Σάντα Πόρι

February 27, 2010

Για ένα ευρωδάχτυλο

Filed under: αναδημοσίευση — santapori @ 2:57 pm

Bundesarchiv_Bild_101I-165-0412-14A,_Griechenland,_v._Brauchitsch_auf_der_Akropolis   

Και ξαφνικά γίναμε όλοι αντιναζιστές. Κάθε πράγμα στον καιρό του όμως. Γιατί άλλο να θυμάσαι τους ναζί όταν δεν υπάρχουν πια κι άλλο να τα βάζεις μαζί τους όταν τους έχεις μπροστά σου. Άλλο να θυμάσαι αυτούς που τους πολέμησαν κι άλλο να ξεχνάς πως εκείνοι που αργότερα έστειλαν αυτούς τους πολεμιστές στο εκτελεστικό απόσπασμα ή στη φυλακή δεν ήταν οι ναζί. Άλλο να θυμάσαι πως οι ναζί κατέλυσαν τη χώρα κι άλλο να ξεχνάς πως αυτοί που μετά την ήττα τους την κυβέρνησαν δεν ήταν εκείνοι που τους πολέμησαν.

Germans-on-the-acropolis
Τι νόημα έχει λοιπόν να επικαλούμαστε σήμερα τις ναζιστικές δηώσεις; Τι νόημα έχει να ξεθάβουμε τους 125.000 εκτελεσθέντες, τους 500.000 νεκρούς από την πείνα και τις κακουχίες της γερμανικής κατοχής, τους 70.000 δολοφονηθέντες Ελληνοεβραίους; Τι νόημα έχει να οδυρόμαστε για τις 3.700 πόλεις και χωριά που ισοπεδώθηκαν, το Δίστομο, την Κάνδανο;

Τι νόημα έχει να εγκαλούμε για όλα αυτά μια κυβέρνηση και έναν ολόκληρο λαό με τον οποίο τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας τα καλοκαίρια και κάνουμε μπίζνες μαζί του όλη τη χρονιά; Τι νόημα έχει να θυμόμαστε σήμερα εκείνες ακριβώς τις ναζιστικές θηριωδίες τις οποίες είχαμε φροντίσει επιμελώς να ξεχάσουμε, όταν συνομολογούσαμε με τη Γερμανία το σύμφωνο ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Τα θύματα των ανταγωνισμών που οδήγησαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τα μετρήσαμε.

Bundesarchiv_Bild_101I-164-0368-14A,_Griechenland,_deutsche_Soldaten_in_AthenΑν κάποιοι σήμερα επιμένουν να τα ξαναμετρούν, είναι επειδή δεν θέλουν με κανέναν τρόπο να μετρήσουν τα θύματα ενός άλλου πολέμου: του πολέμου που διεξάγεται στο μέτωπο της καθημερινής επιβίωσης των ανθρώπων. Γιατί, αν τα μετρήσουν, ίσως να τα βγάλουν περισσότερα από τα θύματα του 1940.

Στον πόλεμο αυτό, ο ρόλος της Γερμανίας είναι πράγματι καθοριστικός, επειδή κυριαρχεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η γερμανική εφημερίδα «Junge Welt» τη χαρακτηρίζει ως κύρια υπεύθυνη για τη χρεοκοπία των ευρωπαϊκών λαών: «Η χρεοκοπία είναι Μade in Germany. Η απειλή χρεοκοπίας των χωρών του ευρωπαϊκού νότου είναι άμεση συνέπεια της επιθετικής πολιτικής που ακολούθησε η Γερμανία στο εξωτερικό εμπόριο. Εδώ και δεκαετίες, αυτή η πολιτική σ2τέρησε από αυτές τις χώρες που μετέχουν στο ευρώ τη δυνατότητα να αποκαταστήσουν την ανταγωνιστικότητά τους υποτιμώντας τα νομίσματά τους. Η τεράστια οικονομική ανισορροπία που προκλήθηκε έτσι, είναι έκδηλη στην περίπτωση της Ελλάδας, όπου το 2008 οι γερμανικές εισαγωγές ανήλθαν στα 8,3 δισ. ευρώ, ενώ οι ελληνικές εξαγωγές ήταν μόλις 1,9 δισ. ευρώ». Η στρατηγική που ακολούθησε πάντα η Γερμανία, καταλήγει η εφημερίδα, ήταν μια στρατηγική εξαθλίωσης των χωρών της ευρωπαϊκής εσωτερικής αγοράς.

Αν πρέπει να εγκαλέσουμε όμως κάποιους για όλα αυτά, αυτοί δεν είναι οι «ναζί». Είναι οι «αντιναζιστές» ηγέτες των μικρότερων χωρών της Ευρώπης που εξέθρεψαν φρούδες ελπίδες στους λαούς τους ότι θα μπορούσαν ποτέ να ξεπεινάσουν τρώγοντας στο ίδιο τραπέζι με τον γίγαντα.

(μετριοπαθής και αποστασιοποιημένος) Ρούσσος Βρανάς στα “ΝΕΑ”

February 14, 2010

Το τείχος – γέφυρα στην αρχαία Αντίπαρο

 

Επιτέλους βρέθηκε κι ένα σοβαρό επιχείρημα υπέρ της διοικητικής συνένωσης, πιο διαχρονικό από όλα: Κάποτε η Αντίπαρος κι η Πάρος ήταν ένα ενιαίο νησί. Περισσότερα στο άρθρο της κυπριακής εφημερίδας “Πολίτης” που παρατίθεται παρακάτω. Από τότε βέβαια πέρασαν πολλά χρόνια και τα δύο νησιά χωρίστηκαν. Δεν πειράζει, το μόνο που απομένει είναι μία γέφυρα που θα τα ξαναενώσει.

 gefyra4 gefyra3 

Κυκλάδες: Όταν η θαλάσσια στάθμη ανεβαίνει

Σήμερα μιλούμε για νησιά των Κυκλάδων, κάποτε ήταν ένα ενιαίο κομμάτι γης, που με την άνοδο των νερών, τα χαμηλότερα σημεία βυθίστηκαν και τα ψηλότερα, όπως τα βουνά, παρέμειναν στην επιφάνεια όπου και δημιουργήθηκαν τα νησιά.
Έστω και αν στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου όπως είναι και η Κύπρος, τα πρώτα ανθρώπινα κατάλοιπα χρονολογούνται από τη 12η χιλιετία, είναι πλέον δεδομένο ότι η ζωή άρχισε πολύ πριν. Χρειάζονται μόνο οι χειροπιαστές αρχαιολογικές ενδείξεις.

NIKO-2-492

Το στενό ανάμεσα στην Πάρο, δεξιά, και την Αντίπαρο, αριστερά. Οι περιβάλλουσες γραμμές είναι οι ισοβαθείς των 5 μέτρων. Πολύ πρόσφατα στον γεωλογικό χρόνο, 7.200 χρόνια πριν, τα νησιά αυτά ήταν ενωμένα.

