Σάντα Πόρι

December 6, 2009

6/12: O homo canapeus τιμά…Τι ακριβώς τιμά;

1Ένα χρόνο μετά την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, καμία αποτίμηση δε μπορεί να γίνει με ασφάλεια. Οι πρώτες όμως διαπιστώσεις αρχίζουν να δείχνουν το πρόσημο μιας αληθινής εξέγερσης κι όχι ενός “πλιάτσικου” όπως γραφικοί εθελοτυφλούντες σε κανάλια, μπλογκς, έντυπα και έδρανα δήλωναν και δηλώνουν ακόμα.

19 μέρες βίαιων ταραχών, εξαπλωμένες ταυτόχρονα σε πολλές πόλεις της χώρας, με σαφή στόχευση κατά συμβόλων της κρατικής εξουσίας (κόμματα, αστυνομία, τράπεζες, εκκλησία, ΜΜΕ κ.ά.), με άμεση μεταλαμπάδευση αυτής της ορμής και σε άλλες χώρες… Όλα αυτά καθιστούν τα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη ΕΞΕΓΕΡΣΗ κι όχι πλιάτσικο ή οτιδήποτε άλλο.

Ένα χρόνο μετά, οι ίδιες κοινωνικές συνθήκες που επωάζουν την ανασφάλεια και την έλλειψη οράματος στην κοινωνία και ειδικότερα στους νέους, είναι ακόμα εδώ, ίσως ακόμα πιο έντονες. Η γενιά των 700 ευρώ, όρος του περασμένου Δεκέμβρη, που συμμετείχε ενεργά στις εξεγέρσεις, και είναι η πρώτη γενιά που απειλείται να ζει χειρότερα από την προηγούμενη, αντί να συρρικνώνεται, διογκώνεται. Κι η οργή έναντι της καθημερινής βίας που απειλεί την αξιοπρέπεια του πολίτη σε κάθε του δραστηριότητα εξακολουθεί να φουσκώνει.

“Καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται…” δηλώνανε οι αρχηγοί των κομμάτων, παραβλέποντας τη βία της αστυνομίας, τη βία κάθε λαϊκής εξέγερσης, τη βία absolut-athensτων εθνικών επαναστάσεων που τιμάμε κάθε χρόνο, τη βία της καθημερινότητας. “Καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται…” δήλωναν και θα δηλώνουν οι θιασάρχες στα κανάλια, κι ας στήνουν τους δημοσιογράφους των 700 ευρώ ελεύθερους σκοπευτές στις ταράτσες για να μη χάσουν ούτε μία μολότωφ. Στο κάτω κάτω, η βία που μετριέται με το σπάσιμο μιας τζαμαρίας είναι αμελητέα μπροστά στη βία που υφίσταται ο περίοικος του Αγ. Παντελεήμονα από τους ακροδεξιούς αυτόκλητους δρομομπάτσους και τη βία που αντιμετωπίζει ο μέσος έλληνας στην καθημερινή του επαφή με κάθε έκφανση του δημόσιου τομέα. Κι η ντροπή κι απαξίωση του μέσου πολίτη είναι αυτή που μεταμορφώνεται δυνητικά σε εντροπία της εξέγερσης.

Ένα χρόνο μετά και τα ΜΜΕ, κυρίως τα κανάλια των 8,0 χρίσθηκαν μέσω του ρόλου που κράτησαν τότε, σε διαμορφωτές της κοινής γνώμης, παύουν να είναι ειδησεογραφικά, αλλά αμιγώς κατευθυντήρια της κοινής γνώμης. Όποιος αμφιβάλει, ας θυμηθεί την οργή και δημόσια κατακραυγή για το πανώ που απλώθηκε στην Ακρόπολη ή το πανώ στο στούντιο της ΝΕΤ, που παρουσιάστηκαν από τα δελτία των 8 ως πανεθνική απειλή κατά της δημοκρατίας. Παράλληλα, υποβαθμίσθηκαν πολλές άλλες ειρηνικές δραστηριότητες που έλαβαν χώρα εκείνο το διάστημα, προεξοφλώντας τη χαμηλή δυναμική τηλεθέασης που έχουν τέτοιες ακτιβιστικές ενέργειες για τον αιμοβόρο homo canapeus.

Η δε αστυνομία, τουλάχιστον στην πρωτεύουσα, βιώνει από τότε τη μεγαλύτερη απαξίωσή της, χωρίς(;) να της αξίζει και χωρίς να ευθύνεται αποκλειστικά η ίδια.

Τουλάχιστον, εκείνη ακριβώς την περίοδο, το διαδίκτυο έδωσε την πιο πολύπλευρη, αντικειμενική και άμεση πληροφόρηση, μέσω των πολλαπλών portals, forums και blogs. Αυτή η δυναμική που φωτίζει πλέον καθαρότερα την αλήθεια, αποκαλύπτοντας ότι υπάρχει κι άλλη αλήθεια από αυτή του κάθε Τρεμοπρετεντέρη, διατηρείται μέχρι σήμερα και αποτελεί ένα από τα κέρδη της εξέγερσης, μαζί με την γνώση των κυβερνώντων ότι η ίδια λαϊκή δυσθυμία μπορεί υπό προϋποθέσεις να μετατραπεί πάλι σε κύμα λαϊκής οργής ή σε μία νέα εξέγερση, υπακούοντας στο νόμο της κοινωνικής εντροπίας.

Ακόμα τίποτα δεν έχει αναγνωσθεί σωστά. Κι εδώ εκφράζεται ασφαλώς μόνο μία άποψη.

Πολλοί θα καπηλευτούν το γεγονός της δολοφονίας, πολιτικοί, αντιεξουσιαστές, δημοσιογράφοι. Για κάποιους η 6η Δεκέμβρη θα αποτελεί ημερομηνία επετείου, για κάποιους νεοσσούς πολίτες ημερομηνία ορόσημο και για τους πολλούς, τους homo canapeus και τα παιδιά τους άλλη μία ημέρα λιγδωμένης αποχαύνωσης. gummy-bear

Όλως τυχαία, τις μέρες αυτές, το τραγουδάκι του gummy bear, που με αντάλλαγμα ένα παριζάκι, θα κοιμηθεί νωρίς, θα είναι καλό παιδί και άριστος μαθητής, κατακλύζει τα κανάλια, και μπολιάζει τις τρυφερές γενιές με τις αξίες της ελαφρότητας και της κοινωνικής πειθαρχίας και υπακοής, που τόσο πολύ θα χρειαστούν οι επόμενοι ηγέτες να διαθέτουν οι πολίτες τους.

Διαβάστε σχετικά:

(TVXS): Η εξέγερση που κρύφτηκε κάτω από το χαλί του Στ. Κούλογλου: “όσο έσβηνε ο απόηχος από τα Δεκεμβριανά τόσο δυνάμωναν οι φωνές στα ΜΜΕ που αφαιρoύσαν από τα περσινά γεγονότα κάθε ουσιαστικό περιεχόμενο”

Αλεξάνδρου του Εξεγέρτη – εξαιρετικό άρθρο του Γ. Πήττα: “Φόνος «εκ προθέσεως συστήματος”

(Καθημερινή): Ο Δεκέμβριος που συγκλόνισε την Ελλάδα έρευνα της Public Issue για τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου

Πώς μιλάμε το συμβάν – Tου Nικου Γ. Ξυδακη – “ο Δεκέμβρης 2008 πλανάται ακόμη αδέσποτος, ακατάτακτος, ακατανόητος”

(Ελευθεροτυπία – Ιός): Οι δρόμοι της εξέγερσηςΑποτελέσματα μελέτης στο φαινόμενο του περυσινού Δεκέμβρη από το Τμήμα Πολιτικών Σπουδών

ΝΟ CONTROL – Ο Δημήτρης Αναστασόπουλος αφήνει τις δισκοκριτικές και καταγράφει εύστοχα την εξέγερση

(ibisclub) Τι πρέπει να θυμόμαστε ένα χρόνο μετά……..

