Σάντα Πόρι

September 30, 2008

βρέξει χιονίσει το κράτος σ’ έχει φτύσει: παιδεία πρότυπο

βρέξει χιονίσει το κράτος σ’ έχει φτύσει

Υπάρχει άραγε κανείς υγιώς σκεπτόμενος που να πιστεύει ότι το σύστημα παιδείας είναι υγιές στη χώρα μας; Στα δε μικρά νησιά η κρατική μέριμνα απουσιάζει επιδεικτικά. Αράδες κι αράδες μπορούν να γραφτούν, ακόμα κι από μη ειδικούς της εκπαίδευσης. Αντί αυτού ωστόσο σας παραθέτουμε τα παρακάτω κείμενα προς ενημέρωση και προβληματισμό. Αφορμή για όλα αυτά η πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού παιδείας και παραπαιδείας, με όλα τα ωραία που ανώδυνα εξήγγειλε, και η παρακάτω επιστολή αγανάκτησης του Προέδρου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Δημοτικού Σχολείου Αντιπάρου προς κάθε καρεκλοκένταυρο ανευθυνοϋπεύθυνο:

Επιστολή προς κάθε ανευθυνοϋπεύθυνο

Αντίπαρος, 25-9-08



Προς: Υπουργείο Παιδείας/Γρ. Πρωτ. Εκπ. Πάρου/ Γρ. Πρωτ. Εκπ.Σύρου/ Δημοτ. Σχολείο Αντιπάρου/ Τοπικός Τύπος

Χαιρετίσματα στην εξουσία

Το σχολικό έτος 2008-2009 άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς και προοπτικές. Ο ίδιος ο Υπουργός Παιδείας (καθ όλα συμπαθέστατος και λαλίστατος) από το βήμα των τηλεοπτικών καναλιών και εφημερίδων υπερήφανος βροντοφώναξε ότι είναι η χρονιά φέτος που δε θα υπάρξει κανένα κενό σε όλα τα σχολεία της Επικρατείας. Έπειτα, διαβάζοντας όλους αυτούς τους χαιρετισμούς – ευχολόγια, ωραίες επιστολές στις τοπικές εφημερίδες από νομάρχες, δήμαρχους, έπαρχους, συμβούλους, προϊσταμένους … έπεισα τον εαυτό μου ότι κάτι αλλάζει σε αυτόν τον τόπο, ότι κάτι καλύτερο ξημερώνει για τα μικρά νησάκια μας.

Βαδίζουμε όμως την τελευταία εβδομάδα του Σεπτεμβρίου και είναι ώρα να ξυπνήσουμε… Διαβάζω, μαθαίνω, ακούω ότι πολλά κενά υπάρχουν σε όλα τα σχολεία της χώρας. Προβλήματα στέγασης, προβλήματα βιβλίων, προβλήματα κενών σε πολλά μαθήματα. Για το δικό μας, είπαν, σχολείο, στο οποίο έχω την τιμή να είμαι στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων πρόεδρος και εν σειρά ετών μετά στο Διοικητικό Συμβούλιο, υπάρχει αυτή τη στιγμή πρόβλημα γυμναστή και μουσικού. Συμπτωματικά προχθές είδα στην τηλεόραση μερικές εκατοντάδες γυμναστές να φωνάζουν έξω από το υπουργείο Παιδείας γιατί περιμένουν το διορισμό που τους τάξανε, ο οποίος, όμως, ποτέ δεν έρχεται. Άντε στην καλύτερη να προσλάβουν κανέναν ωρομίσθιο…

Στην αρχαία Αθήνα (πόλη – κράτος) η εκπαίδευση βασιζόταν σε τρεις δασκάλους: στους γραμματιστές (γραφή, ανάγνωση, μαθηματικά), στους κιθαριστές (μουσική, ποίηση) και τέλος στους παιδοτρίβες (φυσική ανάπτυξη, γυμναστική).

Στην Ελλάδα του 2008 αυτά τα έχουμε ξεπεράσει και αφαιρούμε από τα εκατό περίπου παιδιά του δημοτικού σχολείου Αντιπάρου το δικαίωμα να κάνουν γυμναστική ή να μάθουν λίγα τραγουδάκια και ορισμένες νότες. Σε τηλεφωνικές ενοχλήσεις μελών του Συλλόγου προς τους προϊσταμένους η απάντηση είναι εύκολη: «υπάρχουν και σε άλλα σχολεία κενά. Εμείς τα αναφέραμε έγκαιρα, περιμένουμε διορισμούς από το υπουργείο για να καλυφθούν τα κενά του σχολείου σας». Και οι μέρες περνάνε ήσυχα και ωραία.

Βέβαια υπάρχει και μια άλλη εκδοχή, ότι το σχολικό έτος αρχίζει επίσημα την πρώτη Σεπτεμβρίου μόνο για τους μαθητές και τους γονείς, για το επίσημο κράτος μάλλον αρχίζει Δεκέμβριο – Ιανουάριο…

Με αυτόν τον τρόπο, πέρυσι, η δεύτερη νηπιαγωγός ήρθε στην Αντίπαρο αρχές Δεκεμβρίου. Με αυτό τον τρόπο, για το ολοήμερο σχολείο δεν ήρθε ποτέ δάσκαλος την περσινή χρονιά και απλώς το ολοήμερο υπολειτούργησε με ορισμένες ώρες υπερωρίας που δόθηκαν στους ήδη υπάρχοντες διορισμένους δασκάλους και με ορισμένα μαθήματα ειδικοτήτων.

Εφέτος συμβαίνει και ένα άλλο παρά παράξενο! Ο μέχρι πέρυσι διευθυντής του σχολείου μετατίθεται στο Λονδίνο (Αγγλία) από τον περασμένο Ιούνιο. Του ευχόμαστε ολόψυχα βέβαια ό,τι το καλύτερο και ελπίζουμε σύντομα να αναλάβει πάλι τις τύχες αυτού του σχολείου. Και ενώ όλοι πιστεύουμε ότι τη θέση του διευθυντή θα αναλάβει κάποιος δάσκαλος που έχει την οργανική του θέση στην Αντίπαρο και υπηρετεί στο σχολείο αρκετά χρόνια τώρα, ξαφνικά στο παρά πέντε κάποιος άλλος δάσκαλος από την Πάρο (μάλλον με περισσότερα μόρια) κάνει αίτηση να αναλάβει αυτός διευθυντής του σχολείου μας. Θα αναφέρω εδώ ότι ο συγκεκριμένος δάσκαλος είναι άξιος, εργατικός κι έχει όρεξη να προσφέρει σε ό,τι αναλάβει, αλλά!!! ο διορισμός γιατί να γίνει τόσο καθυστερημένα; Δεν θα ήταν καλύτερα να έχει αναλάβει από την αρχή του σχολικού έτους, φτάνει Οκτώβρης και ακόμη δεν έχει τοποθετηθεί στο σχολείο… Μήπως θα χρειαστεί αρκετό χρόνο να γνωρίσει πρόσωπα και πράγματα στον νησί μας; Μήπως θα είναι λίγο δύσκολο να διευθύνει το σχολείο αφού όλοι ξέρουμε ότι δεν μένει στην Αντίπαρο, αλλά έχει μόνιμη κατοικία στην Πάρο; Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων, βέβαια, θα στηρίξει και θα βοηθήσει ηθικά και υλικά κάθε προσπάθεια για το καλό του σχολείου και των παιδιών.