Η αρχαία Πρεπέσινθος


Ο Στράβωνας και αργότερα ο Πλίνιος αναφέρονται στην αρχαία Πρεπέσινθο, το σημερινό νησί Δεσποτικό, λέγοντας ότι ήταν ενωμένο με την Αντίπαρο. Στα βόρεια παράλια του νησιού αυτού φαίνονται οι λαξεύσεις στο υπόστρωμα του βράχου που βυθίζονται στη θάλασσα. Πρώτος ο διακεκριμένος αρχαιολόγος Χ. Τσούντας και αργότερα ο Rubensohn μελέτησαν τα αρχαιολογικά κατάλοιπα χωρίς να είναι σε θέση να δώσουν μια απάντηση. Τελευταία, ο ωκεανολόγος-βιολόγος Πέτρος Νικαλαΐδης, σε έρευνές του στην περιοχή με το National Geographic και τη Σχολή Υποβρύχιας Οικολογίας & Καταδύσεων Αιγαίου, «Aegean Diving College», πιστεύει ότι οι εν λόγω λαξεύσεις είναι οδηγοί/ράγες για την ελεγχόμενη κύλιση βαρέων αντικειμένων κυρίως μαρμάρου. Πρόκειται για ένα πολύ ευφυή και ασφαλή τρόπο μεταφόρτωσης μαρμάρου σε πλοία και σχεδίες, μέθοδος που χρησιμοποιείτο εκτεταμένα στην αρχαία Ελλάδα.

Τα κατάλοιπα αυτά θα χρονολογούνται γύρω στο 700 π.Χ., περίοδο κατά την οποία η μεταλλουργία ανθούσε και έτσι γινόταν εφικτή η εξόρυξη και η εξαγωγή τεμαχίων μαρμάρου, κυρίως προς την Αθήνα και άλλους προορισμούς. Η χρονολογία αυτή των λαξεύσεων συνάδει με την τότε επιφάνεια της θάλασσας και συμπίπτει με την εποχή όπου η γνώση στη μεταλλουργία ήταν υψηλή, δηλαδή ήταν δυνατή η δημιουργία τέτοιων καταστάσεων. Οι παράλληλες προς την ακτή λαξεύσεις έχουν όλες κλίση προς τη θάλασσα, ώστε το πλοίο μετά τη φόρτωση να είναι σε θέση να αποπλεύσει με την παλίρροια. Η προτεινόμενη θεωρία του ωκεανολόγου Νικολαΐδη ενισχύεται από την ύπαρξη του ναού του Απόλλωνα στην Πρεπέσινθο -Δεσποτικό- κτισμένος με παριανό μάρμαρο, τόπος όπου δεν υπάρχει λιμάνι ούτε μάρμαρο.
Ένα άλλο φαινόμενο που παρατηρείται στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο εκτός από την άνοδο της θαλάσσιας στάθμης, είναι οι ανακατατάξεις λιθοσφαιρικών πλακών που ανασηκώνουν ένα νησί από τη μια πλευρά και το βυθίζουν από την άλλη, όπως στην Κρήτη.

Μεταξύ Πάρου και Αντίπαρου

Εκτός από τις αρχαιολογικές ενδείξεις, οι υποθαλάσσιες έρευνες δεικνύουν ότι μεταξύ Πάρου και Αντίπαρου υπάρχει τείχος, που άρχισε να κτίζεται όταν η στάθμη της θάλασσας ανέβαινε και οι κάτοικοι άρχισαν να χάνουν την επαφή με την «αντίπερα» όχθη. Έτσι δημιουργήθηκε σιγά σιγά μια λιθοδομή, είδος γέφυρας-τείχους.

NIKO-3-400

Το ελαφρά οφιοειδές αρχαίο «τείχος»-γέφυρα, στο μέσο της φωτογραφίας, που ένωνε την Πάρο με την Αντίπαρο, τώρα κάτω από τα νερά του Αιγαίου.Οι περιοχές με πιό σκούρο χρώμα είναι φυκιάδες Ποσειδωνίας. Η φωτογραφία έχει ληφθεί από ελικόπτερο. Το βάθος της θάλασσας εδώ είναι 5,50 – 6 μέτρα. Η διατομή του τείχους είναι σχήματος τραπεζίου. Η στέψη της λιθορριπής αυτής βρίσκεται στα -3 μέτρα. Οι πέτρες κατα μέσο όρο έχουν βάρος, όσο μπορεί να σηκώσει και να κουβαλήσει ένας άνθρωπος, περίπου 25-30 κιλά.

Ποια ήταν όμως τα δεδομένα που οδήγησαν στο κτίσιμο του τείχους αυτού; Γύρω στην 11η χιλιετία, η Πάρος και η Νάξος ήταν ενωμένες. Το μέγιστο βάθος ανάμεσά τους σήμερα είναι 35 μέτρα. Μέχρι την 7η χιλιετία, το στενό που χωρίζει τα δύο νησιά σήμερα ήταν ακόμα ξηρά. Τότε άρχισε να δημιουργείται ένα παλιρροιακό θαλάσσιο ποτάμι παρόμοιο με το στενό του Ευρίπου. Οι ανασκαφές στην περιοχή έγιναν από τον Colin Renfrew, ο οποίος βρήκε κατάλοιπα από μεγάλους τόνους    , φάλαινες και όστρακα. Και ενώ σε άλλους αρχαίους παραθαλάσσιους οικισμούς βρέθηκαν πολλά αγκίστρια, στην περιοχή αυτή βρέθηκαν μόνο αιχμές βελών και δοράτων από οψιανό λίθο Μήλου. Αυτό είναι ένδειξη ότι ο τρόπος ψαρέματος παρομοιάζει με αυτό των ποταμών και όχι με θαλάσσιο.

Σχετικά με την υποθαλλάσια έρευνα του κ. Νικολαΐδη διαβάστε το ποστ στην Αντιπάρια Φωνή (Παραθέτουμε μια εξαιρετική έρευνα για την αρχαία υποθαλάσσια Αντίπαρο!)  ή  εδώ (πηγή).

 

Ελπίζουμε να προσκληθεί κάποια στιγμή ο κ. Νικολαΐδης στην Αντίπαρο για μια ομιλία σχετικά με τα σπουδαία ευρήματα του.

December 22, 2009

Άη Βασίλης, ο διανομέας των ακίνδυνων συναισθημάτων

Filed under: αναδημοσίευση — santapori @ 11:07 am

 

Χριστουγεννιάτικες αφηγήσεις έρχονται απ’ τη Ρωσία μαζί με την αίσθηση της θλίψης που φέρνει ο καινούργιος χρόνος. Διότι κι εκεί, όπως κι εδώ, ο χρόνος γίνεται, σιγά σιγά, η διαρκής προεξόφληση ενός δανείου που όλοι χρωστούν ενώ κανείς δεν εισπράττει.

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ περιγράφει μια γριούλα, ονόματι Μπάμπουσκα, που ήταν τόσο ευσυνείδητη νοικοκυρά ώστε ολόκληρο το χωριό υπερηφανευόταν γι’ αυτήν, ενώ το σπίτι της, που άστραφτε από καθαριότητα, είχε γίνει αξιοθέατο για τους ταξιδιώτες. Και κάποιο απόγευμα του Δεκέμβρη, ο δήμαρχος είδε στην κορυφή του λόφου ένα καραβάνι, με τις καμήλες να περνούν μία μία, αργά, όπως οι αιώνες. Και τρεις πλούσιοι άνθρωποι από την ανατολή τού ζήτησαν ένα μέρος να διανυκτερεύσουν· ο πρώτος λεγόταν Κασπάρ (χρυσό στέμμα), ο δεύτερος Μελχιόρ (λευκή κελεμπία κι ένα κόσμημα σε σχήμα αστεριού), ενώ ο τρίτος Βαλτάσαρ (κόκκινος μανδύας κι ένα σπαθί σε σχήμα ημισελήνου). Τότε ο δήμαρχος τους έδειξε το σπίτι της γριάς, όπου ακόμη και τα κεραμίδια είχαν πλυθεί με αλατόνερο και ξύδι.

ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ τους περιποιήθηκε, μαγειρεύοντας και ρωτώντας σχετικά με το ταξίδι τους, μέχρι που έλιωσε το κερί. Και όταν έμαθε τον σκοπό τους, σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να προσφέρει με τη σειρά της ένα δώρο στον νεογέννητο βασιλιά της Βηθλεέμ αλλά, το επόμενο πρωί, έχοντας ξυπνήσει αργά αφού όλη τη νύχτα καθάριζε σχολαστικά το σπίτι, διαπίστωσε πως οι επισκέπτες είχαν φύγει. Και ακολούθησε το άστρο που ακολούθησαν και οι ξένοι, παίρνοντας μαζί της κάθε είδους μικροαντικείμενα, ώστε να διαλέξει στον δρόμο το κατάλληλο δώρο. Έκτοτε, μπαίνει αθόρυβα, τη νύχτα, σε όλα τα σπίτια απ’ όπου ακούγεται κλάμα μωρού, με την ελπίδα ότι θα συναντήσει τον περίφημο Ιησού. Και, μη ξέροντας αν το μωρό είναι ή όχι εκείνο που αναζητάει, αφήνει στο καθένα κι από ένα δώρο. Chri_tmas_by_BenHeine

ΑΥΤΗ η εκδοχή του Αϊ-Βασίλη μάς λέει κάτι περισσότερο απ’ το ότι η λατρεία της καθαριότητας μπορεί να οδηγήσει στο να παραμεληθεί ένα σημαντικό ραντεβού με την Ιστορία. Μας λέει ότι η περιήγηση του διανομέα των δώρων είναι μια ιδανική λύση, αν θέλεις να ξεφορτωθείς περιττά μπιμπελό και εν γένει οτιδήποτε άχρηστο, και μάλιστα δίχως συναισθηματική διακινδύνευση, αφού το μωρό, ως τέτοιο, αδυνατεί να συμμετάσχει στην αμοιβαιότητα γενναιοδωρίας και ευγνωμοσύνης.

Όπως άλλωστε και ο μοντέρνος καταναλωτής.

του Ευγένιου Αρανίτση

November 16, 2009

Εφημερίδα στα μέτρα του αναγνώστη

Filed under: αναδημοσίευση,καπου αλλού — santapori @ 5:13 pm

-Η "niiu", η πρώτη εξατομικευμένη, σύμφωνα με τους εμπνευστές της, εφημερίδα της Ευρώπης, έκανε πρεμιέρα σήμερα στη Γερμανία: μία εφημερίδα που συντάσσεται κατά παραγγελία, τυπώνεται και διανέμεται κατ’ οίκον νωρίς το πρωί.

Η "niiu" η οποία προς το παρόν διανέμεται αποκλειστικά στο Βερολίνο, απευθύνεται στο νεαρό αναγνωστικό κοινό και ιδιαίτερα στους φοιτητές, γι’ αυτό και στοιχίζει 1,20 ευρώ, έναντι 1,80 ευρώ που είναι η τιμή των εφημερίδων στην Γερμανία.

Κάθε αναγνώστης "στήνει" την εφημερίδα του όπως τη θέλει ο ίδιος, επιλέγοντας μέσω διαδικτύου (www.niiu.de) τις στήλες που επιθυμεί. Μπορεί να συμπεριλάβει εσωτερικές ειδήσεις, διεθνείς, τοπικές ή χρήσιμες πληροφορίες, παιχνίδια, αποσπάσματα από μπλογκς ή ιστοτό πους κοινωνικής δικτύωσης, χρηματιστηριακές ειδήσεις, μετεωρολογικό δελτίο κ.ά.

Το προτεινόμενο πρωτογενές υλικό προέρχεται από 500 π ερίπου μέσα ενημέρωσης, μεταξύ των οποίων οι εφημερίδες New York Times, International Herald Tribune, ή οι γερμανικές Handelsblatt, Tagesspiegel, Frankfurter Rundschau, Bild ή εφημερίδες ειδικού ενδιαφέροντος όπως η αθλητική Kicker.de, με τους οποίους η "niiu" έχει εξασφαλίσει συνεργασία. 01

Σύμφωνα με τον 23χρονο Βάνια Όμπερχοφ, έναν εκ των εμπνευστών του εγχειρήματος, η εφημερίδα έχει ήδη πάνω από χίλιους συνδρομητές, κάτι που "ξεπερνά τις προσδοκίες μας, καθώς δεν πρόκειται μόνο για φοιτητές, το ενδιαφέρον είναι πολύ ευρύτερο".

Στόχος των εκδοτών είναι να φτάσουν μέσα στους επόμενους έξι μήνες τους 5.000 συνδρομητές στο Βερολίνο και να μπορέσουν στη συνέχεια να επεκτείνουν την προσπάθεια και σε άλλες πόλεις της Γερμανίας.

Τη στιγμή που το διαδίκτυο αποτελεί απειλή για τα έντυπα μέσα, το στοίχημα της "niiu" είναι μεγάλο. Οι εμπνευστές της, ο Όμπερχοφ και ο Χέντρικ Τίντεμαν, 27 ετών, είναι οι πρώτοι που το παραδέχονται, αλλά είναι πεπεισμένοι ότι το εγχείρημά τους θα πετύχει, τουλάχιστον στο φοιτητικό αναγνωστικό κοινό: σύμφωνα με τους εκδότες, μεγάλος αριθμός νέων έχει κουραστεί να ενημερώνεται μέσω υπολογιστή και είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν για την εφημερίδα του γούστου τους.

"Από την έρευνά μας διαπιστώσαμε ότι το χαρτί παραμένει το πιο ευχάριστο μέσο ανάγνωσης", λέει ο Όμπερχοφ, ο οποίος εκτιμά ότι το εγχείρημά τους θα βρει απήχηση και στους διαφημιστές, καθώς "θα μπορούν να πραγματοποιήσουν μία εξαιρετικά στοχευμένη εκστρατεία, προσεγγίζοντας συγκεκριμένους πελάτες".

πηγή: Καθημερινή, news247.gr, ibis

Απέχουμε πολύ από τέτοια εγχειρήματα στη χώρα μας και ιδιαίτερα στην επαρχία της υποκειμενικής και εξαρτημένης δημοσιογραφίας. Απλά είναι καλό να βλέπει κανείς τα κλασικά μήντια να μετεξελίσσονται σε κάτι πιο αμφίδρομο.

Όσο για την Αντίπαρο, αναμένεται ακόμα εκείνη η αμιγώς τοπική εφημερίδα…

November 11, 2009

Κωνσταντίνα Κούνεβα: "ο φόβος δε σε αφήνει να είσαι ελεύθερος"

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, μία μετανάστρια που πλήρωσε -και πληρώνει- ακριβά το τίμημα της συνδικαλιστικής δράσης της, μια καθαρίστρια που σπούδασε εθνογραφία και βάζει τα γυαλιά σε πολλούς με τη γλώσσα που χρησιμοποιεί και τις απόψεις που εκφράζει, έδωσε την πρώτη της συνέντευξη στην εκπομπή Πρωταγωνιστές.

Αξίζει, είναι από τις λίγες στιγμές που η τηλεόραση δικαιώνει το ρόλο της.

Το βίντεο μπορείτε να το δείτε και εδώ.