φωτό: Alex Andreyev

Ημέρα μνήμης

Filed under: Δεκεμβριανα '08 — santapori @ 10:25 am


Ακόμη:
"Αλεξάνδρου του Εξεγέρτη"
εύστοχο και περιεκτικό άρθρο του δημοσιογράφου Γ. Πήττα στο tvxs

Οι γονείς του Αλέξανδρου μιλούν για το παιδί τους

Ενα τραγούδι για το Δεκέμβρη και Αλέξης Γρηγορόπουλος του φίλου και καλλιτέχνη Γιώργου Σαρρή

(συνεχίζεται εντός της ημέρας...)

March 18, 2009

Η κουκούλα μας τελειώνει… Η φαιδρότητα;

Οι φαιδρότητες δεν έχουν τέλος, αντίθετα με τις κουκούλες. Μόνο που ακολουθούν διαρκώς όλο και πιο προσηλωμένη πορεία στη μείωση των ατομικών ελευθεριών.

Χάρη στην εξαγγελία του κ. Δένδια (συντόμευση για το “Δεν-Διαφέρω από τον προκάτοχό μου”) που εμπνεύστηκε ο λαμπρός νους του περιχαρούς πλέον κ.Καρατζακαταφέρη, η κουκούλα μας τελείωσε.

Με συνοπτικές διαδικασίες αυτοί οι αστείοι τύποι που βγαίνουν ισορροπώντας περίτεχνα στα γλιστερά κανάλια της TV λύσανε το πρόβλημα της διασάλευσης της έννομης τάξης. Τι κι αν βάζουν στο ίδιο σακί πολλές διαφορετικές ομάδες ανθρώπων που για διαφορετικούς λόγους αποκρύπτουν το πρόσωπό τους από τη δημόσια θέα; Τι κι αν χάριν εντυπώσεων επιστρέφουμε σε μια κάπως πιο εύθραυστη δημοκρατία ακόμα κι από αυτήν που απειλείται από τους βανδαλισμούς των Πόρσε και Φερράρι;

Ας θυμηθούμε ότι κουκούλες φοράμε για πολλούς άλλους λόγους πέραν του να βανδαλίσουμε.

Κουκούλες φοράγανε και τα καλόπαιδα που στέκονταν πλάι στα ΜΑΤ στα επεισόδια του Δεκέμβρη, κουκούλες φοράνε και οι άνδρες των ΕΚΑΜ στις επιχειρήσεις τους (περίοδος Ολυμπιακών 2004, επιδρομή στους τσιγγάνικους καταυλισμούς – 1996), κουκούλες φοράγανε και οι λεβέντες που ενεπλάκησαν στο επεισόδιο του φοιτητή που “έπεσε” πάνω στη ζαρντινιέρα. Κουκούλες φοράνε κι όσοι διαδηλώνουν ή διαμαρτύρονται κοντρα στο κράτος ή στον εργοδότη τους, κουκούλες φοράνε και οι αρνητές στράτευσης στις συνεντεύξεις τους, για ευνόητους λόγους όλοι.

Όσο δε οι κάμερες «ρύθμισης της κυκλοφορίας» πληθαίνουν και χρησιμοποιούνται για φακέλωμα κι όχι για την κίνηση των οχημάτων, τόσο θα πληθαίνουν και οι κουκούλες.

Η λύση για τους βάνδαλους και τα χουλιγκάνια δεν είναι να ποινικοποιήσουμε την κουκούλα. Με το ίδιο σκεπτικό για να περιορίσουμε τις βωμολοχίες πρέπει να κόψουμε τη γλώσσα όσων δυνητικά μπορούν να βωμολοχήσουν; Και για να περιορίσουμε την υπογεννητικότητα, όπως γράφτηκε στον Pitsiriko, πρέπει μήπως να ποινικοποιήσουμε τα προφυλακτικά;

Οι φαιδρότητες δεν έχουν τέλος. Μόνο που ακολουθούν διαρκώς όλο και πιο προσηλωμένη πορεία στη μείωση των ατομικών ελευθεριών.

Αν ο κ.Δένδιας (συντόμευση για το “Δεν-Διαθέτω κοινή λογική”) φορέσει κουκούλα μία παγερή ημέρα του Μαρτίου για να προφυλάξει την απέριττη κόμη του, και άξαφνα συνειδητοποιήσει το ατόπημά του και αυτομουντζωθεί, πόσα αδικήματα έχει διαπράξει (ιδιώνυμο κουκούλας και περιύβριση αρχής);

February 22, 2009

Μια επώνυμη κλειστή γροθιά

Filed under: Δεκεμβριανα '08 — santapori @ 3:41 pm
Αυτή είναι η φωτογραφία του κ. Γιάννη Κολεσίδη που κέρδισε το δεύτερο βραβείο στην κατηγορία «Ανθρωποι στις ειδήσεις». Η φωτογραφία έχει ληφθεί στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της νεανικής εξέγερσης του περασμένου Δεκεμβρίου. Ξεφεύγοντας από τις τυπικές σκηνές βίας, η φωτογραφία συμπυκνώνει όλη την ένταση των ημερών σε μια κλειστή γροθιά που μοιάζει να έχει ματώσει από τη δύναμη της πίεσης (RΕUΤΕRS/JΟΗΝ ΚΟLΕSΙDΙS)

Το World Ρress Ρhoto είναι ο πιο έγκυρος φωτογραφικός διαγωνισμός της εποχής μας, με μεγάλη απήχηση σε όλο τον κόσμο. Είναι ένας ετήσιος διεθνής διαγωνισμός δημοσιογραφικής φωτογραφίας, στoν οποίov συμμετέχουν εικόνες δημοσιευμένες την προηγούμενη χρονιά σε εφημερίδες και περιοδικά σε όλον τον κόσμο.

Ο εν λόγω θεσμός ξεκίνησε το 1955 στην Ολλανδία από το μη κερδοσκοπικό ίδρυμα World Ρress Ρhoto· σήμερα αποτελεί το σημαντικότερο ανάλογο βραβείο για τον κόσμο της ενημέρωσης. Υπάρχουν συνολικά 18 κατηγορίες φωτορεπορτάζ, ανάμεσά τους επικαιρότητα, αθλητισμός, ειδησεογραφία, φύση και περιβάλλον, επιστήμη, τέχνη, πορτρέτα.

Η έκθεση του World Ρress Ρhoto δεν απευθύνεται μόνον στους λάτρεις της φωτογραφίας και της τέχνης και στους επαγγελματίες των ΜΜΕ, αλλά και στο ευρύτερο κοινό. Η επιτροπή που κρίνει τις φωτογραφίες και βραβεύει τις καλύτερες συγκεντρώνεται κάθε χρόνο στις αρχές Φεβρουαρίου. Αποτελείται από 13 κριτές, υπευθύνους φωτογραφικών αρχείων, φωτορεπόρτερ και εκπροσώπους ειδησεογραφικών πρακτορείων από διάφορες χώρες. Εφέτος εκλήθη να επιλέξει ανάμεσα σε 96.000 φωτογραφίες.
Φέτος, σε μία από τις 20 κατηγορίες του τιμήθηκε μία ελληνική φωτογραφία από τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου. Ο Γιάννης Κολεσίδης πήρε τη δεύτερη θέση στην κατηγορία «Άνθρωποι στα Γεγονότα» και παρ΄ ότι δεν είναι ο πρώτος Έλληνας που τιμάται, είναι η πρώτη φορά που βραβεύεται ελληνικό θέμα. Στο παρελθόν έχουν βραβευθεί ο Γιάννης Μπεχράκης (2000) για φωτογραφίες του από τον εμφύλιο στην Γιουγκοσλαβία και ο Γιάννης Κόντος (2005) για φωτογραφίες από τη Σιέρα Λεόνε. Φέτος οι συμμετοχές στον διαγωνισμό, που διεξάγεται από το 1955, ξεπέρασαν τις 92.000 από 124 χώρες, γεγονός που αποδεικνύει τη σημασία του.