Με όλα κι όλα αυτά, τέλος, θα ήθελα να θέσω δύο ερωτήματα σε όλους τους γονείς που έχουν παιδιά στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση:

Πιστεύει κανένας από εσάς ότι μπορεί το παιδί του να πάρει τίτλο σπουδών ξένης γλώσσας (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά) χωρίς να πάει φροντιστήριο;;; Είναι δυνατόν στα σχολεία μας να μάθει κάποιο παιδί μια ξένη γλώσσα;;; Πιστεύει κανένας από εσάς ότι μπορεί κάποιο παιδί να εισαχθεί σε ελληνικό Πανεπιστήμιο αν δεν παρακολουθεί επί σειρά ετών “ιδιαίτερα” μαθήματα σε φροντιστήριο;;; Φίλοι γονείς μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας… Το μόνο που λειτούργησε στη δήθεν δωρεάν δημόσια παιδεία(!!!) είναι η παραπαιδεία.

Τα παιδιά αρχίζουν το φροντιστήριο και τα ιδιαίτερα μαθήματα από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Όλοι οι γονείς ξοδεύουν περιουσίες για τα παιδιά τους. Ξένες γλώσσες, μαθηματικά, φυσική, χημεία, έκθεση, αρχαία… Όπου δρόμος και φροντιστήριο, όπου στενό και καθηγητής που κάνει ιδιαίτερα μαθήματα. Και βέβαια με τι βλέψεις ένας δάσκαλος να διδάξει σε σχολείο με μισθό πείνας 900-1000 ευρώ… Κι αφού ξέρει ότι άλλοι συνάδελφοί του αμείβονται με 15-20-30 ευρώ την ώρα κάνοντας ιδιαίτερα στους ίδιους μαθητές. Μήπως, λοιπόν, θα πρέπει να καλούμε τους επισήμους και στα εγκαίνια του φροντιστηρίων; Προς τι, λοιπόν, τα νέα σχολεία;;; Γιατί το κόψιμο κορδέλας στα νέα κτίρια;;; Γιατί μας ζητάνε να βρούμε οικόπεδα; Αφού όλοι ξέρουμε ότι τα ήδη υπάρχοντα υπολειτουργούν. Όλοι μας έχουμε ακούσει μαθητές και γονείς να παρακαλούν να μη λειτουργούν τα σχολεία για να δοθεί περισσότερος χρόνος στα φροντιστήρια να κάνουν τη δουλειά τους…

Μερικές φορές προσπαθώ να εξηγήσω σε ορισμένους φίλους τουρίστες την κατάσταση της ελληνικής παιδείας και πραγματικά δεν πιστεύουν ότι όλα τα σπίτια ξοδεύουν τόσα χρήματα για να μάθουν τα παιδιά τους μια ξένη γλώσσα, ή ότι πρέπει να πληρώνεις έξτρα χρήματα για να συμπληρώσεις τα κενά του σχολείου.

Εσείς, λοιπόν, που αποφασίζετε για το μέλλον των παιδιών μας, εσείς που κάθε τόσο αλλάζετε το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εσείς που θέλετε να κάνετε ιδιωτικά πανεπιστήμια, εσείς που παίρνετε τις αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς, αλλάξτε τρόπο σκέψης γιατί κάθε χρόνο θα είναι χειρότερα…

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία!!!

Φιλικά πάντα!!!

Γιάννης Τριαντάφυλλος

Πρόεδρος Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων

Δημοτικού Σχολείου και Νηπιαγωγείου Αντιπάρου

(η επιστολή είναι εδώ -.pdf αρχείο- κι αυτή τη φορά φίλοι δημοσιογραφούντες καλό θα είναι να πάρετε την άδεια του συγγραφέα πριν δημοσιεύσετε την επιστολή του)

Επιπλέον θα συνέχιζε κανείς την επιστολή αγανάκτησης συμπληρώνοντας πως το παλαιολιθικό, βαθμοθηρικό και αποτυχημένα ολοκληρωτικό σύστημα εκπαίδευσης καταργεί τη φαντασία, παραλύει την αυτενέργεια και παροπλίζει το ταλέντο και την κλίση.


Πρέπει να ασχοληθούμε με την αθέατη πλευρά των παιδιών

Η ενθάρρυνση της δημιουργικότητας και η καλλιέργεια της φαντασίας είναι από τις πλέον παραμελημένες πλευρές των σύγχρονων εκπαιδευτικών συστημάτων, τα οποία αντί να εμπνέουν και να δίνουν φτερά, συνθλίβουν και καταθλίβουν τα παιδιά με τη δυσανάλογη έμφαση στη συσσώρευση γνώσεων. Είναι κοντόφθαλμο – γράφει ο Τζον Γούτσον – τα σχολεία να παραγεμίζουν τα παιδιά σαν γαλοπούλες με στείρες γνώσεις, ενώ αφήνουν τη φαντασία τους να λιμοκτονεί. Τα παιδιά εισέρχονται στο σχολείο προικισμένα με πλούσια φαντασία και αποφοιτούν με φαντασίες ατροφικές ή απονεκρωμένες. Οταν επισκέπτομαι σχολεία με εντυπωσιάζει η ευρηματικότητα των νηπίων. Βλέπω λίγα χρόνια αργότερα τα ίδια παιδιά να έχουν χάσει αυτή τη μαγική σπίθα, κουρασμένα και αγχωμένα να φέρονται σαν ρομπότ ή πιόνια. Μαθαίνουμε να υπηρετούμε την πραγματικότητα, ενώ θα έπρεπε να μαθαίνουμε να την ξεπερνάμε. Την πρόοδο δεν την πυροδοτεί η γνώση, αλλά η φαντασία.

Εξάλλου, η πείρα μου ως εγκληματολόγου μού έχει διδάξει ότι όσο περνά ο καιρός τόσο πιο καχύποπτοι γίνονται οι γονείς, με αποτέλεσμα να φυλακίζουν τα παιδιά τους στους τέσσερις τοίχους, από φόβο μήπως απαχθούν, βιαστούν, κτλ. Το παιδί, όπως είναι φυσικό, αντιδρά, κάνει τη δική του επανάσταση βιώνοντας εικονικούς κόσμους μέσω ηλεκτρονικών παιχνιδιών, που πολύ συχνά είναι πιο επικίνδυνοι για το μυαλό και την ψυχοσύνθεση από την ίδια την πραγματικότητα.



Σε τελική ανάλυση, όσο περνούν τα χρόνια τόσο μειώνονται οι επιλογές των παιδιών για ουσιαστικά θεάματα. Οχι πολύ μακριά από σήμερα, στη δεκαετία του ’80, άνοιγες την τηλεόραση το απόγευμα και ήταν γεμάτη από παιδικά προγράμματα. Ο ανταγωνισμός των καναλιών έχει πλέον εξορίσει ό,τι αφορά τα παιδιά τα ξημερώματα, λες και οι μικροί θεατές πάσχουν από αϋπνία. Πρέπει όμως να ασχοληθούμε με την πιο προσωπική, αθέατη πλευρά των παιδιών μας, αν θέλουμε να καταλάβουμε ποια είναι τα θεάματα που πραγματικά τα αφορούν.