Στην ιστοσελίδα της εκπομπής υπάρχουν και άλλα 8 σχετικά βίντεο, που δεν χρησιμοποιήθηκαν τελικά.

September 13, 2009

Το πολύ οδηγεί στο ελάχιστο

Filed under: τα εν οικω,τεχνη,αναδημοσίευση — santapori @ 9:31 am



Μήπως πρέπει να ξαναδούμε τις εκδηλώσεις του καλοκαιριού και την ανάγκη καλύτερου προγραμματισμού; Δήμος, Επαρχείο, Σύλλογοι και όσοι ασχολούνται με τον πολιτισμό, πρέπει να ξαναδούν τη λογική και το περιεχόμενο της πολιτιστικής κίνησης και να απαντήσουμε σε καίρια ερωτήματα, όπως λ.χ. γιατί γίνονται οι εκδηλώσεις, ποιες διαλέγουμε, για ποιους και από ποιους και κάθε πότε. Ίσως εισχώρησε κι εδώ η τουριστική λογική και η αγορά του πολιτιστικού προϊόντος, με αποτέλεσμα η θερινή Πάρος να έλκει τους εμπόρους του θεάματος και του είδους. Έτσι μετατρέπουμε το θέρος σε μεγάλο παζάρι κι αυτό ευνοεί ίσως ένα είδος τουρισμού και θα έφερνε πρόοδο και στον πολιτισμό, αν το είδος και η ποιότητα των θεαμάτων, περνούσε από συζητήσεις και επιλογές. 

Να θυμίσουμε ότι σε χαλεπούς καιρούς, όταν φύλλο δεν κουνιόταν στον νησιωτικό πολιτισμό, τολμήσαμε δυο φορές να οργανώσουμε παραστάσεις τραγωδίας με την Άσπα Παπαθανασίου. Τολμήσαμε με ελάχιστες δυνάμεις να παρουσιάσουμε τους παλιούς του λαϊκού πολιτισμού. Τους Σκιαδάδες της Νάουσας, τον Σαντουριέρη, τον Κλαρίνο και άλλους. Το πολύ οδηγεί συχνά στο ελάχιστο. Είναι όμως και το άλλο. Ότι συντελούμε στην ειδωλοποίηση των σπουδαίων, που συγκροτούν κι αυτοί ένα χώρο φεουδαρχίας, ένα ντοβλέτι με υψηλές αμοιβές. 

Είναι οι ημίθεοι του θεάματος, συχνά χάρτινοι και γυάλινοι κι εμείς μαζί με άλλους τους αποθεώνουμε, γιατί έχουμε ανάγκη δήθεν το τραγούδι. Η μουσική που ευαγγελιζόμαστε, θέλει και ανάλογη στάση ζωής, που την έχουμε αρκετά ψευτίσει. Μετά τις συναυλίες παραδινόμαστε στην ευτέλεια των καιρών και στη μοναξιά των συμβάσεων. Ο καθημερινός πολιτισμός στην ψυχρή και υστερική Πάρο των δύο ταχυτήτων και των πολλών εθνοτήτων είναι ακόμα ζητούμενο.

απόσπασμα από κείμενο του σκεπτόμενου κ.Χρ. Γεωργούση, στη “Φωνή της Πάρου”

September 9, 2009

«Μένουμε Ελλάδα»; Όχι

Filed under: αναδημοσίευση — santapori @ 12:34 pm

cetrobo

Φιλικό ζευγάρι κίνησε για τις καλοκαιρινές του διακοπές. Θα σας πω πρώτα πού κατέληξε και μετά θα σας πω από πού ξεκίνησε. Λοιπόν, μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου ο Γιώργος και η Μαρία κατέληξαν στις… Μαλδίβες. Μετά από ψάξιμο στο Διαδίκτυο, βρήκαν μια προσφορά για 2 άτομα, ταξίδεψαν με την Emirates και με… υδροπλάνο προκειμένου να αφιχθούν στον τελικό προορισμό, το τοπικό Hilton: βίλες μέσα στο νερό, σε πυλωτές που στηρίζονται με πασσάλους. Ρωτάω τιμές: το φτηνό δωμάτιο κόστιζε 75 ευρώ με πρωινό, οι φίλοι νοίκιασαν ένα δωμάτιο με 110 ευρώ. Δέκα ημέρες έμειναν στον εξωτικό αυτό παράδεισο (συγνώμη για το κλισέ αλλά βλέποντας τις σχετικές φωτογραφίες, περί αυτού πρόκειται). Τελικές εντυπώσεις; «Πήγαμε στους καλύτερους με τους καλύτερους», αποκρίνεται ο Γιώργος κατηγορηματικά. «Άψογος επαγγελματισμός σε όλα τα επίπεδα, ευγένεια, χαμόγελο, εξυπηρέτηση με διακριτικότητα και προθυμία. Κι ας πήγαμε στην εποχή των Μουσώνων, που σήμαινε δεκάλεπτα διαλείμματα πυκνής βροχής». Και η σούμα; Περίπου 3.500 ευρώ για δέκα ημέρες.

Φαντάζομαι κάποιους από εσάς να θυμώνουν επειδή διαφημίζουμε πανάκριβες διακοπές λίγων κι εκλεκτών. Ας το ξαναπάρουμε λοιπόν από την αρχή και να πούμε από πού ξεκίνησε αρχικά το ζευγάρι για να πάει διακοπές: από την Ελλάδα. Ω, ναι, προορισμός τους ήταν δύο συγκεκριμένα νησιά του Αιγαίου (όχι η Μύκονος) όπου και θα έμεναν για δώδεκα ημέρες. Μετά από έρευνα στο Ιντερνέτ και πολλά τηλεφωνήματα, βρήκαν δύο συμπαθητικά δωμάτια. Στο ένα νησί, το δωμάτιο κόστιζε 100 ευρώ, στο άλλο 140 – και στα δύο ΔΕΝ συμπεριλαμβανόταν πρωινό. Για να αναχωρήσουν από τον Πειραιά με το πλοίο και να επιστρέψουν σε αυτόν («δύο άτομα συν ένα αυτοκίνητο, ένα 500αράκι»), θα έπρεπε να πληρώσουν γύρω στα 500 ευρώ. Από κει και πέρα, έμενε πόσα θα ξόδευαν για την κάθε μέρα τους: πρωινό (εκτός δωματίου φυσικά), φαγητό, ποτό το βράδυ, όπως το υπολόγισαν, θα ξόδευαν περίπου 120 ευρώ την ημέρα (ο Γιώργος: «Όλοι μου έλεγαν ότι λίγα είχα υπολογίσει»). Η σούμα; Γύρω στα 3.500 ευρώ για δώδεκα ημέρες.

Με τα ίδια χρήματα δηλαδή, και σε πολύ κατώτερα δωμάτια, μπορείς να μείνεις δύο ημέρες πιο πολύ στις Κυκλάδες απ’ ό,τι στο Hilton στις Μαλδίβες. Μάλιστα, σε κάποιο ανιχνευτικό τηλεφώνημα σε ένα από τα κυκλαδίτικα νησιά, η Μαρία βρήκε δωμάτιο με 190 ευρώ χωρίς πρωινό. «Είκοσι μέρες έχουμε για να δουλέψουμε κι εμείς», δικαιολογήθηκε ο ξενοδόχος. «Πολύ καλά», απάντησε η Μαρία, «μόνο που θα δουλέψετε χωρίς εμάς».