Ο 35χρονος φωτογράφος που συνεργάζεται με το πρακτορείο Reuters και όλες τις μεγάλες ελληνικές εφημερίδες, κάλυπτε τα γεγονότα που ξέσπασαν στην Αθήνα αμέσως μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου μαζί με δεκάδες άλλους συναδέλφους του, Έλληνες αλλά και ξένους που είχαν σταλεί γι΄ αυτό τον σκοπό στην Ελλάδα. «Στις 9 Δεκεμβρίου», διηγείται ο Γιάννης Κολεσίδης, «ακολουθούσα μια από τις διαδηλώσεις των φοιτητών, οι οποίοι σταμάτησαν στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου φωνάζοντας συνθήματα. Είχαν φτιάξει αλυσίδα και βρίσκονταν μπροστά από διμοιρίες των ΜΑΤ. Είδα ότι ακριβώς μπροστά από τα παιδιά είχε στηθεί ένας ηλικιωμένος άνδρας, ο οποίος κοίταζε ακίνητος τους αστυνομικούς παρ΄ ότι έπεφταν δακρυγόνα, σαν να ήθελε λες να προστατέψει τους νέους. Μου έκανε εντύπωση το κόκκινο ντοσιέ που κρατούσε και πλησίασα για να το τραβήξω με φόντο τα ΜΑΤ. Μόνο όταν έφθασα πολύ κοντά είδα ότι από το χέρι του έτρεχε αίμα, προφανώς θα είχε τραυματιστεί λίγο νωρίτερα. Αργότερα έμαθα ότι αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν τυχαίος. Ήταν ο 87χρονος αγωνιστής Αντώνης Καρράς, ένα από τα ιστορικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ».

Η βράβευση φέρνει στο προσκήνιο τη σημασία του φωτορεπορτάζ και στη χώρα μας, αλλά και το υψηλό επίπεδο που έχει κατακτήσει τα τελευταία χρόνια, καθώς πολλοί νέοι φωτογράφοι μπαίνουν με σημαντικά εφόδια σε έναν χώρο πολύ απαιτητικό. Όλοι τους χάρηκαν ιδιαίτερα με τη βράβευση ενός Έλληνα συναδέλφου τους, καθώς οι σκληρές συνθήκες είναι κοινές για όλους. Και ο Γιάννης Κολεσίδης τι λέει για τη βράβευση; «Ήταν άπιαστο όνειρο για μένα. Είναι λυπηρό όμως ότι έγινε με αφορμή τον θάνατο ενός 15χρονου παιδιού».

πηγές: ΒΗΜΑ, Τα ΝΕΑ

January 11, 2009

Συνέντευξη με έναν βρικόβλακα

Filed under: Δεκεμβριανα '08,κλαυσιγελως — santapori @ 7:25 pm

Συνέντευξη με έναν βρικόβλακα σε δύο μέρη από εδώ (http://ibisclub.blogspot.com)

Αφιερωμένο σε όλους τους ΠακοΚουγιοΜπερντεντερηδες που μας διασκεδάζουν τον τελευταίο καιρό

απορίες και ένα βίντεο με τον αρχιτρομοκράτη

Απορία 1η: Γιατί τα ΜΑΤ δεν φορούν διακριτικά;
Απορία 2η: Ένας διαδηλωτής με αντιασφυξιογόνο μάσκα θεωρείται τρομοκράτης ή όχι; Και οι φωτογράφοι με μάσκα;
Απορία 3η: Με ποια αιτιολογία ρίχτηκαν τα πρώτα δακρυγόνα στην ειρηνική πορεία της Παρασκευής;
Απορία 4η: Τελικά πόσοι ήτανε; Ο στρατηγός Τρεμοπρετεντέρης δήλωσε ότι ήταν μια ειρηνική πορεία 6 χιλιάδων ατόμων –περίεργο γιατί μας φανήκανε περισσότεροι, καθώς η πλατεία Συντάγματος είχε φρακάρει και από την Ομόνοια ακόμα ερχόταν κόσμος.
Απορία 5η: Μήπως τα ΜΑΤ χτυπήσανε λάθος μουμουέδες; Ο στρατηγός Τρεμοπρετεντέρης δήλωσε ότι τελικά κακώς διαμαρτύρονται οι δημοσιογράφοι για την κακομεταχείρισή τους από τα ΜΑΤ γιατί δεν έγινε και της Γάζας (έγινε της ΓΑΔΑς όμως που λέει κι ο καλλιτέχνης).
Απορία 6η: Τελικά τα χημικά είναι ή δεν είναι απαγορευμένα; Αν δεν είναι να τα χρησιμοποιήσουμε και στο νησί μας όποτε πλακώνουν οι λιπαροί ανεπιθύμητοι ή ακόμα και στο σπίτι μας για τα κουνούπια.
Απορία 7η: Εντάξει, τα ΜΑΤ δεν μας είναι και πολύ συμπαθή. Οι απλοί, καθημερινοί αστυνόμοι τι φταίνε και γιατί εξισώνονται με τους πρώτους;
Απορία 8η: Γιατί δεν κατεβαίνει στο ενιαίο ψηφοδέλτιο του νησιού ο Κούλογλου παρέα με τον εκλεκτό φίλο του (και φίλο μας) ψυχίατρο Στυλιανίδη να βγουν μονοκούκι;

Σας παραθέτουμε το άρθρο του και το εκλεκτό βίντεο αφιερωμένο εξαιρετικά στα Μέσα Μαζικής Εξαθλίωσης και στις, δημοφιλείς τελευταία στα ιστολόγια, Μονάδες Ανεγκέφαλων Ταξιθετών. Πρωταγωνιστεί ο νονός – αρχιτρομοκράτης που ήταν κρυμμένος στη γιάφκα της οδού Ασκληπιού, η οπλισμένη σαν αστακός γιαγιά, φέρουσα ένα κλειδί διαμερίσματος, ένα κουτί με χάπια αγνώστου ουσίας, ένα τσιμπιδάκι και δύο παραμάνες-καρφίτσες.

H αστυνομία ανακάλυψε στην οδό Ασκληπιού 14 τον πραγματικό εχθρό της δημόσιας τάξης και ασφάλειας: μια γιαγιά, την οποία τα ΜΑΤ έσυραν στο δρόμο μέχρι λιποθυμίας. Στην ίδια διεύθυνση είχαν στριμώξει στην είσοδο της πολυκατοικίας καμία εκατοστή ανθρώπους, από τους οποίους οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, δεν είχαν καμία σχέση με τον πετροπόλεμο που είχε προηγηθεί και άλλοι ήταν απλώς περαστικοί.

Στην Αθήνα τα επεισόδια ξεκίνησαν με ορισμένα αυγά που έπεσαν στα Προπύλαια και θα είχαν περιορισθεί αν η αστυνομία είχε κρατήσει διαφορετική στάση: οι ομάδες των αναρχικών είχαν αποφασίσει ότι, ειδικά χθες, θα έπρεπε να αποφύγουν τη σύγκρουση με την αστυνομία. Ανάλογη ήταν η εικόνα και στην Θεσσαλονίκη, όπως την περιγράφει ένας φίλος του Tvxs στο σχόλιο- ανταπόκρισή του (…)

Πιθανώς και στην Θεσσαλονίκη να υπήρξαν περιστατικά ανεγκέφαλων ή και βαλτών κουκουλοφόρων που ξεκίνησαν την “ανταλλαγή πυρών” με τα ΜΑΤ στα οποία ο “ανταποκριτής” μας να μην ήταν παρόν ,αλλά τα επεισόδια πήραν έκταση γιατί η αστυνομία είχε χθες άλλες διαταγές. Ο φωτογράφος Γιώργος Νικολαΐδης, ένας από τους ανθρώπους του τύπου που χτυπήθηκαν χθες στην Αθήνα, περιέγραψε στο Tvxs την σκηνή: «προσπάθησα να φτάσω στο χώρο των επεισοδίων αλλά δεν με άφηναν να περάσω παρ ότι τους έδειχνα την επαγγελματική μου ταυτότητα. Ξαφνικά ένας από τους άνδρες των ΜΑΤ με χτύπησε με μια ασπίδα και όταν έπεσα κάτω μου έριξε μια κλωτσιά στο πόδι. Στο νοσοκομείο μου είπαν ότι αν με έβρισκε λίγο παραπάνω θα μου είχε σπάσει το γόνατο».