Ευγένιος Τριβιζάς (εδώ)



Μπορεί η φετινή σχολική χρονιά να ξεκίνησε με πολλά σύννεφα πάνω από τα νηπιαγωγεία, όμως η συνέχειά της αναμένεται περισσότερο ταραχώδης. Δάσκαλοι και καθηγητές σχεδιάζουν κοινή απεργιακή δράση, κατηγορώντας την κυβέρνηση για εμπαιγμό σε βάρος τους, δηλώνοντας πως «φέτος θα είναι η χρονιά των εκπαιδευτικών». «Η κυβέρνηση απαξιώνει και υποβαθμίζει τη δημόσια εκπαίδευση, έχει εγκαταλείψει τον εκπαιδευτικό, δεν του παρέχει καμία υποστήριξη στο δύσκολο έργο του, ενώ τα τελευταία τέσσερα χρόνια μειώνει συνεχώς τις δαπάνες για την εκαίδευση». Μετά από 30 χρόνια συνεχούς πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης, ο καθηγητής Φυσικής Κώστας Μανιάτης είναι τώρα στο «τιμόνι» της ΟΛΜΕ μετά την πρόσφατη εκλογή του στην Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης. Η συνέντευξή του εδώ

————————————————————————————————-

Έξι ανοιχτά μέτωπα «πληγώνουν» φέτος τα δημόσια σχολεία
Για μια ακόμη χρονιά απέναντι στην πραγματικότητα της σχολικής ετερότητας το ελληνικό σχολείο εξακολουθεί να ορθώνεται ισοπεδωτικό, μονολιθικό, άκαμπτο


Σε κάθε έναρξη σχολικής χρονιάς γινόμαστε μάρτυρες μιας επιχείρησης αγιοποίησης του σχολείου και των λειτουργιών του, που στεφανώνεται με τη βοήθεια ενός καταιγισμού αριθμών και στοιχείων για τη «θετική αναλογία μαθητών- εκπαιδευτικών», για τη «βελτιωμένη αναλογία υπολογιστών- μαθητών», για τις «εκατοντάδες σχολικές αίθουσες που παραδίδονται προς χρήση κάθε χρόνο», για τα «εκατοντάδες νέα βιβλία» και άλλα ηχηρά- «κατεψυγμένα»- παρόμοια που κατά κόρον χρησιμοποιεί η πολιτική ηγεσία ως προστατευτικό κιγκλίδωμα των αρνητικών κριτικών. Ωστόσο αν ξύσουμε τις «χάρτινες» διακηρύξεις και προχωρήσουμε στα αποκαλυπτήρια των επικοινωνιακών μεθοδεύσεων θα διαπιστώσουμε διά γυμνού οφθαλμού ότι οι κάθε λογής λεκτικοί εξωραϊσμοί του ΥΠΕΠΘ προσπαθούν να μπαζώσουν τα προβλήματα και τις ελλείψεις, τα ανοικτά «ρήγματα» στο ταλαιπωρημένο σώμα του ελληνικού σχολείου που, όπως φαίνεται, είναι «αδιάβροχα» από τον χρόνο, τις εκπαιδευτικές πολιτικές και τις εξαγγελίες. Όλα αυτά και άλλα είναι αλήθεια πως δημιουργούν «κατάγματα» στην εκπαιδευτική διαδικασία, στην ίδια την προετοιμασία του μαθητικού πληθυσμού για την αντιμετώπιση ενός απαιτητικού μέλλοντος. Με αυτούς τους όρους θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι το σχολείο λειτουργεί σαν μια εταιρεία σιδηροδρόμων που το μόνο για το οποίο ενδιαφέρεται είναι η τήρηση των ωραρίων του, δημιουργώντας έτσι αποικίες μαθητών- αλόγων κούρσας και μαθητών- ουραγών.

(1) Πέντε χρόνια μετά την κυβερνητική υπόσχεση για χρηματοδότηση της εκπαίδευσης στο 5% του ΑΕΠ, η κρατική χρηματοδότηση δεν ξεπερνά και τη νέα σχολική χρονιά το 3,2%, με αποτέλεσμα η χώρα μας να παραμείνει στις τελευταίες θέσεις αναφορικά με το ποσό που δαπανά για κάθε μαθητή σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, το οποίο είναι περίπου 4.000 δολάρια, όταν ο μέσος όρος των 30 χωρών του ΟΟΣΑ είναι 7.343 δολάρια. Έτσι η δημόσια υποχρηματοδότηση της «δωρεάν παιδείας» θα «ροκανίσει» και φέτος τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς, καθώς αναμένεται να κοστίσει στα ελληνικά νοικοκυριά συνολικά πάνω από 4 δισ. ευρώ. Αν συμπληρωματικά στα παραπάνω στοιχεία προσθέσουμε το γεγονός ότι το εισόδημα των Ελλήνων είναι το χαμηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση προσεγγίζοντας το 70% του κοινοτικού μέσου όρου, γίνεται φανερό τι σημαίνει αυτή η τρομερή επιβάρυνση των ιδιωτικών εκπαιδευτικών δαπανών για κάθε νοικοκυριό της χώρας μας.

(2) Τα προβλήματα στη μάθηση από τον εξεταστικοκεντρικό χαρακτήρα του Λυκείου έρχονται να προστεθούν στα προβλήματα που έχουν ήδη δημιουργήσει και θα συνεχίσουν να δημιουργούν και φέτος πολλά από τα νέα βιβλία, τα οποία κατά δεκάδες εισήλθαν στην Υποχρεωτική Εκπαίδευση και δυσχεραίνουν την ουσιαστική επαφή του παιδιού με τη γνώση καθώς προκρίνουν την αποσπασματικότητα και την ιδεολογική μονομέρεια ενώ αυξάνουν σημαντικά τον βαθμό δυσκολίας. Η εκπαίδευση της αμάθειας βαθαίνει επικίνδυνα σπρώχνοντας σε απόγνωση εκπαιδευτικούς και εκπαιδευομένους.

(3),(4) Τη φετινή σχολική χρονιά πάνω από 100.000 μαθητές θα συνεχίζουν να φοιτούν πρωί- απόγευμα στα πάνω από 600 σχολεία διπλής βάρδιας (τα 120 στη Θεσσαλονίκη) με σημαντικές επιπτώσεις τόσο στη σχολική απόδοση όσο και στην επιβάρυνση βασικών φυσιολογικών τους λειτουργιών. Ωστόσο το υπ΄ αριθμόν ένα πρόβλημα που αναδείχθηκε φέτος ήταν η δημόσια στέγαση των μαθητών νηπιαγωγείου, καθώς το μέτρο για υποχρεωτικότητα φοίτησης σε αυτό δεν συνοδεύτηκε από την προετοιμασία των υποδομών. Έτσι λόγω έλλειψης των απαραίτητων υποδομών χιλιάδες νήπια αποκλείστηκαν από τη δημόσια προσχολική αγωγή, ενώ την ίδια στιγμή τα ιδιωτικά αύξησαν το πελατολόγιό τους κατά 20,3%.

(5) Παράλληλα, φέτος, 33 χρόνια μετά τη συνταγματική κατοχύρωση της 9χρονης Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης, 6.000-7.000 παιδιά θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν την Υποχρεωτική Εκπαίδευση ναρκοθετώντας το μέλλον τους καθώς ένα νήμα συνδέει την απόρριψη στην εκπαίδευση από τον αποκλεισμό στην αγορά εργασίας, αφού σ΄ αυτό το έδαφος λιπαίνεται η φτώχεια, η περιθωριοποίηση και ο κοινωνικός αποκλεισμός.

