιώθεις παγιδευμένος. Έπεσα πρώτη φορά τυχαία απάνω του καθώς έγραφα ένα βιβλίο, το “Cool Camping Europe”, πέρυσι το καλοκαίρι, οπότε και ένιωσα κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά μου ταξίδια: απόλυτη γαλήνη, αυτή η «σπλαχνική» ικανοποίηση που παίρνεις όταν δοκιμάζεις το μπέικον-σάντουιτς της μαμάς ένα σαββατιάτικο πρωινό. Οι ρυτίδες εγκατέλειψαν το πρόσωπό μου και οι ώμοι χαλαρώσανε. Επιστρέφοντας ένα χρόνο μετά, η ίδια αίσθηση με διαπέρασε καθώς περπατούσαμε για το δωμάτιο ενώ μας περικύκλωναν κάποιες χήνες.

Untitled-4-image-800 [640x480]Μόλις πριν από 30 χρόνια το κυκλαδονήσι αυτό ήταν κάτι σαν πόλη-φάντασμα, με το υποτυπώδες λιμάνι του να κοιτάει ζηλόφθονα απέναντι το ξακουστό αδέλφι του, την Πάρο, και να αναρωτιέται πότε θα φάει κι αυτό κομμάτι από την τουριστική πίτα. Οι ντόπιοι, προκειμένου να ταΐσουν τις φαμίλιες τους, δούλευαν το μισό χρόνιο σε μεγάλα εμπορικά καράβια ενώ οι γυναίκες τους πάλευαν να τα φέρουν βόλτα με τις μοναχικές τους ζωές.

Κάπου τότε, στη δεκαετία του ‘80, έφτασαν στο νησί και οι νεοχίππις από τη διπλανή Ίο, ελκόμενοι απ΄το διονυσιακό πνεύμα και τα οινοπνευματί νερά και φέρνοντας στο νησί sex, drugs και αυτοσχέδια μουσικά δρώμενα. Στη αρχή της χιλιετίας τους ακολούθησαν διεθνείς τραπεζίτες και Αθηναίοι χειρουργοί που έχτισαν εξελιγμένες εντυπωσιακές βίλλες με αχανείς πισίνες βγαλμένες απευθείας από πίνακες του Hockney.

Κάποιοι επισκέπτες αποκαλύπτουν ήρεμα πως έρχονται στο νησί εδώ και τρεις δεκαετίες. Και τώρα, xολιγουντιανά ονόματα, επίσης -κάποια μάλιστα έχουν κερδίσει και το αγαλματάκι – φτιάχνουν σπίτια εδώ, για να μην αναφερθεί και το όνομα μιας σουπερστάρ που ψιθυρίζεται πως αγόρασε έκταση. Οι Παριανοί ίσως χλευάζουν, μπορεί να σας παροτρύνουν να αγοράσετε κανένα σάντουιτς πριν περάσετε στην Αντίπαρο, καθώς εκεί «δεν υπάρχει μέρος για να φας». Η Αντίπαρος όμως έχει χτυπήσει φλέβα χρυσού κι η Πάρος το ξέρει.

Κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης είδαμε ανθρώπους να βάφουν με προσοχή τα κενά («γεράκια») ανάμεσα στις πέτρες του πεζοδρόμου και να μουρμουράνε ο ένας στον άλλο με πελώριες βούρτσες στα χέρια τUntitled-3-800 [640x480]ους καθώς πασάλειβαν το στιλπνό λευκό. Σκεφτήκαμε πως έμοιαζε με έναν από τους άθλους του Ηρακλή καθώς τους βλέπαμε να κοπιάζουν στην Αγορά, το μακρύ πεζόδρομο που ελίσσεται μέσα στο χωριό. Εδώ μπορείς να στριμωχτείς σε σπιτικά παγωτατζίδικα (το καλύτερο, όπως ανακαλύψαμε, είναι της Vicky’s), μπαράκια, μαγαζιά ρουχισμού, κοσμηματοπώλες με χειροποίητα κοσμήματα, και παραδοσιακά ρούχα με δαντέλες. Υπάρχουν και μερικοί ψιλικατζήδες με κουβαδάκια και είδη θαλάσσης – αυτό είναι καλό, καθώς μόλις προσανατολιστείτε θα βρείτε πάνω από 20 έρημους κολπίσκους για εξερεύνηση, χωρίς να υπολογίσουμε τα έρημα νησιά του Δεσποτικού και του Αγ. Σπυρίδωνα.