Η αλλαγή συμπεριφοράς της αστυνομίας οφείλεται στην δολοφονική επίθεση εναντίον του 21χρονου αστυνομικού την Δευτέρα τα ξημερώματα στα Εξάρχεια. Η επίθεση αποδόθηκε στα γρήγορα στον “Επαναστατικό Αγώνα” για να ακολουθήσει ένα μπαράζ αντιτρομοκρατικής φιλολογίας: από τα παράθυρα των τηλεοράσεων μάθαμε ότι μπροστά στη νέα γενιά των τρομοκρατών που ετοιμάζεται να αναλάβει δράση, ο Κουφοντίνας θα μοιάζει “με αγγελούδι”.

Ούτε λόγος φυσικά για αναλύσεις σχετικά με το φαινόμενο της 17 Νοέμβρη και της μεταδικτατορικής τρομοκρατίας, τις διαφορετικές δηλαδή ιστορικές συνθήκες μέσα στις οποίες δημιουργήθηκε και έδρασε. Η εκδοχή ότι η επίθεση εναντίον του νεαρού αστυνομικού οφείλεται στη δράση παρακρατικών ομάδων απορρίφθηκε ως “βλακεία της αριστεράς”.

Θα πρέπει βέβαια κάποιος να θυμίσει στους τηλεσχολιαστές με τη μικρή μνήμη και την μεγάλη τσέπη, ότι τις τελευταίες 3 δεκαετίες είχαμε περιστατικά παρακρατικής δράσης που ετοίμαζαν ή και προχώρησαν σε προβοκάτσιες μεγάλης έκτασης. Μια απ’ αυτές ήταν το 1984, όταν μια “τρομοκρατική οργάνωση”, που μέχρι σήμερα δεν έχει διευκρινισθεί ποιά ήταν, είχε τοποθετήσει βόμβα μεγάλης ισχύος κάτω από την εξέδρα μιας ανοιχτής συγκέντρωσης της ΝΔ στην οδό Κατεχάκη. Η βόμβα αυτή υποτίθεται ότι δεν εξερράγη γιατί ο Ντάνος Κρυστάλλης, ένας πράκτορας της ΚΥΠ που ήταν συγχρόνως γραμματέας της νεολαίας της ΕΔΑ(Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) ειδοποίησε τις αρχές (…)

Αν η αναφερόμενη περίπτωση εμπλοκής της ΚΥΠ σε τρομοκρατικές δραστηριότητες παραμένει σκοτεινή , για μια άλλη, δέκα χρόνια αργότερα, υπάρχουν όλα τα στοιχεία: στις 10 Απριλίου του 1994, μια ομάδα ένοπλων Ελλήνων κουκουλοφόρων πραγματοποίησε επιδρομή σε αλβανικό στρατόπεδο δίπλα στο χωριό Επισκοπή, δολοφόνησε 2 Αλβανούς στρατιωτικούς τραυμάτισε βαριά τρεις άλλους, πήρε έναν όμηρο ως τα ελληνικά σύνορα και έκλεψε από το στρατόπεδο οπλισμό. Το ίδιο βράδυ, η εθνικιστική οργάνωση “Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου” (ΜΑΒΗ) πήρε την ευθύνη της ενέργειας με προκήρυξη στην “Ελευθεροτυπία”.

Επρόκειτο φυσικά για καραμπινάτη τρομοκρατική ενέργεια (η οποία στοίχισε πολύ και στην ελληνική μειονότητα της Αλβανίας) μόνο που τα ελληνικά ΜΜΕ δεν έδειξαν τα αντίστοιχα αντιτρομοκρατικά αντανακλαστικά: παρά την προκήρυξη, η επίθεση αποδόθηκε σε “πράκτορες του Μπερίσα” ή στην “αλβανική μαφία”. Τελικώς η ΜΑΒΗ θα εξαρθρωθεί ένα χρόνο αργότερα, αλλά τα μέλη της θα πέσουν στα μαλακά της Ελληνικής Δικαιοσύνης που τους δίκασε ως λαθρέμπορους όπλων(!!!) και τους άφησε ελεύθερους με αναστολή.

Τον προηγούμενο χειμώνα είδαμε στις τηλεοπτικές οθόνες ένα θέαμα που δεν σήκωνε παρερμηνείες: μέλη της “Χρυσής Αυγής” να επιτίθενται σε διαδηλωτές μέσα από τις γραμμές των ΜΑΤ και σε πλήρη συντονισμό μαζί τους. Υπήρχαν μαρτυρίες σύμφωνα με τις οποίες αστυνομικοί βοηθούσαν μέλη της νεοφασιστικής οργάνωσης να φορτώσουν τον “εξοπλισμό” τους σε φορτηγό. Αυτό σύμφωνα με τις πολιτικές επιστήμες συνιστά παρακρατική δράση. Και ποιός μπορεί να αποκλείσει ότι κάποιοι παρόμοιοι κύκλοι δεν αποφάσισαν να θυσιάσουν έναν-δύο αστυνομικούς προκειμένου να αλλάξει το κλίμα που ήταν συντριπτικά σε βάρος της αστυνομίας και της κυβέρνησης εν όψει των εκπαιδευτικών κινητοποιήσεων;

Ο “Επαναστατικός Αγώνας” όπως και καμιά άλλη ομάδα δεν έχει πάρει την ευθύνη για την επίθεση μέχρι σήμερα, πράγμα αρκετά παράδοξο: όποιοι έχουν μελετήσει έστω και στοιχειωδώς την δράση τρομοκρατικών οργανώσεων, γνωρίζουν ότι τέτοιες ενέργειες γίνονται ακριβώς για να δοθεί προσοχή στο ιδεολογικό-πολιτικό “μήνυμα” της οργάνωσης. Κανονικά η αποστολή μιας προκήρυξης θα έπρεπε ήδη να είχε γίνει, ακριβώς επειδή η κοινή γνώμη είναι περίεργη να μάθει τι συνέβη. Διαφορετικά θα πρόκειται για την πιο σεμνή οργάνωση στην ιστορία του παγκόσμιου τρομοκρατικού κινήματος!

Σε τελευταία όμως ανάλυση, το ποιός βρίσκεται πίσω από την ενέργεια έχει μικρή σημασία ως προς το αποτέλεσμα που είχε: το κλίμα άλλαξε σε τέτοιο βαθμό ώστε να τραυματίζονται δημοσιογράφοι και να σύρεται στην Ασκληπιού μια κυρία της τρίτης ηλικίας που σίγουρα δεν ανήκει στην τρίτη γενιά των τρομοκρατών. Και το κλίμα θα αλλάξει περισσότερο, αν παρ’ ελπίδα επιδεινωθεί η εξαιρετικά εύθραστη υγεία του νεαρού αστυνομικού. Ακόμη και αν ο “Επαναστατικός Αγώνας” δεν υπήρχε, ορισμένοι θα έπρεπε να τον ανακαλύψουν.

Διαβάστε επίσης την επίκαιρη συνέντευξη με έναν βρικόβλακα από εδώ

January 6, 2009

Ένας μείον ένας πόσο κάνει;

Filed under: Δεκεμβριανα '08 — santapori @ 12:22 am


Ώστε ο σκοτεινός κύκλος του αίματος συνεχίστηκε. Τελικά ένας από τη μια πλευρά και ένας από την άλλη μάς κάνει μηδέν ή μήπως μας κάνει μια ακόμα πιο ανοιχτή πληγή;

Πριν λίγες μέρες ήταν ο Αλέξης, απέμεινε να αποκαλείται πια με το μικρό του όνομα, χάριν μιας αναίτιας οικειότητας που μέσω των μέσων μαζικής ένδυσης φορέθηκε κουστούμι σε όλους τους ακτιβιστές του καναπέως. Γίναμε όλοι νέοι, ανήσυχοι, ανυπόταχτοι και θύματα σαν τον Αλέξη.