(6) Από την άλλη και φέτος, η έλλειψη επαρκών, άρτια εξοπλισμένων και στελεχωμένων διαγνωστικών μονάδων δεν θα επιτρέψει την έγκαιρη και πλήρη διαγνωστική εκτίμηση των ιδιαίτερων αναγκών των παιδιών με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες- δυσλεξία. Έτσι, περίπου 80.000 μαθητές που θα παρουσιάσουν σοβαρές αναγνωστικές δυσκολίες εξαιτίας της δυσλεξίας θα οδηγηθούν στον… Καιάδα της σχολικής αποτυχίας, αφού περάσουν από την «Οδό του Μαρτυρίου». Την ίδια στιγμή, ακόμη για μία χρονιά, απέναντι στην πραγματικότητα της σχολικής ετερότητας το ελληνικό σχολείο εξακολουθεί να ορθώνεται ισοπεδωτικό, μονολιθικό, άκαμπτο. Δεν είναι, φυσικά, τυχαίο που η πλειονότητα των «άλλων» μαθητών αποτυγχάνει μαζικά σ΄ ένα σχολείο το οποίο στα πλαίσια της μονογλωσσικής και μονοπολιτισμικής λογικής του «λειτουργεί» ως βιομηχανία αναπαραγωγής «παραγκωνισμένων», εκπαιδευτικά και κοινωνικά «εξοστρακισμένων».

Του Δ. Κατσίκα από εδώ

Θα προσθέταμε και το (7): “Βάζουν λουκέτο πολλά Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών” (άρθρο στα ΝΕΑ με ειδική αναφορά στο Κέντρο της Σερίφου που κλείνει λόγω διοικητικής/κυβερνητικής ραθυμίας)

γράφημα

Και το χειρότερο; δε φαντάζεται καν ο κάθε αρμόδιος (πως να φανταστεί, εφόσον έχει περάσει από τα φαντασιοκτόνα ελληνικά σχολεία) ότι υπάρχουν και άλλες λύσεις και προσεγγίσεις για την εκπαίδευση των παιδιών. Θυμηθείτε τους Δανούς σε προηγούμενο ποστ μας, σκεφθείτε ότι οι Φινλανδοί είναι ακόμα καλύτεροι (μόνο που παιδεία και όπλα δεν πάνε μαζί, διαβάστε το άρθρο της Μαρίας Κατσουνάκη) και κυρίως αναλογιστείτε για τα 2 εκατομμύρια homeschoolers των ΗΠΑ που δεν πηγαίνουν σχολείο, αλλά εκπαιδεύονται από τους γονείς τους. Ασχέτως μορφωτικού επιπέδου των τελευταίων μάλιστα, τα παιδιά τα πηγαίνουν περίφημα. “Οι Αμερικανοί υιοθετούν τη διδασκαλία κατ’ οίκον“(εξαιρετικά ενδιαφέρον – Le Monde/Ελευθεροτυπία)


Advertisements

September 26, 2008

Ο Τζιμάκος κι οι υπόλοιποι

Filed under: κλαυσιγελως — santapori @ 8:10 am

Έμεινε τρία χρόνια στον πάγκο. Τώρα επιστρέφει με ορμή στο ραδιόφωνο, πάντα με τον Δούρειο Ήχο του, με αρκετό εκνευρισμό για τα παραστρατήματα της σάτιρας, αστρολογικές προβλέψεις για τις εκλογές, θυμό για την «πατάτα της οικολογίας» και μουσικά «διαμάντια» από τη δισκοθήκη της Γιάννας.

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ: ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ


Για πόσο καιρό ακόμα Τζιμάκος;

Κανονικά είναι Τζιπάκος. Επειδή έχω τζιπ. Γεννήθηκα με τζιπ. Είμαι τζιποκένταυρος. Πάντως το Τζιμάκος δεν μου το έδωσε ο κόσμος – όπως συνέβη με το Γιωργάκη. Η πρώτη μου εμφάνιση στη δισκογραφία το 1978, με μια παράνομη κασέτα, έγινε με την επωνυμία «Ο Τζιμάκος και οι Μουσικές Ταξιαρχίες».

Γίνεται ενοχλητικό κάποια στιγμή αυτό;

Μου αρέσει γιατί υπάρχει μια καλώς εννοούμενη οικειότητα με τον κόσμο, που είναι από τα καλά της δουλειάς που κάνω. Είναι γεγονός ότι πολλοί παίρνουν θάρρος και θράσος, αλλά δεν με πειράζει, είναι μέσα στα κόλπα της δουλειάς αυτό. Να σου πω ότι το κοινό είναι μαγικό μόνο όταν είναι όλοι μαζί. Έναν έναν αμά τους πάρεις και μιλήσεις μαζί τους σου φαίνονται περίεργοι. Όταν όμως είναι όλοι μαζί, κάτι γίνεται μεταξύ τους και μεταξύ μας, κάτι αμφίδρομο και είναι αυτοί που σε βοηθάνε να ανοίξεις τη στρόφιγγα της σάτιρας που εγώ την υπηρετώ και είναι μια δουλειά που την έχουμε πάρει από τους τσαγκάρηδες, από τους παππούδες μας και την υπηρετούμε ακόμη. Το κάνουμε με το σωστό τρόπο, αλλά έχει πολλά ρίσκα, βωμολοχίες, όρια πολύ αυστηρά που τα βάζει το κοινο. Θα σε φτύσει, αν δει ότι το κοροϊδεύεις και γίνεσαι χυδαίος. Τη σχέση με το κοινό, όταν λειτουργεί ως «κοινό», όχι μόνο τη σέβομαι αλλά είναι το μόνο πράγμα στο οποίο μπορώ να ακουμπήσω για να συνεχίσω.

Όλοι μαζί όμως είναι συχνά αγέλη..

Όχι. Εκεί γελάμε πολύ και αυτό το γέλιο είναι η βαλβίδα στη χύτρα ταχύτητος που όλοι βράζουμε μέσα, αυτή που έλεγε ο Μαρξ ότι θα πεταχτεί το καπάκι της κάποια στιγμή. Έχει κυλίσει περίεργα αυτό το καπάκι, το έχει πάρει ο διάολος αλλά κάποια στιγμή , κατά τας γραφάς, τα πράγματα θα γίνουν έτσι. Αυτό ελπίζω, γι’ αυτό και σήμα της εκπομπής είναι το Bandiera Rossa.

Ποιο είναι το κοινό που σας ακούει στον City;

Koίτα. Το ραδιόφωνο το αγαπώ πολύ, γι’ αυτό και ξαναγύρισα μετά από τρία χρόνια που κάθισα στον πάγκο και με ενοχλούσε. Κατ’ αρχάς, πρέπει να σου πω ότι σιχαίνομαι την τηλεόραση επειδή ο τρόπος που γίνεται εκεί η δουλειά είναι άσχημος. Δεν υπάρχει η ελευθερία που υπάρχει στο ραδιόφωνο, δεν μπορείς να αναφερθείς στον ιδιοκτήτη… Εδώ για να καταλαβεις παίζω από την προσωπική δισκοθήκη της Γιάννας, προχθές έπαιζα Πρόδρομο Τσαουσάκη, ένα σαρανταπεντάρι που μου έδωσε χέρι με χέρι. Ξεπουλάω Channel, ξέρεις…

Δηλαδή στο ραδιόφωνο δεν υπάρχουν τέτοιου είδους παρεμβάσεις;

Όχι, έχεις το λόγο μου, ποτέ. Επί 15 χρονια που κάνω ραδιόφωνο, έχω δουλέψει τον Κόκκαλη, τον Λαμπράκη, τον Αλαφούζο, ποτέ κανένας δεν μου είπε το παραμικρό. Αλλωστε γι αυτό με παίρνουν κιόλας, για να πω αυτό που θέλω να πω. Ειλικρινά ποτέ δεν υπήρχε καμία παρέμβαση στις εκπομπές μου.