Την πρώτη μέρα δεν κάναμε πολλά, περιπλανηθήκαμε στα πολύπλοκα σοκάκια της παλιάς πόλης και συναντήσαμε ένα παλιόφιλο, τον Θεολόγο, που γνωρίζει το νησί καλύτερα κι απ’ τους αετούς που μεγάλωνε όταν ήταν μικρός. Σε λίγες μόλις εβδομάδες ο πληθυσμός του νησιού θα αυξηθεί, με τους δρόμους του να προσελκύουν καλαίσθητους αστούς και Αθηναίους συγγενείς που ξεφαντώνουν. Αλλά προς το παρόν ήταν όλα ήσυχα στο «μέτωπο».

Untitled-5-1200 [640x480]Το επόμενο πρωί είμαστε έτοιμοι για εξερεύνηση. Πρώτη στάση, γεύμα στην ψαροταβέρνα του Καπετάν Πιπίνου, περίπου 10χλμ νότια, στον Άγιο Γεώργιο. Κάτω από τον καυτό ουρανό υπήρχε μία σύνθεση καθαρά ελληνική: η γαλάζια ακτή, το τραπέζι μας γεμάτο μεζέδες από φρέσκο καλαμάρι, χωριάτικη σαλάτα, αθερίνα, κολοκυθάκια και ζουμερά κοκκινομώβ πλοκάμια από χταπόδι. Οι Γιαπωνέζοι έχουν βρει για αυτό ότι φέρνει καλή διάθεση, μια υδάτινη αποθήκη σεροτονίνης. Ίσως αυτό είναι το μυστικό της φιλόξενης διάθεσης των ντόπιων – καθώς και το γεγονός ότι πολλοί εδώ δεν θα έχουν ποτέ ξανά το λόγο να ανησυχήσουν για χρήματα, έχοντας μοσχοπουλήσει τη γη τους σε διεθνείς κτηματομεσίτες. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να μοιραζόμαστε το χώρο με διεθνείς τραπεζίτες ή ψαράδες που απλά πέρασαν για ένα γρήγορο καφέ ή μια κουβέντα με τους συγγενείς. Κατά κάποιο περίεργο τρόπο στην Αντίπαρο αυτά τα δύο άκρα φαίνονται να τα πηγαίνουν καλά.

Πήραμε μια βάρκα από την παραλία για το σιωπηλό νησί του Δεσποτικού. Σε απόσταση μικρότερη από ένα μίλι από την ταβέρνα του καπετάν Πιπίνου το μέρος είναι ακατοίκητο, εκτός από τα φαντάσματα της Νεολιθικής (4000πΧ) κοινότητας και κανένα περιστασιακό αρχαιολόγο. Κρυμμένοι θησαυροί βγαίνουν συνεχώς στο φως – αναθήματα αφημένα εδώ από τους προσκυνητές ανά τους αιώνες κατά το πέρασμα τους για το ιερό μαντείο της Δήλου. Πίσω στην Αντίπαρο, αντικρίσαμε το φερόμενο ως αρχαιότερο σπήλαιο σταλακτιτών στην Ελλάδα , σύντομο καταφύγιο κατά ον 4ο αιώνα Μακεδόνων στρατηγών ύστερα από μία αποτυχημένη συνομωσία εναντίον του Μέγα Αλέξανδρου. Με αυτό μάλλον ολοκληρώθηκαν τα απαραίτητα αξιοθέατα της ημέρας, κι έτσι, τηρώντας την παράδοση, υποχρεωθήκαμε να περάσουμε το απόγευμα ρουφώντας παγωμένους καπουτσίνο στη Χώρα, πριν μια βραδινή βουτιά και μια τελευταία έκρηξη του Αιγαιοπελαγίτικου ήλιου.