Τώρα είναι ο Διαμαντής. Δικαιωματικά όλοι τον αποκαλούν με το μικρό του, δεν είχε προλάβει να επωμιστεί το ρόλο του προστάτη (ή τιμωρού) αστυνόμου, και εν τέλει, ακριβώς επειδή τον αποκαλούν με το μικρό του, αυτό που κυρίως επισημαίνεται είναι ο ρόλος ενός ακόμα νέου ως άτυχο θύμα κι όχι η αστυνομική του ιδιότητα. Αυτήν, εξάλλου, πρώτα απ΄όλους δεν τη σεβάστηκαν οι αρμόδιοι υπουργοί που τον έστειλαν έρμαιο να φυλάει μια αμαρτωλή πόρτα σε μια θερμή περιοχή της πόλης.

Ο πρωθυπουργός πάλι αναφέρθηκε πως θα δράσει “με αποφασιστικότητα και υπευθυνότητα”. Πρόσθεσε όμως και κάτι άλλο, πως “οι σφαίρες οι σημερινές πλήττουν τη Δημοκρατία και την κοινωνία”, ερχόμενος σε αντιδιαστολή με την άλλη σφαίρα, της αντίστροφης φοράς, του Αλέξη, για την οποία είχε ψελλίσει κάτι περί τιμωρίας που αρμόζει στους ενόχους, πάντως δεν εντόπισε ρήγματα στη δημοκρατία όπως σήμερα.

Και δήλωσε τότε, στις αρχές του Δεκέμβρη και κάτι άλλο: “η πολιτεία θα πράξει ό,τι είναι δυνατόν για να μην επαναληφθεί τέτοια τραγωδία.” Αν ήταν ρόλος σε αρχαίο δράμα ο πρωθυπουργός θα ήταν το “τραγικό πρόσωπο”, αυτός που προκαλεί την ύβρη και τελικά τιμωρείται.

Ένα μήνα μετά η τραγωδία επαναλαμβάνεται και είναι μάλιστα και χειρότερη, γιατί εδώ δεν έχουμε αναρχικούς ούτε αντιεξουσιαστές, αλλά στυγνούς εκτελεστές που κάποιοι βαφτίζουν τρομοκράτες και κάποιοι προβοκάτορες ή παρακρατικούς. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει στο θίασο ο από μηχανής θεός (αν εξαιρέσουμε τις ψυχωσικόμορφες δηλώσεις του κ.Γιανναρά για έναν Πούτιν που μας χρειάζεται) μένουν μόνο οι δηλώσεις του Δεκεμβρίου να αιωρούνται ειρωνικά πάνω από δύο παιδιά-θύματα, ένα θωκομανή θίασο που δεν παραιτείται ποτέ και μια αστυνομία που έχει φτάσει στον πάτο της αξιοπιστίας και της κοινωνικής της αποδοχής.

Λίγο οι εμπρηστικές δηλώσεις του αήθη δικολάβου, λίγο οι κουκουλοφόροι ασφαλίτες, για τους οποίους ακόμη ο υπουργός να αποφανθεί αν ήταν τέτοιοι ή απλά κάποιοι περαστικοί αναρχικοί που έκαναν ένα τσιγάρο με τους αστυνόμους, λίγο τα χαλασμένα μήντια που απέκρυψαν βίντεο με ξυλοδαρμούς αστυνομικών γιατί “δεν πουλάνε”, φτάσαμε στο επονείδιστο της ιδιότητας του αστυνόμου και στον προσδιορισμό “μπάτσος” να κατονομάζει αδιάκριτα τίμιους και άτιμους, δολοφόνους και ιδεολόγους, ένστολους και παρακρατικούς.

Κι επειδή η καραμέλα της δημοκρατίας αφήνει πικρή γεύση ας μιλήσουμε για την καραμέλα της απειλής του πολίτη. Ποια σφαίρα τελικά αποτελεί μεγαλύτερη απειλή για έναν πολίτη; Αυτή που τον σημαδεύει από το όπλο ενός αστυνομικού ή αυτή που σημαδεύει ένα νεοσσό αστυνόμο από ένα καλάζνικοφ υπόπτου προέλευσης;

Γιατί υπόπτου; Ας σκεφθούμε όλοι ποιοι ωφελούνται από την εκτέλεση του αστυνόμου, ας ρίξουμε και μια ματιά στα blogs (γιατί τα ΜΜΕ ακόμα συσκέπτονται τι θα φέρει περισσότερες διαφημίσεις), εκεί όπου τα νεοορθόδοξα και εθνικιστικά ιστολόγια σηκώνουν πάλι το στίλβον κεφάλι τους και θα προβληματισθεί καχύποπτα…

Αφιερωμένο στο -τουλάχιστον τίμιο- σχόλιο του Parospress (και στις αντιρρήσεις που προκαλεί) και στην ημέρα ΠΑΜΕΤΥΧΤΥ (Πανελλήνια Μέρα Τυφλού Χτυπήματος) της εξοργισμένης Αντιπάριας Φωνής.

December 18, 2008

media halasmena – μύδια χαλασμένα_

Όλα σχεδόν έχουν ακουστεί και όλα έχουν γραφτεί για τη δολοφονία διά εποστρακισμού του άτυχου νεαρού. Τα ηλεκτρονικά μήντια πρωτοστάτησαν και τροποποίησαν την ειδησεογραφική γραμμή ακόμη και των τηλεοπτικών καναλιών. Και πάνω που είχαμε κουραστεί να ακούμε και να βλέπουμε τους Τρεμοπρετεντέρηδες “έσκασε” και η είδηση του θανάτου ενός αστυνομικού που ξυλοκοπήθηκε άγρια πριν από ένα χρόνο. Την είδηση ξεφούρνισε αβασάνιστα ο νταής των Εξαρχείων ειδικός φρουρός της Μεγάλης Ιδέας και την αναπαρήγαγαν άμεσα τα εθνικιστικά blogs. Κυκλοφόρησε μέσω e-mail και λίγο μετά έφτασε και στα blogs της γειτονιάς. Δεν τρομάζει τόσο το ύφος που καταργεί το δίκιο του τραυματισμένου αστυνόμου – έτσι κι αλλιώς είναι η γνωστή ακραία μισαλλόδοξη φανφάρα των ακροδεξιών. Αυτό που τρομάζει περισσότερο είναι η ευκολία με την οποία αναμασήθηκε η σάπια, κίβδηλη, ληγμένη τροφή από δημοσιογράφους και δημοσιογραφίσκους των μήντια και των blogs:
ΕΣΒΗΣΕ ΧΘΕΣ – ΑΘΟΡΥΒΑ
Χθες έσβησε ο αστυνομικός που είχε δεχθεί επίθεση από κουκουλοφόρους σε συναυλία στο Ελληνικό το καλοκαίρι του 2007. Όλο αυτό το διάστημα ήταν ουσιαστικά ζωντανός-νεκρός. Δεν ήταν αρκετά νέος,ήταν ήδη 24 ετών. Δεν ανήκε στη γενιά των 700 ευρώ, γιατί έβγαζε 750. Δεν είχε όνειρα για τη ζωή του, είχε όπλο, κι ας μην το τράβηξε ποτέ για να σωθεί. Δεν είχε μάνα να τον κλάψει, γιατί ήταν ένας μπάτσος, ένα γουρούνι, ένας δολοφόνος. Κάποιοι θάνατοι δεν πουλάνε το ίδιο, αλλά μαντέψτε, πονάνε το ίδιο. Ποιος είναι ο αστυνομικός; Δυστυχώς θυμηθείτε το περιστατικό…. “Από το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας ανακοινώνεται ότι την 23.10 ώρα της06/07/2007, δύο (2) αστυνομικοί οι οποίοι βρίσκονταν σε διατεταγμένη υπηρεσίαμέτρων ασφαλείας για αποτροπή κλοπών, επιθέσεων και φθορών ξένης περιουσίας,(σπάσιμο οχημάτων, καταστημάτων ή εγκαταστάσεων κ.α αδικημάτων) όπως έχει συμβεί κατά το παρελθόν, κατά την διάρκεια συναυλίας συγκροτημάτων μουσικής στις εγκαταστάσεις του γηπέδου Baseball στο Ελληνικό, δέχθηκαν απρόκληταδολοφονική επίθεση από πλήθος ατόμων του αντιεξουσιαστικού χώρου. Η αναίτια επίθεση έγινε από τριάντα τουλάχιστον άτομα, με ενωμένες δυνάμεις ταοποία διέπραξαν βιαιοπραγίες σε βάρος των δύο (2) αστυνομικών, με γρόνθους, λακτίσματα και υλικά αντικείμενα (σιδηρολοστούς, ρόπαλα, θλώντα όργανα),προκαλώντας σε αυτούς βαρείες σωματικές βλάβες. Ειδικότερα ο ένας αστυνομικός (γεν. 1983), φέρει βαριές κακώσεις κεφαλής, πολλαπλά τραύματα στο σώμα και νοσηλεύεται στη Μ.Ε.Θ. Νοσοκομείου, ευρισκόμενος σε καταστολή. Η κατάσταση του εγκυμονεί κίνδυνο ζωής. Ο δεύτερος αστυνομικός (γεν. 1972), επίσης νοσηλευόμενος φέρει ρωγμώδες κάταγμα στο αριστερό χέρι και μώλωπες στα πλευρά. Η βάναυση επίθεση συνεχίζει μια σειρά προκλήσεων έναντι της έννομης τάξης και ”καταδρομών” που αποδέχονται με απάθεια το ενδεχόμενο αποτέλεσμα της σωματικής βλάβης και της ανθρωποκτονίας από ”άτομα” που ασκούνται στη βία, μάλλον ως πρόταση και στάση ζωής και ως ”πολιτική παρέμβαση”. Η Ελληνική Αστυνομία κινείται για την ανακάλυψη των δραστών”. Γι’ αυτό το γεγονός όμως, κανένας δημοσιογράφος δε θα φωνάξει, κανένα μίντια δε θα γράψει αράδες, κανένας ψευτοδημοκράτης μπλογκερ δε θα αναρτήσει έστω και μία γραμμή.”