Eχετε αγωνία για τις ακροαματικότητες;

Όχι, γιατί εισπράττω θετικά μηνύματα, όχι μονο για την εκπομπή μου, αλλά για όλο το σταθμό. Όταν μπαίνω σε μια δουλειά μπαίνω σε μια ομάδα, δουλεύουμε όλοι μαζί και αυτό συμβαίνει εδώ. Για πρώτη φορά έχω καθημερινή παρουσία σε δουλειά, είμαι εδώ έξι ώρες κάθε μέρα. Εχω δουλέψει για δυόμισι χρόνια στην Εθνική Τράπεζα, πήγαινα για διευθυντικό στέλεχος. Αλλά πρήστηκα, έβγαλα μια μπάλα στο κεφάλι, αρρώστησα και διαγνώστηκε αλλεργία στη δουλειά. Από τότε, τώρα ξαναδουλεύω για πρώτη φορά κανονικά. Πάντα δούλευα Σαββατοκύριακα που υπολειτουργεί ο σταθμός. Τώρα που έρχομαι καθημερινά έχω επαφή με τα παιδιά του σταθμού, της εφημερίδας δίπλα, των περιοδικών και μου αρέσει πολύ αυτό. Λειτουργούμε πραγματικά ως ομάδα, κάνουμε όλοι μαζί εισηγήσεις, ακόμη και για τις διαφημίσεις του σταθμού. Και φυσικά μου αρέσει που μπορώ και εγώ σαν άνθρωπος να φεύγω τα Σαββατοκύριακα και να πηγαίνω να μποτιλιάρομαι στην Εθνική…

Διάβασα ότι παίρνετε 10.000 ευρώ το μήνα.

Παίρνω πολύ περισσότερα.

Ελπίζω. Και καθαρά βέβαια, με ασφάλιση…

Το έχω φροντίσει γιατί στο Σκάι που ήμουν είχα κάτι προβλήματα – γι’ αυτό έφυγα εξάλλου. Είχα αρρωστήσει βαριά για δυο μήνες, είχα πάθει εγκεφαλικό και ήμουν στον Ευαγγελισμό ετοιμοθάνατος. Γυρνώντας, διαπίστωσα ότι αυτό το δίμηνο με είχαν απολύσει και με είχαν ξαναπροσλάβει. Και αυτό κλόνισε τις σχέσεις μας με το μαγαζί.

Νιώσατε σοκαρισμένος ή πικραμένος;

Όχι, καθόλου. Προτάσεις για ραδιόφωνο είχα πάντα, αλλά όπως σου είπα και πριν θέλω να νιώσω ότι δουλεύω με μια ομάδα. Ο City ξεκινούσε τώρα, ήταν και πολλοί φίλοι μου εδώ, μου άρεσε καλύτερα. Πρέπει να σου πω ότι είχα μια πρόταση για τριπλάσια λεφτά από αυτά που παίρνω εδώ, από το ραδιόφωνο του γνωστού εφοπλιστή. Με φόβισε όμως γιατί πρώτον σκέφτηκα ότι τα σάβανα δεν έχουν τσέπες -είναι γνωστό αυτό, ε;- και όσο και να ακουστεί περίεργο -και θα διαβαστεί άσχημα- δεν έχω κάνει τίποτα στη ζωή μου με γνώμονα μόνο τα λεφτά. Όχι ότι δεν πληρώνομαι. Πληρώνομαι και ζητάω πολλά χρήματα για να κατεβάσω όσο το δυνατόν το ποσό της υπεραξίας που μου παίρνει ο εργοδότης. Παρ’ όλα αυτά, δεν θα πάρω απόφαση με βάση μόνο το οικονομικό.

Η σάτιρα είναι πάνω από όλα;

Με τη σάτιρα έχω γεννηθεί, έχω μεγαλώσει. Τώρα που είμαι στην Άνδρο έχω ζήσει τα αποκριάτικα έθιμα, τα χοιροσφάγια, που βρίζουν τις γυναίκες. Η βωμολοχία είναι ένα πράγμα ιερό, αρκεί να έχεις τρόπο να το πεις.

Ποιος είναι αυτός ο τρόπος;

Είναι επίπονος και δύσκολος. Είναι σαν τους λαϊκούς δρόμους στη μουσική που δύσκολα θα φύγεις από αυτούς, αλλά και δύσκολα θα τους μάθεις. Μου έχει τύχει να πάρω τον καλύτερο ντράμερ του εξωτερικού και να μην μπορεί να παίξει ένα απλό ζεϊμπέκικο. Θέλω να σου πω ότι ένας βασικός όρος, απαράβατος, που έχουμε οι καλλιτεχνες της σάτιρας είναι ο όρκος του Απόλλωνα. Είναι ένας άγραφος νόμος που έχει μόνο ένα άρθρο: Δεν συνεργαζόμαστε με την εξουσία. Αν συνεργάζεσαι δεν κάνεις σάτιρα. Και αυτό που είναι τώρα της μόδας, κυρίως στην τηλεόραση, το να σατιρίζουμε ανώδυνα πρόσωπα και να πιάνουμε τον κάθε πεθαμένο και να τον ξεκατινιάζουμε, δεν είναι σωστό. Όχι ότι έχω πρόβλημα, αλλά πρώτα θα σατιρίσεις τον πρωθυπουργό, την εξουσία. Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα που βλέπω σε συναδέλφους -σε εισαγωγικά- είναι ότι αν τους ακούσεις είναι σαν να κυβερνάει το ΠΑΣΟΚ. Ακόμη δεν έχουν καταλάβει ότι κυβερνάει η Νέα Δημοκρατία και αυτός είναι ένας από τους λόγους που επέστρεψα στη σάτιρα. Εντάξει, το ΠΑΣΟΚ τελείωσε, πέθανε, να το σατιρίσουμε, αλλά κυρίως να σατιρίσουμε τον μπουχέσα που μας κυβερνάει τώρα. Είναι απαράδεκτος και έχει το προφίλ του σοβαρού. Δεν μπορώ να μη σατιρίσω τον Αλογοσκούφη ή τον Ρουσόπουλο. Κατ’ αρχας, όπου ακούς «όπουλος», εσύ μακριά…

Είναι προσωπική συμβουλή αυτή;

Βέβαια, οι Πελοποννήσιοι είναι Τουρκαλβανοί γιατί ο Αλάριχος κατ’ εντολή του Μεγάλου Θεοδοσίου είχε κατέβει και είχε σφάξει κάθε ζώσα ψυχή. Για 400 χρόνια δεν υπήρχε τίποτα και μετά κατέβηκαν οι Τουρκαλβανοί και βγήκε ο Παπαδόπουλος και οι άλλοι που μας κυβερνάνε.

Πάντως ο Καραμανλής βάλλεται έντονα μετά τη ΔΕΘ.

Καιρός ήταν. Είναι ντροπή, αυτή η κυβέρνηση που έχει κάνει τέτοια αίσχη με τα ομόλογα, με τη γυναίκα του που της έκανε μεταγραφή στην Ιατρική. Σεμνόνητα και Ταπεινότητα Α.Ε. Το ότι πέρασε μπροστά το ΠΑΣΟΚ είναι σαν να κλέβεις εκκλησία. Και γι’ αυτο είναι υπεύθυνος ο Γιωργάκης. Τώρα βέβαια περιμένουμε τις επόμενες μέρες να κάνει και άλλη γκάφα, ξέρεις, μετά από αυτή με το ποδήλατο. Και έτσι θα ξαναβγεί ο Καραμανλής. Τον κρατάνε βέβαια, γιατί έχει συμβούλους πρώην Κνίτες και τον κρατάνε κλεισμένο.