Οι απόμακρες γωνιές της Αντιπάρου είναι πιο εύκολα προσβάσιμες με πλοίο και αυτό ακριβώς κάναμε την Τρίτη μέρα του ταξιδιού μας, με πραγματικά αλεξανδρινό πνεύμα, χάρη στη βοήθεια που προσέφερε η DIY-ναυτική επιχείρηση “Sail Away”. Οπλισμένοι με χάρτες του νησιού, σωσίβια και λίστα πού να μην πλεύσουμε, βρεθήκαμε σε ένα ανθεκτικό 5μετρο σκάφος. Αν υπάρξει πρόβλημα με το Ποσειδώνα, τις σειρήνες ή ρουφήχτρες, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να καλέσεις το Χρήστο, τον ιδιοκτήτη, ο οποίος θα εμφανιστεί με το Zodiac του ανά πάσα στιγμή. Ο Οδυσσέας θα τα είχε καταφέρει με έναν τύπο σαν κι αυτόν. Untitled-7-800 [640x480]

Βγάλαμε το σκάφος στην ακτή, μετά το γιγαντιαίο κέδρο που σηματοδοτεί το Camping της Αντιπάρου, στη βόρεια πλευρά του νησιού, και με γοργό βήμα κατευθυνθήκαμε στις παραλίες. Κοντά στο λιβάδι με τις μαργαρίτες, πράσινο μετά τη βροχή, θα μπορούσε να ήταν η Κορνουάλη, αν εξαιρέσουμε την ζέστη. Στο βάθος, καθώς η λέμβος έσκιζε τα σκοτεινά νερά, μπορούσαμε να διακρίνουμε αμυδρά το νησί της Σερίφου, όπου κάποτε κατοικούσε η Μέδουσα, που είχε φίδια αντί για μαλλιά. Το μεγάλο πλεονέκτημα τού να ιστιοπλοείς μ’ αυτόν τον τρόπο είναι ότι είσαι ελεύθερος να βρεις τις καλύτερες παραλίες και να τις έχεις αποκλειστικά για τον εαυτό σου. Αν το να το κάνεις μόνος σου δεν σου ταιριάζει, υπάρχουν τρείς εναλλακτικές λύσεις στην πόλη, από έμπειρους καπετάνιους, οι οποίοι θα σε μεταφέρουν με παραδοσιακά ξύλινα σκάφη, ετοιμάζοντας ένα παραδοσιακό γεύμα barbeque καθώς εσύ κολυμπάς με την μάσκα σου ανάμεσα σε σκορπίνες και σμέρνες.

Δέσαμε απέναντι από τον Άγιο Σπυρίδωνα, ένα νησί που η Αιγαιοπελαγίτικη αντανάκλαση του απλωνόταν τόσο ζωντανή σαν το μωβ χρώμα του χταποδιού. Ένα μικρό ξωκλήσι στέκονταν στην κορυφή και χωθήκαμε μέσα. Ένα πεσμένο ασημένιο μικρό κηροπήγιο επάνω στην Αγία Τράπεζα σκεπασμένο από σκόνη, ένα ξεθωριασμένο πολύχρωμο γυάλινο παράθυρο… Τίποτα εκεί μέσα δεν φαινόταν να έχει αλλάξει από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο λαός της Αντιπάρου ρίσκαρε τις ζωές του για τις συμμαχικές δυνάμεις. Επιστρέψαμε στην ακτή μέσω των μικρών υφάλων του Διπλού και του Κάβουρα, φαντασιώνοντας τους εαυτούς μας ως Αργοναύτες με αλατισμένα πρόσωπα και ανεμοδαρμένα μαλλιά.