Ιδού και το πραγματικό γεγονός όπως παρουσιάστηκε σήμερα στον τύπο:


Μέσα ενημέρωσης αναμετέδιδαν υποτιθέμενο θάνατο αστυνομικού

Του Βασιλη Νεδου

Η κρίση των τελευταίων ημερών εκτός από την ανυπαρξία κρατικού μηχανισμού ανέδειξε και την ανικανότητα αρκετών ευυπόληπτων ΜΜΕ να ξεχωρίσουν τις ειδήσεις από τα ψέματα.

Προχθές, ο ειδικός φρουρός που πυροβόλησε τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, υποστήριξε στην αίτηση αποφυλάκισής του, ότι υπέκυψε στις πληγές του συνάδελφός του που είχε ξυλοκοπηθεί πριν από ενάμιση χρόνο. Πρόκειται για τον 25χρονο σήμερα Παναγιώτη Τομαρά, ο οποίος είχε υποστεί κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις όταν ομάδα 30 ατόμων τού επιτέθηκε στο γήπεδο μπέιζμπολ του Ελληνικού τον Ιούλιο του 2007 κατά τη διάρκεια συναυλίας.

Τον υποτιθέμενο θάνατο του κ. Τομαρά αναπαρήγαγαν αρκετά Μέσα Ενημέρωσης, υιοθετώντας ουσιαστικά τη δήλωση που χρησιμοποίησε ένας υπόδικος στην αίτηση αποφυλάκισής του. Σε αυτό βοήθησε βέβαια και το Διαδίκτυο, καθώς οι ισχυρισμοί του Επαμεινώνδα Κορκονέα και της νομικής υπεράσπισής του έφθασαν σε πολλά δημοσιογραφικά γραφεία εν είδει ηλεκτρονικής επιστολής υπό τον τίτλο «έσβησε χθες -αθόρυβα- αστυνομικός θύμα κουκουλοφόρων του 2007». Επρόκειτο για μια πολύ βολική, για τον κατηγορούμενο ειδικό φρουρό, «αλήθεια» από τις πολλές που έχουν δει το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες. Πρώτος που αντέδρασε ήταν ο εμβρόντητος πατέρας του 25χρονου, ο οποίος εκτός από το προσωπικό δράμα που διανύει τους τελευταίους μήνες, άκουσε σε κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό ότι ο γιος του πέθανε.

Οργισμένος παρενέβη στον «αέρα» και ζήτησε να μάθει ποιος είναι ο διασπορέας της μακάβριας φήμης για τον πληγωμένο γιο του. Ο κ. Τομαράς προφανώς ενοχλημένος ζήτησε εξηγήσεις από την ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας, στελέχη της οποίας έχουν ξεκινήσει ήδη από χθες την προσπάθεια διάψευσης της υποτιθέμενης είδησης. Σε απογευματινή εφημερίδα δημοσιεύτηκε μάλιστα χθες εκτενές ρεπορτάζ, στο οποίο περιγραφόταν η σημερινή κατάσταση της υγείας του 25χρονου ειδικού φρουρού. Απ’ ό,τι φαίνεται εξακολουθεί να έχει επιπλοκές στην υγεία του, βρίσκεται υπό στενή ιατρική παρακολούθηση διότι έχει σοβαρά κινητικά προβλήματα.

Ο άνθρωπος, πάντως, είναι ζωντανός. Και ας έχουν διαφορετική άποψη οι προφυλακισμένοι ειδικοί φρουροί και οι δημοσιογράφοι μερίδας των μέσων μαζικής ενημέρωσης, που πρώτα δημοσιεύουν και μετά ρωτούν.

από την Καθημερινή

και εδώ από το Έθνος


Κι όσο για την καραμέλα που αναμασάνε πολλοί περί διεθνούς ρεζιλιού της χώρας και επικείμενης μείωσης του τουρισμού στο κέντρο της Αθήνας, ανάμεσα στις άλλες καραμελίτσες του δελτίου των 8 που τόσες μέρες γλύφουμε από τους καναπέδες μας, αφήνουμε το παρακάτω άρθρο να μιλήσει:

Μία απροσδόκητη νίκη του κινήματος της ελληνικής νεολαίας. Όχι στην Ελλάδα, αλλά στο εξωτερικό. Η γαλλική κυβέρνηση υποχρεώθηκε να πάρει πίσω- έστω προσωρινά- την εκπαιδευτική της μεταρρύθμιση. Κι ο Νικολά Σαρκοζί εξομολογήθηκε στους βουλευτές του τους φόβους του για μια κοινωνική έκρηξη παρόμοια με την ελληνική.
Οι μεταρρυθμίσεις στη γαλλική παιδεία συσσωρεύονται χρόνο με τον χρόνο, από τα νηπιαγωγεία μέχρι τα πανεπιστήμια. Και όλες τους ακολουθούν τη λογική της εμπορευματοποίησης, της ιδιωτικοποίησης, της υποβάθμισης της διδασκαλίας. Άλλωστε το σχέδιο είναι γνωστό και κοινό για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, όπως αυτό διατυπώθηκε το 1993 στην πράσινη βίβλο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: η εκπαίδευση θα παραδοθεί στον ιδιωτικό τομέα που θα διαχειρίζεται τους νέους ως «ανθρώπινους πόρους» ανάλογα με τις ανάγκες της αγοράς. Κι αυτό το σχέδιο εφαρμόστηκε απαράλλαχτα από δεξιές και σοσιαλιστικές κυβερνήσεις. Η γαλλική μεταρρύθμιση προβλέπει τον περιορισμό των ωρών διδασκαλίας. Οι νέοι δεν χρειάζεται να μαθαίνουν πολλά, μόνο όσα είναι απαραίτητα για να ευδοκιμήσουν στην οικονομία της αγοράς. Η λογική είναι μπακαλίστικη: με δυόμισι ώρες λιγότερες που προβλέπει το σχέδιο του υπουργού Παιδείας Νταρκό, θα εξοικονομηθούν 10.000 διδασκαλικές θέσεις. Και οι γνώσεις που θα χαθούν; Τι να τις κάνει ο μαθητής μπροστά στην επιτυχία που του υπόσχεται το νέο σύστημα στην οικονομία της αγοράς;