Πώς αναλύετε τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν προβάδισμα του ΠΑΣΟΚ;

Έχω σπουδάσει και έχω δουλέψει με τα γκαλοπ. Αν τα δεις προσεκτικά, θα καταλάβεις ότι είναι λίγο πλασματικό το αποτέλεσμα. Δεν έχει περάσει μπροστά το ΠΑΣΟΚ, αλλά είναι κοντά. Το μεγαλο πρόβλημα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, επειδή δεν τραβάει ο ξύλινος λόγος του Αλέξη. Δεν κάνει γι’ αυτή τη δουλειά. Πάντως, όλο το πανηγύρι για τις εκλογές είναι ένα εργαλείο των αμερικανοτσολιάδων του καπιταλισμού. Γιατί αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες. Τωρα με την Ολυμπιακή τα τρώνε όλα γιατί τους έχουμε κάνει εκλογική παροχή. Εχουν πάρει τα πράγματα και τα πουλάνε. Και πώς θα τελειώσει; Αν δεν κάψουν ένα αεροπλάνο…

Παρακαλώ;

Δεν λέω να το κάψουν. Ας κάψουν πέντε, αλλά δεν πρόκειται να γίνει κάτι. Ταξίδεψα πρόσφατα με υδροπλάνο ιδιωτικής εταιρείας και είδα που ο πιλότος μας κουβάλαγε ο ίδιος τις βαλίτσες. Πώς να το κάνουμε, μερικά πράγματα πρέπει να ανήκουν στο Δημόσιο. Δεν μπορείς να αφήσεις στους καραγκιόζηδες την υγεία και την παιδεία. Είδαμε ότι στην Κίνα βάλανε μελαμίνες στα γάλατα για να βγάλουν λεφτά. Αυτός είναι ο καπιταλισμός. Μαζεύεται το μετοχικό συμβούλιο και αποφασίζει πώς θα βγάλει περισσότερα κέρδη για το αφεντικό. Ετσι έγινε και με το Σαμίνα, είπαν όχι στον τεχνικό έλεγχο στις μπουκαπόρτες: «Δεν μας συμφέρει, τι θα παρουσιάσουμε στους μετόχους, λάδωσε και τον υπάλληλο που θα κάνει τον έλεγχο». Λαδώνεις τον υπάλληλο, πνίγεται ο κόσμος, πηδάει ο Σφηνιάς. Ο σφηνωμένος καπιταλισμός είναι αυτός. Ο πηδηχτός.

Είστε υπέρ του ακτιβισμού, των Ρομπέν των Φτωχών;

Μου αρέσει πολύ, ήμουν και εγώ, έχω κάνει Ρομπέν των Χαζών. Οι φτωχοί, οι χαζοί, μαζί όλοι πρέπει να είναι. Τέτοια πράγματα πρέπει να γίνονται. Έτσι λύνονται τα θέματα, αλλά και με τις πορείες, τις διαδηλώσεις. Δεν λύνονται με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Έλεος, δεν υπάρχει πιο γελοίο ανέκδοτο: μη κυβερνητικές οργανώσεις με χρηματοδότηση από το κράτος. Είναι ντροπή. Και αυτό το παραμύθι για την οικολογία μου τη δίνει.

Δηλαδή;

Ολη αυτή η μοντερνιά «μην πετάξεις το μπουκάλι, μη βάλεις τη λάμπα, κλείσε την τηλεόραση». Ο καπιταλισμός μας δημιουργεί τύψεις ότι εμείς φταίμε για τη μόλυνση του περιβάλλοντος, ενώ αυτός μας βομβαρδίζει με πλουτώνιο και φταίει ο καημένος που άφησε την τηλεόραση και την τοστιέρα να περιμένουν. Είναι αυτή η οικολογία Αλ Γκορ, Αλ Αφούζου, Αλ Καπόνε. Τη σιχαίνομαι. Πιστεύω ότι τα θέματα είναι πολιτικά. Τι Greenpeace και πράσινα άλογα, που παίρνουν και στο λαιμό τους πολύ νεολαία. Τι να κάνω, να σώσω την αρκούδα; Σταμάτησε πρώτα την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και μετά σώσε την αρκούδα. Αλλά πώς θα τη σώσεις αν δεν έχεις να φας;

Προκλητικό ακούγεται αυτό, κυρίως στη χώρα μας που έχει υποφέρει από τις μεγάλες πυρκαγιές…

Δεν είναι καθόλου προκλητικό και πρέπει να σου πω ότι ο Καραμανλής, που έκαψε όλη την Ελλάδα, ξαναβγήκε εξαιτίας του συστήματος των Πράσινων Οικολόγων. Αυτοί του έδωσαν την αυτοδυναμία.

Την άφησε να καεί εννοείτε;

Ναι, αφού έβαλε την αγροφυλακή με τα νεροπίστολα να σβήσει τις φωτιές. Δεν δουλεύει τίποτα. Δεν είναι υπό διάλυση τα πράγματα, είναι ήδη διαλυμένα. Και εμείς λέμε να φυτέψουμε δεντράκια… Δεν γίνονται έτσι τα πράγματα, χρειάζονται ριζικές αλλάγες. Ο καπιταλισμός είναι αντιοικολογικός από τη φύση του. Καλός και κακός καρκίνος δεν υπάρχει.

Εσείς έχετε να προτείνετε κάτι στο κοινό σας;

Εγώ δεν προτείνω τι να κάνεις, παρ’ όλα αυτά, πάντα με μηνύουν λες και βγαίνω με προκηρύξεις. Κάνω μια συγκεκριμένη δουλειά σε συγκεκριμένο χώρο, ο άλλος έρχεται να με δει πληρώνοντας το εισιτήριό του. Υποτιμάνε τόσο πολύ τον κόσμο, ότι δηλαδή κάθεται και πληρώνει λεφτά για να ακούει έναν υβριστή, ένα χυδαίο.

Πόσες φορές έχετε οδηγηθεί στο δικαστήριο;

Άπειρες.

Γεμάτος ο τοίχος χαρακιές;

Όχι, δεν το κάνω αυτό. Το κάνω μόνο με τις κοπέλες στο πέος μου. Το οποίο δεν είναι πολύ χαραγμένο, δεν θα το έλεγες χαρακωμένο. Περιχαρακωμένο ναι.