Εκείνη η νύχτα είχε ακόμα περισσότερο καλαμάρι σε μια ταβέρνα πίσω από το δρόμο, όπου μάθαμε για μια ακόμη σημαντική μάχη που συνέβη αρκετά χρόνια πριν τον πόλεμο. Πίσω στον 15 αιώνα το νησί είχε βασανιστεί από το διαβόητο πειρατή Barbarossa. Με το ίδιο πάθος που η τοπική κοινωνία επιδεικνύει ακόμη και σήμερα, χτίσανε το απόρθητο τείχος που ήταν αρκετά ψηλό και παχύ για να προστατέψει τα σπίτια που βρίσκονταν μέσα σε αυτό. Ο περίπατος μέσα από τη σκεπαστή καμάρα, που αποτελούσε κάποτε τη μοναδική είσοδο του χωριού, είναι μαγικός: ένα παρεκκλήσι φωτίζεται από κεριά καθώς όλοι περιφέρονται άσκοπα και ανταλλάσουν «καλησπέρα».

Την τελευταία μας μέρα, και πάλι με τον φίλο μας Θεολόγο, πήγαμε για πεζοπορία στην στρωμένη με φύκια παραλία στα Λιβάδια, στη δυτική πλευρά του νησιού, όπου αναζητήσαμε καύκαλα σουπιάς σε όρθια ξανθά βράχια και στριφτούς κέδρους. Ο Θεολόγος βρήκε ένα δείγμα(καύκαλο), κάρφωσε ένα ξύλο στο κέντρο του και το λευκό προσωπείο έλαμψε από ευχαρίστηση καθώς έπλεε ξεκινώντας τη δική του Οδύσσεια.

Untitled-6-image-1200 [640x480]Την τελευταία μέρα, όλα ήταν μελαγχολικά καθώς περιφερόμασταν λίγο πριν επιβιβαστούμε στο φέρυ. Αλλά η Αντίπαρος είχε να δώσει λίγο ακόμη από τη δική της παράσταση: μια ριπή από το καλοκαιρινό «μελτέμι» ανακάτωσε τα μαλλιά των αντρών που στέκονταν στις πόρτες των σπιτιών τους. Οι σχισμές (γεράκια) είχαν ήδη βαφτεί στην Αγορά και οι ψαράδες κρατώντας τα -Lucky Strike- τσιγάρα τους χαλάρωναν στην προκυμαία. Αυτό επισύναψε τι ακριβώς φέρνει τον κόσμο ξανά στο νησί: μια ήρεμη ευφορία που ακόμα δεν έχει αξιοποιηθεί. Ευτυχώς, δεν θα αλλάξει τα επόμενα χρόνια και έτσι θα μπορέσω να την γνωρίσω καλά.

επεξεργασία: antiparos-blog, ibislabs και φίλοι

September 1, 2009

Το άρθρο των Sunday Times για το νησί και η κατάρα των ελληνικών φυλλάδων

ΕΔΩ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΣΕ PDF ΜΟΡΦΗ:

link 

Untitled-1-400200

Μετά από δημοσιογραφίζοντες σε εφημερίδες και εφημεριδάκια, κι αφού οι ανακρίβειες που έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα για το νησί μας κάνουν συχνά να αναρωτιόμαστε αν ζούμε στο ίδιο μέρος που οι γραφιάδες το περιγράφουν με ενθουσιασμό ως κοσμικό νησί, μία μίνι Μύκονο, ένα πλωτό Κολωνάκι και ό,τι άλλο τα αρρωστημένα μυαλά γεννάνε για να πουλήσουν κανένα φύλλο μαζί με την αξιοπρέπειά τους, φαίνεται πως έφτασε η ώρα να διαβάσουμε και μία σοβαρή δημοσιογραφική προσπάθεια. Ο R.Waters ήταν στο νησί πριν λίγους μήνες, συζήτησε με απλούς ανθρώπους, περιηγήθηκε στο νησί και κατέγραψε τις εντυπώσεις του, που κάνουν το γύρο του κόσμου μέσω των Sunday Times.