Σιχαίνομαι την γκρίνια και τη μιζέρια. Οι Κυκλάδες είναι υπέροχες, η Ελλάδα πολύ όμορφη χώρα και σε πολλά μέρη -και στις Κυκλάδες- συναντάς φιλόξενους ανθρώπους. Όμως φαίνεται ότι κάπου έχει «χαθεί η μπάλα» διότι και μόνον οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Το μότο της αφίσας του ΕΟΤ, αν θυμάμαι καλά, λέει: «Μένουμε Ελλάδα». Μένουμε Ελλάδα; Όχι.

Tου Ηλια Μαγκλινη_cetrobo

September 7, 2009

Εκλογές χωρίς επιλογές

 

Μακάρι οι εκλογές να άλλαζαν τη χώρα-

Μακάρι οι εκλογές να άλλαζαν τη χώρα. Nα άλλαζαν το κλίμα ατονίας και παγωμάρας, να ενέπνεαν αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση, να άρχιζε ο κόσμος να μη φοβάται το αύριο, να πιστεύει στις δυνάμεις του, να κάνει σχέδια για το μέλλον, να είναι υπερήφανος για την παρούσα χώρα του.

Αλλά οι εκλογές, που προκηρύχθηκαν βεβιασμένα, προτού τελειώσει το καλοκαίρι, μετά τις πυρκαγιές, όπως ακριβώς και πριν από δύο χρόνια, δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτε. Διότι το πρόβλημα της χώρας δεν έγκειται στην εναλλαγή παρομοίων ανέμπνευστων και ανεπαρκών προσώπων· το πρόβλημα δεν είναι η εναλλαγή παρεών και φατριών, οικογενειών και δυναστειών, γόνων βορείων και νοτίων προαστίων. Το πρόβλημα της χώρας εν πολλοίς είναι ακριβώς αυτά τα πρόσωπα, αυτά τα κόμματα, αυτές οι φατρίες, οι δυναστείες και οι παρέες, που νέμονται τη χώρα επί δεκαετίες, με μόνη έγνοια τη νομή της εξουσίας και τη μοιρασιά ανάμεσα σε αδίστακτα συμφέροντα. Σαν διαρκές πλιάτσικο.

Μακάρι οι εκλογές του Οκτωβρίου να άλλαζαν τη χώρα. Να έδιναν τη χαμένη πνοή της στην κοινωνία που βαρυγκομάει και παραπατάει. Μακάρι να ήμασταν πεισμένοι ότι η τελετουργική εναλλαγή θα ανανέωνε τη δημοκρατία, θα έφερνε νέα πρόσωπα, νέες ιδέες, θα έφερνε ορμή και όραμα. Δυστυχώς, η πείρα αναλόγων εναλλαγών δεν μας επιτρέπει να ελπίζουμε κάτι τέτοιο. Πολύ περισσότερο που η διεθνής συγκυρία είναι δυσμενέστερη, αφενός, και τα πρόσωπα είναι απελπιστικά όμοια με άλλοτε, αφετέρου.

Ελπίδα αχνοχάραξε το ’96, με την πρώτη κυβέρνηση Σημίτη· είσοδο στη Ζώνη του Ευρώ και εκσυγχρονισμό έταζε τότε. Μπήκαμε στο ευρώ. Και κατόπιν όλο το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα ξεφούσκωσε· εξαντλήθηκε σε αψιμαχίες για τις ταυτότητες· η χώρα παραδόθηκε στις εργολαβίες και στο ψευδο-όραμα των Ολυμπιακών. Όλη η δεύτερη θητεία Σημίτη χαρακτηρίζεται από την υποχώρηση της πολιτικής, την εξάτμιση κάθε οράματος, το φούντωμα της διαφθοράς. Την απογοήτευση.

Παρομοίως αχνή ελπίδα φέγγισε το 2004, με την πρώτη εκλογή Καραμανλή. Βοηθούσε και η ευφορία του Euro και των Ολυμπιακών, το καλοκαίρι του 2004 ήταν καλοκαίρι μέθης. Ο Κ. Καραμανλής μιλούσε διαρκώς για διαρθρωτικές αλλαγές, για μεταρρυθμίσεις και εκσυγχρονισμό. Μίλησε ακόμη και για νταβατζήδες. Τον άκουγες και φανταζόσουν ότι θα συνέχιζε τον εκσυγχρονισμό από εκεί που τον παράτησε ηττημένος ο Σημίτης. Μάταια. Σε λιγότερο από ενάμιση χρόνο, κάθε ελπίδα ανανέωσης, μεταρρύθμισης, εκσυγχρονισμού είχε σβήσει. Η μέθη του 2004, τα πανηγύρια, η ανάταση του φαντασιακού εξατμίστηκαν τάχιστα. Η δυσθυμία γενικεύτηκε, ρίζωσε βαθιά, μόνιμα μες στο κοινωνικό σώμα. Πολύ πριν από τις φοβερές πυρκαγιές του 2007 και το συνοδό ψυχικό σοκ, η κοινωνία είχε βουλιάξει στην αθυμία και στο τέλμα αλλεπάλληλων σκανδάλων. Και συνέχισε να βουλιάζει.

Τα σκάνδαλα επιβεβαίωσαν πια στο συλλογικό αίσθημα όχι απλώς τη διαφθορά, αλλά την ολοσχερή ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού και την απόλυτη απόσπασή του από την κοινωνική πραγματικότητα και από κάθε αίσθηση δικαίου. Αυτή τη δραματική απόσπαση του ασπαίροντος και αγωνιώντος κοινωνικού από το τρέχον φάντασμα του πολιτικού κατέδειξε αναλόγως δραματικά η εξέγερση των νέων, τον Δεκέμβρη του 2008. Η κοινωνία κινείται σε άλλη τροχιά, σε άλλο χωροχρόνο.

Η διεθνής κρίση και η ομολογημένη οικονομική δυσπραγία της χώρας (σχεδόν χρεοκοπία) βάρυναν το ήδη αβάσταχτο κλίμα. Τα υγιή τμήματα της κοινωνίας, που είναι και πλειοψηφικά, ασφυκτιούν στο κυρίαρχο σκηνικό πολιτικής και διοίκησης, στημένης επιχειρηματικότητας και νεοπαγών μαφιόζικων ελίτ: η ακηδία, η διαφθορά, η ανικανότητα, ο δόλιος ατομικισμός δηλητηριάζουν κάθε υγιή προσπάθεια, δηλητηριάζουν τη νεολαία· στραγγίζουν το σώμα από αίμα και πνοή.

Μακάρι οι εκλογές να άλλαζαν τη χώρα. Να άλλαζαν το κλίμα. Να έφερναν θέρμη στις καρδιές της στραγγισμένης και έμφοβης μεσαίας τάξης, λάμψη οράματος στα μάτια των νέων, να έφερναν αυτοπεποίθηση και αυτοσεβασμό. Φοβάμαι ότι οι εκλογές, έτσι που γίνονται, με προκαθορισμένες και αδύναμες επιλογές, με πολιτικούς χωρίς όραμα, χωρίς ρίσκο, χωρίς θέσεις, με εναλλαγές δυναστειών και τεχνικών της εξουσίας, με απούσα την πολιτική, οι τέτοιες εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτε.

Εκτός κι αν, με την καταγραφή του αδιεξόδου και επί της κάλπης, σημάνει η απαρχή άλλων εξελίξεων, ανατροπών, ανακατατάξεων ουσιαστικά πολιτικών. Μακάρι.