Φωτογραφία

Ένας άλλος υπουργός Παιδείας όμως, πρώην αυτός, που συμβαίνει να είναι και φιλόσοφος, έχει διαφορετική γνώμη. Πιστεύει πως σήμερα πια έχουμε χάσει το νόημα των λέξεων. «Η επιτυχημένη ζωή δεν έχει το νόημα της κοινωνικής επιτυχίας, αλλά το νόημα που της έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες όταν μιλούσαν για τη σοφία», λέει ο Λικ Φερί. «Ο σοφός είναι εκείνος που καταφέρνει να ζει στο παρόν, δηλαδή εκείνος που μπορεί και ξεπερνάει, όπως ο Οδυσσέας, όλους τους φόβους που του προκαλούν τα δυο μεγάλα βαρίδια της ανθρώπινης ύπαρξης: το παρελθόν και το μέλλον. Το παρελθόν μας τραβάει προς τα πίσω με πανίσχυρα συναισθήματα και το μέλλον προς τα εμπρός με πανίσχυρες αυταπάτες». Με την ισορροπία ανάμεσα σε αυτά τα δυο, η αρμονία επιβάλλεται στο χάος. Όταν όμως οι κυβερνώντες μάς υπόσχονται ένα λαμπρό μέλλον, μόνο και μόνο για να αναιρέσουν όλα όσα είχαμε κατακτήσει στο παρελθόν, τότε η επιστροφή σε αυτό γίνεται αναπόφευκτη, έστω κι αν πρέπει να φτάσουμε στη Γαλλική Επανάσταση.

Ο Δαντών έλεγε πριν από διακόσια τόσα χρόνια για τη δημόσια παιδεία: «Πολίτες, ύστερα από την ήττα των εχθρών μας, δεν υπάρχει σπουδαιότερο από το να δώσουμε στις μελλοντικές γενιές μια παιδεία που να είναι αντάξια της ελευθερίας τους. Τα παιδιά του λαού θα μορφωθούν από το περίσσευμα των ανθρώπων που απέκτησαν σκανδαλώδεις περιουσίες. Όταν σπέρνουμε στο απέραντο πεδίο της Δημοκρατίας, δεν πρέπει να λογαριάζουμε το τίμημα αυτής της σποράς. Μετά το ψωμί, η παιδεία είναι η πρώτη ανάγκη του λαού».

του Ρ.Βρανά, 17/12/08

και μια ενδιαφέρουσα επιστολή από το υπερπέραν εδώ

December 17, 2008

Absolut Athens – Δώστε τόπο στην οργή που θα κάψει τη Βουλή


Μέχρι να στήσουμε το δικό μας σκωπτικό κείμενο για τα ιλαροτραγικά πρόσφατα γεγονότα νυχτώσαμε. Επειδή ο καιρός περνάει και η οργή δεν κάνει τόπο στο χιούμορ, σας προσφέρουμε την ανώτερη, έτοιμη, εύπεπτη και εμπνευσμένη τροφή του “πιτσιρίκου“.

Όταν ξέσπασε η βια

Με τη δολοφονία ενός 16χρονου από ειδικό φρουρό της αστυνομίας κηρύχτηκε φέτος η επίσημη έναρξη της χριστουγεννιάτικης περιόδου. Ο νεαρός προκάλεσε τους αστυνομικούς επειδή κρατούσε ένα μπαλόνι, μια καραμούζα και ένα γλειφιτζούρι, και αυτοί αντέδρασαν, πετώντας του μια χειροβομβίδα και πυροβολώντας τον τρεις φορές.

Μια από τις σφαίρες εξοστρακίστηκε σε μια μαρκίζα, έκανε γκελ σε μια ζαρντινιέρα, πέρασε ξυστά από έναν ανύποπτο κάδο απορριμμάτων και, ενώ κατευθυνόταν προς το Κολωνάκι, άλλαξε γνώμη, έκανε στροφή 120 μοιρών και καρφώθηκε στο σώμα του 16χρονου.

Ο Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας, Αντιστράτηγος κ. Πάνος Σόμπολος, έδωσε συγχαρητήρια στους δυο αστυνομικούς για την αυτοσυγκράτηση την οποία επέδειξαν και εκθείασε την επιλογή τους να χρησιμοποιήσουν εναντίον του άτακτου νεαρού συμβατικά όπλα και όχι πυρηνικά.

Ιδιαίτερα θετική εντύπωση προκάλεσε στην κοινή γνώμη το γεγονός ότι οι δυο αστυνομικοί έφυγαν από τον χώρο της δολοφονίας χωρίς να περάσουν με το περιπολικό πάνω από το νεκρό θύμα τους.

Η είδηση της δολοφονίας του νεαρού μεταδόθηκε αστραπιαία από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και αμέσως χιλιάδες πολίτες σε όλη τη χώρα ανταποκρίθηκαν και ξεχύθηκαν ενθουσιασμένοι στους δρόμους για να κάνουν τις χριστουγεννιάτικες αγορές τους αλλά τα μαγαζιά ήταν κλειστά επειδή ήταν Σάββατο βράδυ. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να εξαγριωθούν οι καταναλωτές και να ξεσπάσουν πάνω στις στολισμένες βιτρίνες των καταστημάτων.

Η δολοφονία του 16χρονου από τους αστυνομικούς απέδειξε πως οι συνθήκες έχουν ωριμάσει πια, ώστε τα καταστήματα να λειτουργούν 24 ώρες το 24ωρο και να παραμένουν ανοιχτά και τις Κυριακές. Εν μέσω μιας διεθνούς οικονομικής κρίσης, οι Έλληνες έκαναν την υπέρβασή τους και πήγαν στα μαγαζιά μέσα στ’ άγρια μεσάνυχτα. Αυτό αποδεικνύει περίτρανα πως υπάρχουν χρήματα και πως οι καταναλωτές έχουν διάθεση για αγορές αλλά αυτό που τους λείπει είναι το κίνητρο.

Αμέσως μετά τη δολοφονία του 16χρονου, ο υπουργός Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος και ο υφυπουργός Παναγιώτης Χηνοφώτης υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους στον πρωθυπουργό για λόγους ευθιξίας αλλά αυτός δεν τις έκανε δεκτές, οπότε κι αυτοί δεν επέμειναν για λόγους αναισθησίας.

Ο κ. Παυλόπουλος –πάντα ευγενικός- επικοινώνησε τηλεφωνικά με τη μητέρα του 16χρονου και της ζήτησε συγγνώμη που της σκότωσαν το παιδί . Επίσης, της είπε πως τα παιδιά είναι μεγάλη ευθύνη, ενώ παράλληλα η διατροφή τους, η ένδυσή τους και οι σπουδές τους κοστίζουν σήμερα πάρα πολλά χρήματα.

Ο κ. Παυλόπουλος παρηγόρησε την άτυχη μητέρα, λέγοντάς της πως το παιδί της ίσως να έπεφτε αύριο μεθαύριο στα ναρκωτικά, ενώ δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να το χτυπούσε αυτοκίνητο. Στη συνέχεια, ο κ. υπουργός προσπάθησε να απαλύνει τον πόνο της μητέρας του 16χρονου, επισημαίνοντάς της πόσο σημαντικό είναι που το παιδί της έμεινε στον τόπο και δεν έμεινε ανάπηρο γιατί τότε θα καταστρεφόταν η ζωή του.

Ο Κώστας Καραμανλής έστειλε συλλυπητήρια επιστολή στους γονείς του 16χρονου και τους επισήμανε πως το παιδί τους ήταν τυχερό μέσα στην ατυχία του, αφού γλίτωσε τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και δεν θα υποστεί τα τραγικά χτυπήματα που περιμένουν όλους εμάς που βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να είμαστε ακόμα στη ζωή. Στο τέλος της επιστολής του, ο Κώστας Καραμανλής εύχεται στους γονείς του 16χρονου «Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το νέο έτος».