Αν πιστεύαμε την κάθε ευφάνταστη “Σίβυλλα” ή κ. Δημητρίου (BIG FISH) με τις ανάλαφρες έως ελαφριές ανταποκρίσεις τους για ένα νησί που δεν υπάρχει στ’ αλήθεια, τότε πραγματικά το άρθρο του Richard Waters θα έπρεπε να είναι αποκύημα της βδελυρής φαντασίας ενός αποτυχημένου δημοσιογράφου. Ή μήπως πάλι συμβαίνει το αντίθετο;

«Dove sono e capere?Dove sono e capere?» έσκουζε ο Armani…. «Οh! Μadonna mia! Επιτέλους! She is coming!» έκραζαν οι λουσάτες ιδιοκτήτριες απέριττων βιλλών… Μήπως τα ελληνικά κείμενα για το νησί, που μετά αναπαράγονται αφειδώς και στο διαδίκτυο (όπως η περίπτωση με το κείμενο της -Σίβυλλας πάλι- “Μαντόνα επί Αντιπάρω” που κοσμεί αρκετά ελληνικά ιστολόγια και ιστοτόπους) δημιουργούν μία μηντιακή εντύπωση η οποία ευθύνεται για όλους αυτούς τους αλαλάζοντες αλαζόνες επιδειξιομανείς που μαζευτήκανε το τελευταίο διάστημα (και σιγά σιγά αποχωρούν σεμνά με τα παιδιά τους, τα SUV, τα σκάφη τους και τις Φιλλιπινέζες υποτακτικές, κατά σειρά βαρύνουσας σημασίας στο αξιακό τους σύστημα);

Ποια τιμωρία αξίζει στις χειμαρρώδεις πένες που καλύπτουν την γνωστική τους πενία με ευφάνταστα σκηνικά; Ίσως να τις βάλουμε να δουλέψουνε μεροκάματο στην πρώτη γραμμή, σε κάποιο από τα δημοφιλή στέκια του πεζοδρόμου που εξυμνούνε, από, ας πούμε, 1-20 Αυγούστου. Και μετά να τις βάλουμε να γράψουν εκατό φορές: δεν θα ξαναγράψω βλακείες. Η Αντίπαρος δεν είναι Μύκονος (ακόμη)… coverUntitled-2-800-1100

Untitled-3-800 Untitled-4-image-800 Untitled-4-text-left-line-800 Untitled-4-text-right-line-800Untitled-6-text-800 Untitled-5-1200 Untitled-6-image-1200 Untitled-7-800 Untitled-8-text-left-500 Untitled-8-text-right-600

August 3, 2009

Αντίπαρος ή Αντιμύκονος; Άρθρο στο “Big Fish”

Filed under: περιηγηση,αναδημοσίευση — santapori @ 2:36 pm

ex_b_fish

Αν και σπανίως έχει γραφτεί κάτι ακριβές για το νησί από τους ρεπόρτερ σε διακοπές, αυτό που συνάγεται είναι μία τάση η Αντίπαρος να αναδειχτεί σε εναλλακτική Μύκονο.

Το καυχώνται εδώ και καιρό οι συναγελαζόμενοι στα γιάπικα τραπέζια και το αποκηρύσσουν οι νεόπτωχοι θαμώνες του γνωστού κάμπινγκ.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η παράλληλη αρμονική συνύπαρξη στον ίδιο δρόμο όλων των φυλών αποτελεί μία γοητευτική εικόνα, που απέχει πολύ από τις θεωρητικές αποστάσεις που καθορίζει η πραγματική κοινωνική θέση του καθενός.

Περισσότερα για τη λαίλαπα των VIPs που έπληξε το νησί τα τελευταία χρόνια χωρίς ανταποδοτικά οφέλη για το ίδιο το νησί (παρά μόνο για τις τσέπες ολίγων) άλλη φορά.