Πόσο σας έχει κουράσει όλο αυτό;

Είναι γελοιο, γυρνάμε πάλι στα αυτονόητα: Τι είναι η σάτιρα, τι είναι ελευθερία της έκφρασης… Η σάτιρα δεν κάνει διακρίσεις, δεν είναι ρατσιστική. Δεν μπορώ να μη σατιρίσω την Κουτσίκου επειδή είναι ανάπηρη. Και τον ανάπηρο και τον ομοφυλόφιλο τους θεωρώ ισότιμους με τους άλλους. Και τον εαυτό μου και το διευθυντή μου και τη μάνα μου και τον πατέρα μου θα σατιρίσω. Ο αυτοσαρκασμός είναι βασικό στοιχείο της σάτιρας. Δεν έχει καμία δουλειά εδώ ο πολιτικός ορθολογισμός που λέει, για παράδειγμα, δεν σατιρίζουμε τους μαύρους. Γιατί όχι, δεν είναι άνθρωπος; Εχει δήλωση σχετική και ο Αλογοσκούφης οn camera. Σβήστηκε ένα μόνιτορ πίσω του και λέει «σβήστε αυτό το πράγμα γιατί είναι αράπης, δεν είναι άνθρωπος». Αυτό είναι βαθιά πεποίθησή του, από τη στιγμή που του βγαίνει αυθόρμητα. Είναι ρατσιστής, ακροδεξιός, που λέει ότι σώζει την Ελλάδα. Και έχουν βρει την καραμέλα της οικονομικής κρίσης. Ερχονται οι Κινέζοι δηλαδή και εμποδίζουν τον Αλογοσκούφη να μαζέψει το ΦΠΑ και το ΙΚΑ από τους εργοδότες. Ξέρεις τα γαλάζια παιδιά, τα golden boys που λέει και ο Πολύδωρας.

Ποιοι είναι οι πιο χρήσιμοι για τη σατιρά σας; Υπάρχει topten;

Α, αυτοί αλλάζουν συνέχεια. Παλαιότερα ήταν ο Γιακουμάτος, τώρα δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του. Είναι τοσο μέτριοι. Σιχαίνομαι τον εαυτό μου που αναγκάζομαι να ασχοληθώ με ανθρώπους ημιμαθείς, κάτω του μετρίου, που σε άλλη περίπτωση ούτε που θα μιλούσαμε γι’ αυτούς. Τι να ασχολείσαι με τον Τζουμάκα, τον Παπουτσή… Ολοι αυτοί δεν θα βρίσκουν δουλειά ούτε ως σεκιουριτάδες μετά, όταν τους ξεχάσουμε. Βέβαια έχουν ένα δικαιολογητικό που τα παίρνουν γιατί η δουλειά του πολιτικού είναι λάντζα. Δεν είναι χαζός ο κόσμος που διαλέγει τον ηλίθιο για να τον εκπροσωπήσει. Όπως διαλέγει απορρυπαντικό, έτσι διαλέγει πολιτικούς. Πολύ σωστά ψηφίζει ο κόσμος, πολύ σωστά κάνει και κατρακυλά ο ΣΥΡΙΖΑ . Πιστεύω ότι το παιχνίδι θα παιχτεί με ένα 25% αναποφάσιστων μέχρι την τελευταία στιγμή.

Θα έχουμε πρόωρες εκλογές;

Οι εκλογές θα γίνουν το Μάιο – ασχολούμαι με τα αστρολογικά και τα ξέρω αυτά. Τα βλέπω και σε ένα χάλκινο με κάτι νερά, τα έχω μάθει αυτά από τη γιαγιά μου που ήταν από τη Σμύρνη, λέω και καφέ. Τι πίνεις; Γαλλικό; Α, τέτοιο δεν λέω, λέω όμως φρέντο, που είναι ελληνική εφεύρεση.

Τι είπε λοιπόν το χάλκινο;

Είπε ότι ο Καραμανλής θα διώξει από μόνος του κανά δύο για να πάει σε εκλογές το Μάιο, για να τους πάει με λίστα, να μη βγει κανένας. Αυτό που διαφαίνεται στο άμεσο μέλλον είναι συνεργασία, συμπαιγνία να το πούμε, ΠΑΣΟΚ με ΣΥΡΙΖΑ.

Ρυθμιστικός παράγοντας υπάρχει; Μπορεί να είναι το ΚΚΕ;

Κοίτα, το ΚΚΕ είναι ένα παλαιολιθικό κόμμα. Εγώ την αγαπώ την Αλέκα, έχω γράψει και τραγούδι γι’ αυτήν. Την θεωρώ Τσιτσιολίνα της Ελλάδας.

Τηρουμένων των αναλογιών, πάντα…

Ναι, είναι πιο όμορφη η δικιά μας. Εχει γεράσει πολύ η Τσιτσιολίνα, η δικιά μας μου αρέσει, μου αρέσουν τα ταγεράκια της. Είναι όμως στον κόσμο της. Έχουν μια δικαιολογία όμως εκεί στον Περισσό, το λέω τώρα εκ του περισσού. Παθαίνουν ζημιά γιατί το 902 παίζει συνέχεια τελεμάρκετινγκ που είναι η πιο χυδαία έκφραση του καπιταλισμού. Οπότε το μυαλό τους έχει χαλάσει, βλέπουν συνέχεια εικόνες του Στάλιν και εχω πληροφορίες ότι υπάρχει ταριχευμένο μουστάκι του Στάλιν στην τσάντα της Αλέκας. Εχεις προσέξει ότι κρατάει συνέχεια την ίδια τσάντα; Σερβιέτα αποκλείεται να έχει, άρα είναι το μουστάκι του Στάλιν.

Αντί για σταυρουδάκι από τίμιο ξύλο;

Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Το ΚΚΕ το βλέπω ως μια δράκα Ιεχωβάδων, είναι τέτοιου επιπέδου. Βέβαια, από πλευράς σάτιρας έχει τρομερό ενδιαφέρον, από την άλλη, μην ξεχνάς ότι έχουν εκμεταλλευτεί όλους τους αγώνες του 90% του ελληνικού λαού. Βέβαια αυτοί είναι ξεκάθαροι, είναι αυτοί που είναι. Οι χειρότεροι είναι της λεγόμενης ανανεωτικής Αριστεράς που είναι το βαθύ κράτος. Αν δεις τις βασικές θέσεις των υπουργείων, είτε ΠΑΣΟΚ είτε ΝΔ είτε ΛΑΟΣ βγει, πάλι αυτοί είναι που θα έχουν το know how. Και απ’ ό,τι μαθαίνω, ο Γιωργάκης έχει πρώην Κνίτες στο επιτελείο του.

Εσείς πηγαίνετε να ψηφίσετε;

Βεβαίως, ως ενεργός πολίτης πηγαίνω πάντα. Μάλιστα είχα βρει μια τρύπα στον εκλογικό νόμο που δεν καθόριζε το χρόνο που μπορείς να μείνεις μέσα στο παραβάν και καθόμουν με τις ώρες. Στους Αμπελοκήπους που ψήφισα είχα πάρει και το ταπεράκι μαζί μου, γιατί εγώ σκεφτόμουν και αυτό είναι ιερό δικαίωμα, δεν μπορεί κανείς να σε διακόψει. Εκλεισε το τμήμα, τους πήραν τους αντιπροσώπους. Υπάρχουν τρόποι. Να το σκίσεις και να το πετάξεις μέσα. Και το σαλάμι και το ψάρι. Θα γίνουν πολλά σε αυτές τις εκλογές. Ο κόσμος δεν θα τσιμπήσει σε αυτή την οικολογική πατάτα. Οικολογία και φιλανθρωπία είναι τα δεκανίκια του καπιταλισμού, ο οποίος είναι ετοιμοθάνατος, αλλά έχει αρκετά χρόνια ακόμη μπροστά του. Ελπίζω τα παιδιά μας να πάνε στην κηδεία του.