Μεγάλος θρήνος ξέσπασε στη χώρα για τις σπασμένες τζαμαρίες των καταστημάτων και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η δολοφονία του 16χρονου να περάσει σε δεύτερη μοίρα. Η είδηση για τις καταστροφές έκανε αμέσως το γύρο του κόσμου και η παγκόσμια κοινή γνώμη παρακολουθεί συγκλονισμένη το δράμα του ελληνικού λαού, χωρίς όμως να μπορεί να κατανοήσει απόλυτα την αδιαφορία των Ελλήνων για τα παιδιά και τη μεγάλη αγάπη τους για τα τζάμια.

Εξοργισμένοι είναι οι καταστηματάρχες του κέντρου της Αθήνας για τις καταστροφές που προκλήθηκαν στα μαγαζιά τους από τους αντιεξουσιαστές. Ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών κ. Πέτρος Τζαμαρίας δήλωσε πως «οι έμποροι δεν ανέχονται την καταστροφή των περιουσιών τους από τους αναρχικούς αλήτες των Εξαρχείων, αφού αυτό το έχουν αναλάβει αποκλειστικά οι τράπεζες και το κράτος».

Επίσης, ο κ. Τζαμαρίας ανακοίνωσε πως οι έμποροι αποφάσισαν στο εξής, εκτός από τα καταστήματά τους και τα αυτοκίνητά τους, να ασφαλίζουν και τα παιδιά τους, ώστε, σε περίπτωση που τα παιδιά δολοφονηθούν από αστυνομικούς, να εισπράττουν την αποζημίωση και να κάνουν αμέσως απόσβεση των χρημάτων που ξόδεψαν για να τα αναθρέψουν, ενώ με τα υπόλοιπα χρήματα θα κάνουν επενδύσεις.

Μεγάλες αντιδράσεις προκάλεσε η δήλωση του υπουργού Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου πως θα αναδειχτεί η αλήθεια και θα υπάρξει παραδειγματική τιμωρία όσων αποδειχθούν ένοχοι για τη δολοφονία του 16χρονου. Η ελληνική κοινωνία έχει τρομοκρατηθεί από την εμμονή της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας να ρίχνει φως σε όλα τα σκάνδαλα και να στέλνει τους ενόχους στη φυλακή – με τις υποθέσεις της Ζίμενς και της Μονής Βατοπεδίου έχουν γεμίσει ασφυκτικά οι φυλακές.

Πολλοί πιστεύουν πως θα πρέπει επιτέλους η κυβέρνηση να δείξει και κάποια επιείκεια γιατί άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε όλοι σε τούτη τη ζωή. Δεν υπάρχει λόγος να πάει ο δολοφόνος αστυνομικός στη φυλακή – ας αφήσει πια η κυβέρνηση και μια υπόθεση να περάσει έτσι χωρίς τιμωρία.

December 13, 2008

Που με βία μετράει τη γη

Παράξενοι οι δρόμοι της βίας. Από τους αλλοτριωμένους στους ελεύθερους. Από την εξουσία προς την αντιεξουσία. Γι’ αυτό μια επανάσταση δεν είναι δράση. Είναι αντίδραση.

Και οι εφημερίδες – σκέτη ναυτία: «ΣΚΟΤΩΣΑΝ 15ΑΧΡΟΝΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ». Τι πλεονασμός! Κάθε δεκαπεντάχρονος είναι αναρχικός (αλίμονο αν δεν είναι!). Αυθόρμητη, καθαρή φύση.

Αλλά και κανένας δεκαπεντάχρονος δεν είναι συνειδητός και υπεύθυνος οπαδός του Μπλανκί ή του Μπακούνιν. Ένα παιδί! Καθαρή φύση…

Όμως η βία δεν ξεχωρίζει ποιότητες. Σκοτώνει. Έρχεται από το μηδέν και θέλει να μηδενίσει. Η βία μισεί το Είναι. Ο «νόμος και η τάξη» οδηγούν τελικά στους πιο εύτακτους, ασφαλείς και ήσυχους χώρους: τα κοιμητήρια.

Προσέξτε, προσέξτε καλά τους αναρχικούς. Είναι το θερμόμετρο της κοινωνίας. Όταν αγανακτούν, σημαίνει πως η «νόμιμη» βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής.

Βέβαια οι περισσότεροι, αναγνώστες μου, άνθρωποι, σοβαροί και ευπρεπείς, δεν θα δέχονταν υποδείξεις από έναν αναρχικό. Όμως, στο βάθος, ο αναρχικός έχει πιο πολλά να πει από το μικροαστό. Όσο κι αν δεν σας είναι συμπαθής αξίζει να τον ακούτε από καιρό σε καιρό. Γιατί δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση.

Κάθε οργανωμένη κοινωνία προϋποθέτει -δυστυχώς- ένα ποσοστό ανελευθερίας. Όσο μικρότερο αυτό το ποσοστό τόσο υψηλότερο το επίπεδο της οργάνωσης. (Ως εδώ συμφωνούμε όλοι: προτιμότερη η πιο ελεύθερη Αγγλία από την καταπιεστική π.χ. Ζιμπάμπουε).

Ε, λοιπόν, ο αναρχικός είναι αυτός που ζητάει να ελαχιστοποιήσει το ποσοστό ανελευθερίας. (Περισσότερο: να το μηδενίσει – ο ουτοπικός αναρχισμός!). Στην επιδίωξή του αυτή συμπίπτει και με τα πιο σοβαρά κόμματα. (Μόνο που αυτός το εννοεί). Και βλέπει την ανελευθερία, την κατάχρηση εξουσίας, εκεί που ελάχιστοι τις αντιλαμβάνονται.

Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν, έχουν πάντα κάποιο δίκιο. Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωσή μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές.

Να σε τι χρειάζονται οι αναρχικοί. Αποτελούν τη ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας μας. Υπενθυμίζουν συνεχώς, με την παρουσία και τη δράση τους, ότι ο δρόμος οφείλει να οδηγεί προς την περισσότερη ελευθερία!

– Μα προκαλούν! (Είναι μέσα στο ρόλο τους). – Μα υπερβάλλουν ! (Μήπως η άλλη πλευρά;). – Μα βάζουν βόμβες!

Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς – όχι για τρομοκράτες (ή προβοκάτορες !). Όποιος τους συγχέει πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι. Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν μπορεί να χρησιμοποιεί βία – έστω και σαν μέσο. Η βία φέρνει μόνο καταπίεση – ποτέ αυτονομία.

Οι αναρχικοί βλέπουν μακριά. Το ζητούμενο είναι μια κοινωνία ελευθερίας – από την αλλοτρίωση, την ανάγκη, την καταπίεση κάθε μορφής. Η εξουσία, όποια κι αν είναι, πρέπει να συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Γιατί από τη φύση της είναι απάνθρωπη. Εξουσιάζω σημαίνει δυναστεύω. Καλή εξουσία δεν υπάρχει. Είναι ένα αναγκαίο κακό, που θα εξαφανισθεί όταν περάσουμε σε άλλες, ανώτερες μορφές οργάνωσης. (Σε χίλια χρόνια; Έστω. Αλλά αρχίζουν σήμερα!).

Προσέξτε λοιπόν καλά τους αναρχικούς. Είναι οι αλαφροΐσκιωτοι, οι ποιητές της κοινωνικής δράσης. Είναι οι άνθρωποι του μέλλοντος. (Αλίμονό μας και αν δεν είναι!). Δείχνουν το δρόμο. Άτσαλα, βάρβαρα, φανατικά. Είναι νέοι, δεν έχουν καλούς τρόπους (ευτυχώς!). Κάποια μέρα όμως γι’ αυτούς θα μιλάνε τα βιβλία μας – κι όχι για τους διάφορους μεγαλοσχήμονες, κυβερνήτες, κατακτητές, εξουσιαστές.

Αν συμφωνούμε για την ελευθερία, πρέπει να συμφωνήσουμε και για τους αναρχικούς. Πως είναι όχι μόνο χρήσιμοι αλλά αναγκαίοι. Ακούστε το μήνυμά τους: έρχεται από το μέλλον. Που το θυσιάζουν καμιά φορά, στα δεκαπέντε τους χρόνια…

N. Δήμου, 24.11.1985, άρθρο για τον Μιχάλη Καλτεζά. Από τη χθεσινή Lifo

Next Page »

Blog at WordPress.com.