Στο free press BIG FISH που παρατίθεται παρακάτω η Αντίπαρος έχει την τιμητική της ως μία άλλη Μύκονος, πιθανώς δε και ως Αντι-Μύκονος.

Παράλληλα στο Βήμα της Κυριακής η πλήρης αποικιοκρατική επέλαση των νεοκροίσων καταγράφεται εγκωμιαστικά στο άρθρο “Μαντόνα επί… Αντιπάρω” της “Σίβυλλας”. Επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα αυτό που νιώθουμε σαν διαίσθηση… Ότι στο νησί ζουν δύο παράλληλοι κόσμοι…

BIGFISH_ANTIPAROS
Στα σχόλια θα βρείτε κι ένα ποιοτικό κείμενο από τη φίλη blogger dasjboot που αξίζει πιο πολύ κι απ’ το ίδιο το ποστ…

July 6, 2009

Mantalenikoi olou tou kosmou enwtheite…

Filed under: bloggin',περιηγηση,τα εν οικω — santapori @ 6:34 pm

Εξαιρετική δουλειά από έναν μπλόγκερ τεμπέλη και συκοφάντη σαν και τους υπολοίπους του νησιού. Η μανταλενική ονειρεμένη νήσος σε ένα απάνθισμα φωτογραφιών – ντοκουμέντων από τη θρυλική ταινία “Μανταλένα” που σημάδεψε το νησί, αποτύπωσε τις ομορφιές του παράλληλα με την διαιωνιζόμενη διχόνοια και έφερε στις μέρες μας αυτό που από εδώ αποκαλείται μανταλενική, μεταμανταλενική και μεταμεταμανταλενική γενιά. Η τελευταία είναι και η ελπίδα για τον τόπο (είναι;)…

H ταινία θα προβληθεί και φέτος, κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων της Αγ. Μαρίνας (της Πλωτής). Με αγγλικούς υπότιτλους. Λεπτομέρειες σύντομα.

July 5, 2009

η Αντίπαρος στη LIFO και ο αντιπαριώτης γκουρού

Filed under: περιηγηση,τα εν οικω — santapori @ 8:42 am

 

Το δημοφιλέστερο free press παρουσιάζει στο τελευταίο τεύχος του την Αντίπαρο. Και φαίνεται ότι έχει πάρει καλές πληροφορίες. Παράλληλα, ο γνωστός και αγαπητός αντιπαρόπληκτος (και ενίοτε γκουρού) Γιώργος Αμυράς (Μένουμε Ελλάδα) στο ιδιαίτερα αξιόλογο ταξιδιωτικό του μπλογκ διαλογίζεται και εξιστορεί σύντομα την ιστορία του νησιού με τρόπο γλαφυρό, πειστικό και οικείο.

Untitled-1-Untitled-2-

Ο αντιπαριώτης guru

var so = new SWFObject(“http://www.hellasamiras.gr/a/wp-content/themes/modularity/library/apps/flash/flvPlayer.swf?imagePath=http://www.hellasamiras.gr/a/wp-content/uploads/vlcsnap-13605900.png&videoPath=http://www.hellasamiras.gr/a/wp-content/uploads/antiparos-2.flv&autoStart=false&autoHide=false&autoHideTime=5&hideLogo=true&volAudio=60&newWidth=480&newHeight=300&disableMiddleButton=false&playSounds=true&soundBarColor=0x0066FF&barColor=0x0066FF&barShadowColor=0x91BBFB&subbarColor=0xffffff”, “sotester”, “480”, “300”, “9”, “#efefef”); so.addParam(“allowFullScreen”, “true”); so.addParam(“wmode”, “transparent”); so.addParam(“scale”,”default”); so.write(“flashcontent-2786”);

Όλα όσα θέλατε να μάθετε για την Αντίπαρο κ δεν τολμούσατε να ρωτήσετε! Ο μέγας guru G.am μας φωτίζει με τις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις του.

Next Page »

Blog at WordPress.com.