του Νίκου Γ. Ξυδάκη (και όσων συμφωνούν)

September 5, 2009

Η Αντίπαρος στους Sunday Times (μεταφρασμένο)

Filed under: bloggin',περιηγηση,αναδημοσίευση — santapori @ 8:57 am

Untitled-2-800-1100 [640x480]

Μετά από δημοσιογραφίζοντες σε εφημερίδες και εφημεριδάκια, κι αφού οι ανακρίβειες που έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα για το νησί μας κάνουν συχνά να αναρωτιόμαστε αν ζούμε στο ίδιο μέρος που οι γραφιάδες το περιγράφουν με ενθουσιασμό ως κοσμικό νησί, μία μίνι Μύκονο, ένα πλωτό Κολωνάκι και ό,τι άλλο τα αρρωστημένα μυαλά γεννάνε για να πουλήσουν κανένα φύλλο μαζί με την αξιοπρέπειά τους, φαίνεται πως έφτασε η ώρα να διαβάσουμε και μία σοβαρή δημοσιογραφική προσπάθεια. Ο R.Waters (http://www.richardwaters.co.uk/) ήταν στο νησί πριν λίγους μήνες, συζήτησε με απλούς ανθρώπους, περιηγήθηκε στο νησί και κατέγραψε τις εντυπώσεις του, που κάνουν το γύρο του κόσμου μέσω των Sunday Times.

Το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο είναι εδώ.

Έρημες ακτές, ατέλειωτος ορίζοντας και ο κλασικός συνδυασμός χρωμάτων των ελληνικών νησιών: η tourist-friendly Αντίπαρος έχει τα πάντα – εκτός από τους τουρίστες. Ο Ρίτσαρντ Γουώτερς βλέπει κάτω από την επιφάνεια…

Καθώς το δικινητήριο αεροπλάνο άρχιζε την απότομη κάθοδο προς τον αεροδιάδρομο της Πάρου, το γαλάζιο της θάλασσας και τ’ ουρανού κυλούσε περιπαιχτικά… κι από τη γωνία του ματιού πρόλαβα να δω έναν κοντινό σχηματισμό: Αντίπαρος. Ένα γρήγορο πέρασμα από το αεροδρόμιο, ένα ελληνικό αστραπιαίο ταξί ως την πόλη και εμείς- εγώ μαζί με τη σύντροφο μου και τα παιδιά- σύντομα ιδρώναμε στο λιμάνι της Πούντας.

Ανυπομονούσαμε να βρεθούμε στην Αντίπαρο και από το μώλο της Πούντας το χαμηλό λιμανάκι έμοιαζε αρκετά κοντά να το κολυμπήσεις (τι απόλαυση θα ήταν, αλήθεια, να δροσίζεσαι στα νερά ύστερα από ένα μακρύ, κολλώδες ταξίδι από την Αγγλία). Οι αποσκευές όμως μας καθήλωναν, κι έτσι περιμέναμε για το φέρυ, που δουλεύει σαν το μετρονόμο όλη μέρα. Καθώς πλησιάζαμε μέσω της θάλασσας, το νησί έμοιαζε συνηθισμένο- αλλά μόλις πατήσαμε στην ξασπρισμένη προκυμαία, φωτογραφικά πλάνα, σαν από Kodak, άρχισαν να ξεπηδάνε από παντού: ηλιοκαμένοι ψαράδες να παλεύουν με τα μπερδεμένα δίχτυα τους, εκτυφλωτικά λευκές μπουγάδες, η μυρωδιά του φρέσκου καφέ από ένα «καφενείο», και μουσική από «μπουζούκι» να ξεχύνεται από τα ραδιοκύματα. Θα πίστευε κανείς πως όλα στήθηκαν από το τουριστικό συμβούλιο προς τέρψη των φωτογραφικών φακών των τουριστών.

Αυτό το μικροσκοπικό φυλάκιο είναι, για μένα, το τέλειο ελληνικό νησί: αρκετά μικρό για να γλιτώσει από την αχαλίνωτη ανάπτυξη των μεγαλύτερων και πιο γνωστών αδερφιών του (και γλίτωσε παρά τρίχα), αλλά επίσης εύκολα προσβάσιμο, τόσο που να νιώθεις απόμερα χωρίς να νιώθεις παγιδευμένος. Έπεσα πρώτη φορά τυχαία απάνω του καθώς έγραφα ένα βιβλίο, το “Cool Camping Europe”, πέρυσι το καλοκαίρι, οπότε και ένιωσα κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά μου ταξίδια: απόλυτη γαλήνη, αυτή η «σπλαχνική» ικανοποίηση που παίρνεις όταν δοκιμάζεις το μπέικον-σάντουιτς της μαμάς ένα σαββατιάτικο πρωινό. Οι ρυτίδες εγκατέλειψαν το πρόσωπό μου και οι ώμοι χαλαρώσανε. Επιστρέφοντας ένα χρόνο μετά, η ίδια αίσθηση με διαπέρασε καθώς περπατούσαμε για το δωμάτιο ενώ μας περικύκλωναν κάποιες χήνες.

Untitled-4-image-800 [640x480]Μόλις πριν από 30 χρόνια το κυκλαδονήσι αυτό ήταν κάτι σαν πόλη-φάντασμα, με το υποτυπώδες λιμάνι του να κοιτάει ζηλόφθονα απέναντι το ξακουστό αδέλφι του, την Πάρο, και να αναρωτιέται πότε θα φάει κι αυτό κομμάτι από την τουριστική πίτα. Οι ντόπιοι, προκειμένου να ταΐσουν τις φαμίλιες τους, δούλευαν το μισό χρόνιο σε μεγάλα εμπορικά καράβια ενώ οι γυναίκες τους πάλευαν να τα φέρουν βόλτα με τις μοναχικές τους ζωές.

Κάπου τότε, στη δεκαετία του ‘80, έφτασαν στο νησί και οι νεοχίππις από τη διπλανή Ίο, ελκόμενοι απ΄το διονυσιακό πνεύμα και τα οινοπνευματί νερά και φέρνοντας στο νησί sex, drugs και αυτοσχέδια μουσικά δρώμενα. Στη αρχή της χιλιετίας τους ακολούθησαν διεθνείς τραπεζίτες και Αθηναίοι χειρουργοί που έχτισαν εξελιγμένες εντυπωσιακές βίλλες με αχανείς πισίνες βγαλμένες απευθείας από πίνακες του Hockney.

Κάποιοι επισκέπτες αποκαλύπτουν ήρεμα πως έρχονται στο νησί εδώ και τρεις δεκαετίες. Και τώρα, xολιγουντιανά ονόματα, επίσης -κάποια μάλιστα έχουν κερδίσει και το αγαλματάκι – φτιάχνουν σπίτια εδώ, για να μην αναφερθεί και το όνομα μιας σουπερστάρ που ψιθυρίζεται πως αγόρασε έκταση. Οι Παριανοί ίσως χλευάζουν, μπορεί να σας παροτρύνουν να αγοράσετε κανένα σάντουιτς πριν περάσετε στην Αντίπαρο, καθώς εκεί «δεν υπάρχει μέρος για να φας». Η Αντίπαρος όμως έχει χτυπήσει φλέβα χρυσού κι η Πάρος το ξέρει.

Κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης είδαμε ανθρώπους να βάφουν με προσοχή τα κενά («γεράκια») ανάμεσα στις πέτρες του πεζοδρόμου και να μουρμουράνε ο ένας στον άλλο με πελώριες βούρτσες στα χέρια τUntitled-3-800 [640x480]ους καθώς πασάλειβαν το στιλπνό λευκό. Σκεφτήκαμε πως έμοιαζε με έναν από τους άθλους του Ηρακλή καθώς τους βλέπαμε να κοπιάζουν στην Αγορά, το μακρύ πεζόδρομο που ελίσσεται μέσα στο χωριό. Εδώ μπορείς να στριμωχτείς σε σπιτικά παγωτατζίδικα (το καλύτερο, όπως ανακαλύψαμε, είναι της Vicky’s), μπαράκια, μαγαζιά ρουχισμού, κοσμηματοπώλες με χειροποίητα κοσμήματα, και παραδοσιακά ρούχα με δαντέλες. Υπάρχουν και μερικοί ψιλικατζήδες με κουβαδάκια και είδη θαλάσσης – αυτό είναι καλό, καθώς μόλις προσανατολιστείτε θα βρείτε πάνω από 20 έρημους κολπίσκους για εξερεύνηση, χωρίς να υπολογίσουμε τα έρημα νησιά του Δεσποτικού και του Αγ. Σπυρίδωνα.

Την πρώτη μέρα δεν κάναμε πολλά, περιπλανηθήκαμε στα πολύπλοκα σοκάκια της παλιάς πόλης και συναντήσαμε ένα παλιόφιλο, τον Θεολόγο, που γνωρίζει το νησί καλύτερα κι απ’ τους αετούς που μεγάλωνε όταν ήταν μικρός. Σε λίγες μόλις εβδομάδες ο πληθυσμός του νησιού θα αυξηθεί, με τους δρόμους του να προσελκύουν καλαίσθητους αστούς και Αθηναίους συγγενείς που ξεφαντώνουν. Αλλά προς το παρόν ήταν όλα ήσυχα στο «μέτωπο».

Untitled-5-1200 [640x480]Το επόμενο πρωί είμαστε έτοιμοι για εξερεύνηση. Πρώτη στάση, γεύμα στην ψαροταβέρνα του Καπετάν Πιπίνου, περίπου 10χλμ νότια, στον Άγιο Γεώργιο. Κάτω από τον καυτό ουρανό υπήρχε μία σύνθεση καθαρά ελληνική: η γαλάζια ακτή, το τραπέζι μας γεμάτο μεζέδες από φρέσκο καλαμάρι, χωριάτικη σαλάτα, αθερίνα, κολοκυθάκια και ζουμερά κοκκινομώβ πλοκάμια από χταπόδι. Οι Γιαπωνέζοι έχουν βρει για αυτό ότι φέρνει καλή διάθεση, μια υδάτινη αποθήκη σεροτονίνης. Ίσως αυτό είναι το μυστικό της φιλόξενης διάθεσης των ντόπιων – καθώς και το γεγονός ότι πολλοί εδώ δεν θα έχουν ποτέ ξανά το λόγο να ανησυχήσουν για χρήματα, έχοντας μοσχοπουλήσει τη γη τους σε διεθνείς κτηματομεσίτες. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να μοιραζόμαστε το χώρο με διεθνείς τραπεζίτες ή ψαράδες που απλά πέρασαν για ένα γρήγορο καφέ ή μια κουβέντα με τους συγγενείς. Κατά κάποιο περίεργο τρόπο στην Αντίπαρο αυτά τα δύο άκρα φαίνονται να τα πηγαίνουν καλά.

Πήραμε μια βάρκα από την παραλία για το σιωπηλό νησί του Δεσποτικού. Σε απόσταση μικρότερη από ένα μίλι από την ταβέρνα του καπετάν Πιπίνου το μέρος είναι ακατοίκητο, εκτός από τα φαντάσματα της Νεολιθικής (4000πΧ) κοινότητας και κανένα περιστασιακό αρχαιολόγο. Κρυμμένοι θησαυροί βγαίνουν συνεχώς στο φως – αναθήματα αφημένα εδώ από τους προσκυνητές ανά τους αιώνες κατά το πέρασμα τους για το ιερό μαντείο της Δήλου. Πίσω στην Αντίπαρο, αντικρίσαμε το φερόμενο ως αρχαιότερο σπήλαιο σταλακτιτών στην Ελλάδα , σύντομο καταφύγιο κατά ον 4ο αιώνα Μακεδόνων στρατηγών ύστερα από μία αποτυχημένη συνομωσία εναντίον του Μέγα Αλέξανδρου. Με αυτό μάλλον ολοκληρώθηκαν τα απαραίτητα αξιοθέατα της ημέρας, κι έτσι, τηρώντας την παράδοση, υποχρεωθήκαμε να περάσουμε το απόγευμα ρουφώντας παγωμένους καπουτσίνο στη Χώρα, πριν μια βραδινή βουτιά και μια τελευταία έκρηξη του Αιγαιοπελαγίτικου ήλιου.

Οι απόμακρες γωνιές της Αντιπάρου είναι πιο εύκολα προσβάσιμες με πλοίο και αυτό ακριβώς κάναμε την Τρίτη μέρα του ταξιδιού μας, με πραγματικά αλεξανδρινό πνεύμα, χάρη στη βοήθεια που προσέφερε η DIY-ναυτική επιχείρηση “Sail Away”. Οπλισμένοι με χάρτες του νησιού, σωσίβια και λίστα πού να μην πλεύσουμε, βρεθήκαμε σε ένα ανθεκτικό 5μετρο σκάφος. Αν υπάρξει πρόβλημα με το Ποσειδώνα, τις σειρήνες ή ρουφήχτρες, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να καλέσεις το Χρήστο, τον ιδιοκτήτη, ο οποίος θα εμφανιστεί με το Zodiac του ανά πάσα στιγμή. Ο Οδυσσέας θα τα είχε καταφέρει με έναν τύπο σαν κι αυτόν. Untitled-7-800 [640x480]

Βγάλαμε το σκάφος στην ακτή, μετά το γιγαντιαίο κέδρο που σηματοδοτεί το Camping της Αντιπάρου, στη βόρεια πλευρά του νησιού, και με γοργό βήμα κατευθυνθήκαμε στις παραλίες. Κοντά στο λιβάδι με τις μαργαρίτες, πράσινο μετά τη βροχή, θα μπορούσε να ήταν η Κορνουάλη, αν εξαιρέσουμε την ζέστη. Στο βάθος, καθώς η λέμβος έσκιζε τα σκοτεινά νερά, μπορούσαμε να διακρίνουμε αμυδρά το νησί της Σερίφου, όπου κάποτε κατοικούσε η Μέδουσα, που είχε φίδια αντί για μαλλιά. Το μεγάλο πλεονέκτημα τού να ιστιοπλοείς μ’ αυτόν τον τρόπο είναι ότι είσαι ελεύθερος να βρεις τις καλύτερες παραλίες και να τις έχεις αποκλειστικά για τον εαυτό σου. Αν το να το κάνεις μόνος σου δεν σου ταιριάζει, υπάρχουν τρείς εναλλακτικές λύσεις στην πόλη, από έμπειρους καπετάνιους, οι οποίοι θα σε μεταφέρουν με παραδοσιακά ξύλινα σκάφη, ετοιμάζοντας ένα παραδοσιακό γεύμα barbeque καθώς εσύ κολυμπάς με την μάσκα σου ανάμεσα σε σκορπίνες και σμέρνες.

Δέσαμε απέναντι από τον Άγιο Σπυρίδωνα, ένα νησί που η Αιγαιοπελαγίτικη αντανάκλαση του απλωνόταν τόσο ζωντανή σαν το μωβ χρώμα του χταποδιού. Ένα μικρό ξωκλήσι στέκονταν στην κορυφή και χωθήκαμε μέσα. Ένα πεσμένο ασημένιο μικρό κηροπήγιο επάνω στην Αγία Τράπεζα σκεπασμένο από σκόνη, ένα ξεθωριασμένο πολύχρωμο γυάλινο παράθυρο… Τίποτα εκεί μέσα δεν φαινόταν να έχει αλλάξει από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ο λαός της Αντιπάρου ρίσκαρε τις ζωές του για τις συμμαχικές δυνάμεις. Επιστρέψαμε στην ακτή μέσω των μικρών υφάλων του Διπλού και του Κάβουρα, φαντασιώνοντας τους εαυτούς μας ως Αργοναύτες με αλατισμένα πρόσωπα και ανεμοδαρμένα μαλλιά.

Εκείνη η νύχτα είχε ακόμα περισσότερο καλαμάρι σε μια ταβέρνα πίσω από το δρόμο, όπου μάθαμε για μια ακόμη σημαντική μάχη που συνέβη αρκετά χρόνια πριν τον πόλεμο. Πίσω στον 15 αιώνα το νησί είχε βασανιστεί από το διαβόητο πειρατή Barbarossa. Με το ίδιο πάθος που η τοπική κοινωνία επιδεικνύει ακόμη και σήμερα, χτίσανε το απόρθητο τείχος που ήταν αρκετά ψηλό και παχύ για να προστατέψει τα σπίτια που βρίσκονταν μέσα σε αυτό. Ο περίπατος μέσα από τη σκεπαστή καμάρα, που αποτελούσε κάποτε τη μοναδική είσοδο του χωριού, είναι μαγικός: ένα παρεκκλήσι φωτίζεται από κεριά καθώς όλοι περιφέρονται άσκοπα και ανταλλάσουν «καλησπέρα».

Την τελευταία μας μέρα, και πάλι με τον φίλο μας Θεολόγο, πήγαμε για πεζοπορία στην στρωμένη με φύκια παραλία στα Λιβάδια, στη δυτική πλευρά του νησιού, όπου αναζητήσαμε καύκαλα σουπιάς σε όρθια ξανθά βράχια και στριφτούς κέδρους. Ο Θεολόγος βρήκε ένα δείγμα(καύκαλο), κάρφωσε ένα ξύλο στο κέντρο του και το λευκό προσωπείο έλαμψε από ευχαρίστηση καθώς έπλεε ξεκινώντας τη δική του Οδύσσεια.

Untitled-6-image-1200 [640x480]Την τελευταία μέρα, όλα ήταν μελαγχολικά καθώς περιφερόμασταν λίγο πριν επιβιβαστούμε στο φέρυ. Αλλά η Αντίπαρος είχε να δώσει λίγο ακόμη από τη δική της παράσταση: μια ριπή από το καλοκαιρινό «μελτέμι» ανακάτωσε τα μαλλιά των αντρών που στέκονταν στις πόρτες των σπιτιών τους. Οι σχισμές (γεράκια) είχαν ήδη βαφτεί στην Αγορά και οι ψαράδες κρατώντας τα -Lucky Strike- τσιγάρα τους χαλάρωναν στην προκυμαία. Αυτό επισύναψε τι ακριβώς φέρνει τον κόσμο ξανά στο νησί: μια ήρεμη ευφορία που ακόμα δεν έχει αξιοποιηθεί. Ευτυχώς, δεν θα αλλάξει τα επόμενα χρόνια και έτσι θα μπορέσω να την γνωρίσω καλά.

επεξεργασία: antiparos-blog, ibislabs και φίλοι

September 1, 2009

Το άρθρο των Sunday Times για το νησί και η κατάρα των ελληνικών φυλλάδων

ΕΔΩ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΣΕ PDF ΜΟΡΦΗ:

link 

Untitled-1-400200

Μετά από δημοσιογραφίζοντες σε εφημερίδες και εφημεριδάκια, κι αφού οι ανακρίβειες που έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα για το νησί μας κάνουν συχνά να αναρωτιόμαστε αν ζούμε στο ίδιο μέρος που οι γραφιάδες το περιγράφουν με ενθουσιασμό ως κοσμικό νησί, μία μίνι Μύκονο, ένα πλωτό Κολωνάκι και ό,τι άλλο τα αρρωστημένα μυαλά γεννάνε για να πουλήσουν κανένα φύλλο μαζί με την αξιοπρέπειά τους, φαίνεται πως έφτασε η ώρα να διαβάσουμε και μία σοβαρή δημοσιογραφική προσπάθεια. Ο R.Waters ήταν στο νησί πριν λίγους μήνες, συζήτησε με απλούς ανθρώπους, περιηγήθηκε στο νησί και κατέγραψε τις εντυπώσεις του, που κάνουν το γύρο του κόσμου μέσω των Sunday Times.

Αν πιστεύαμε την κάθε ευφάνταστη “Σίβυλλα” ή κ. Δημητρίου (BIG FISH) με τις ανάλαφρες έως ελαφριές ανταποκρίσεις τους για ένα νησί που δεν υπάρχει στ’ αλήθεια, τότε πραγματικά το άρθρο του Richard Waters θα έπρεπε να είναι αποκύημα της βδελυρής φαντασίας ενός αποτυχημένου δημοσιογράφου. Ή μήπως πάλι συμβαίνει το αντίθετο;

«Dove sono e capere?Dove sono e capere?» έσκουζε ο Armani…. «Οh! Μadonna mia! Επιτέλους! She is coming!» έκραζαν οι λουσάτες ιδιοκτήτριες απέριττων βιλλών… Μήπως τα ελληνικά κείμενα για το νησί, που μετά αναπαράγονται αφειδώς και στο διαδίκτυο (όπως η περίπτωση με το κείμενο της -Σίβυλλας πάλι- “Μαντόνα επί Αντιπάρω” που κοσμεί αρκετά ελληνικά ιστολόγια και ιστοτόπους) δημιουργούν μία μηντιακή εντύπωση η οποία ευθύνεται για όλους αυτούς τους αλαλάζοντες αλαζόνες επιδειξιομανείς που μαζευτήκανε το τελευταίο διάστημα (και σιγά σιγά αποχωρούν σεμνά με τα παιδιά τους, τα SUV, τα σκάφη τους και τις Φιλλιπινέζες υποτακτικές, κατά σειρά βαρύνουσας σημασίας στο αξιακό τους σύστημα);

Ποια τιμωρία αξίζει στις χειμαρρώδεις πένες που καλύπτουν την γνωστική τους πενία με ευφάνταστα σκηνικά; Ίσως να τις βάλουμε να δουλέψουνε μεροκάματο στην πρώτη γραμμή, σε κάποιο από τα δημοφιλή στέκια του πεζοδρόμου που εξυμνούνε, από, ας πούμε, 1-20 Αυγούστου. Και μετά να τις βάλουμε να γράψουν εκατό φορές: δεν θα ξαναγράψω βλακείες. Η Αντίπαρος δεν είναι Μύκονος (ακόμη)… coverUntitled-2-800-1100

Untitled-3-800 Untitled-4-image-800 Untitled-4-text-left-line-800 Untitled-4-text-right-line-800Untitled-6-text-800 Untitled-5-1200 Untitled-6-image-1200 Untitled-7-800 Untitled-8-text-left-500 Untitled-8-text-right-600

Next Page »

Create a free website or blog at WordPress.com.