Έπρεπε να παραιτηθεί τελικά η Μάρα Ζαχαρέα;

Διαφωνω με την απομάκρυνσή της, γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι είναι καλύτερο να δουλεύει η Μάρα παρά να μας δουλεύει ο Ρουσόπουλος. Και να σου πω την αλήθεια, όλο αυτό είναι ρατσιστικό και αντιφεμινιστικό. Όλα αυτά γίνονται επειδή είναι γυναίκα. Είναι βαθιά φαλλοκρατικό αυτό που συνέβη. Αν η Μαρα ήταν υπουργός και δούλευε ο Ρουσόπουλος στο ραδιόφωνο, θα του έλεγαν τίποτα; Αν ήταν γκέι, ακόμη χειρότερα…

Ποιους βάζετε στο απυρόβλητο;

Κανέναν, ούτε τη μάνα μου. Δεν υπάρχει κάτι που δεν σατιρίζεται, ακόμη και ο Χριστόδουλος. Ο Χριστόδουλος μάζευε πολυελαίους Baccarat και Gucci. Δεν μπορώ να μην τον σατιρίσω επειδή πέθανε. Ούτε ο πεθαμένος δεν δικαιώνεται. Ετσι είναι η σάτιρα, έτσι γίνεται, με όλες τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει.

Ο Ιερώνυμος είναι το άλλο άκρο;

Χαίρομαι που βγήκε ο Ιερώνυμος γιατί είναι ο πρώτος αρχιεπίσκοπος ΕΜΟ. Είναι στενοχωρημένος γιατί απ’ ό,τι έχω ακούσει έγινε παπάς επειδή είχε μια ερωτική απογοήτευση. Φαίνεται σοβαρός, δεν μιλάει πολύ. Το άλλο πράγμα ήταν τραγικό, κατέβηκε ο διάολος και μας έφαγε. Βέβαια είχαμε ψωμί για σάτιρα.

Εκτός από το ραδιόφωνο τι άλλο ετοιμάζετε;

Εχω τελειώσει ένα διπλό DVD της παράστασης Της πατρίδας μου η σημαία, που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο με δώρο μια εφημερίδα που έχω φτιάξει. Ξεκινάω τώρα και ένα CD και ξεκινάω παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη Παρασκευοσαββατοκύριακα για δυο μήνες.

Τι περιμένετε από τη δίκη που γίνεται σήμερα, την ημέρα που κυκλοφορεί η LifO;

Δικάζομαι για την περσινή παράσταση, για το Vasileros Bromas, για την αφίσα με την κότα. Δικάζομαι για προσβολή θρησκεύματος και διάφορα τρελά, τα οποία θα καταπέσουν, εκτός αν είναι κανένας δικαστής που συχνάζει στο Βατοπέδι.

Είναι και οικονομικά εξοντωτικό όλο αυτό;

Είναι πολλά τα έξοδα. Όσα χαλάει η Βανδή σε τουαλέτες. Επειδή εγώ φοράω ένα τισερτάκι, τα πληρώνω σε δικαστικά έξοδα. Τα έχω κανονίσει σωστά.

Τι σας φοβίζει;

Εχω πολλές φοβίες την ώρα που βγαίνω στην παράσταση, στο ραδιόφωνο, είναι κάτι διαφορετικό. Μετά ακούω και εγώ ως ακροατής τον εαυτό μου και δεν ντρέπομαι να σου πω ότι μου αρέσει. Είναι κάτι άλλο, δεν είμαι εγώ. Ξέρεις, αν μπερδέψεις τη σκηνή με τη ζωή, είναι πολύ άσχημο. Μου έχει τύχει και το ξέρω. Αυτό που έκανε ο Νταλάρας, που μπέρδεψε τη δημόσια εικόνα με την πραγματική ζωή.

Πώς ξεφύγατε εσείς από αυτό;

Κοίτα, πήγα να μπερδέψω τα τρελά που γίνονται στη δουλειά. Έχω κάνει τέρατα σε χάπενινγκς, σε δρόμους. Αν το μπερδέψεις είναι πρόβλημα. Ετσι και αρρώστησα. Αντέδρασε ο οργανισμός μου, όπως και τότε στην τράπεζα που πρήστηκα. Μου αρέσει μια ρήση του συναδέλφου σοφιστή Γοργία, «το μυστικό της μακροζωίας είναι να μην υπολογίζεις τη γνώμη των άλλων». Εγώ είμαι το εντελώς αντίθετο, σκέφτομαι και το βλέμμα που θα μου ρίξει ο άλλος, αν θα βήξει το κοινό ή δεν θα με κοιτάξει. Αυτό είναι θάνατος. Όταν κάνω εκπομπή έχω τρομερό άγχος .

Δεν είστε ατρόμητος λοιπόν, όπως φαίνεστε;

Είναι πολύ δύσκολη δουλειά. Εγώ νομίζεις δεν στενοχωριέμαι που τα είπα τόσο χοντρά για τον Αλογοσκούφη… Να πούμε και κανένα αστείο, γιατί τα είπαμε πολύ σοβαρά.

Η εκπομπή του Τζίμη Πανούση μεταδίδεται καθημερινά 12.00-12.30 στη συχνότητα του City 99.5. Eπαναλαμβάνεται στις 12 τα μεσάνυχτα. ΚΑι στα δεξιά υπάρχει link με όλες τις εκπομπές του Τζιμάκου (επισκευάσθηκε και λειτουργεί πλέον)

Από την ΚΑΤΕΡΙΝΑ Ι. ΑΝΕΣΤΗ από το Lifo
(είναι αλήθεια ότι ετοιμάζεται free press έντυπο και στα νησιά μας;)

September 25, 2008

Μετανοείτε, ήρθε το τέλος της Αντιπάρου

Filed under: τα εν οικω — santapori @ 6:25 pm




Γέμισαν τοίχοι και κάδοι με ξενοφοβικά-αντιαλβανικά συνθήματα. “Αλβανοί = το τέλος της Αντιπάρου”, “Αλβανοί θα πεθάνετε”. Κι αν οι δύστυχοι Αλβανοί ίσως φοβηθούν τις αόριστες απειλές του θρασύδειλου ρατσιστή, το σύνθημα είναι ωστόσο κατά το ήμιση σωστό. Προφητικό. Ήρθε το τέλος της Αντιπάρου που ξέραμε, έχει παρέλθει προ πολλού η αγνή εποχή που οι κάτοικοι ήταν γνήσια φιλόξενοι και άδολοι στον απόηχο μιας πάλης για μια καλύτερη ζωή, ενός κάθιδρου μεροκάματου που έδινε δικαίωμα στο όνειρο. Ακούγεται γραφικό, σαν ελληνική ταινία του 50, κι ίσως είναι. Όπως είναι ακριβώς έτσι, σαν τους τότε κατοίκους του νησιού, οι σημερινοί Αλβανοί (και Βούλγαροι, Αιγύπτιοι, Πακιστανοί).

Είναι σημεία των καιρών, δε θα μπορούσε η ξενοφοβία να λείψει από τούτο το μέρος (και την Πάρο βέβαια, εκεί το φαινόμενο είναι πιο όψιμο).
Οι φιλόξενοι Έλληνες γίναμε ξενοφοβικοί λοιπόν. Όχι όλοι βέβαια κι όχι ισόποσα έναντι όλων. Κυρίως έναντι αυτών που μας μοιάζουν περισσότερο, των Αλβανών.
Είναι στρατηγικής σημασίας να βλέπεις κοινωνικές ομάδες, όπως οι μετανάστες, που πασχίζουν για τα αυτονόητα του ζειν, να κυκλοφορούν γύρω μας. Νιώθεις πως υπάρχει πάτος και πιο κάτω από το δικό σου. Τεχνηέντως αλλά πειστικότατα: βαυκαλιζόμαστε πως η δική μας ζωούλα κυλά όμορφη και ανεμπόδιστη.


Ήρθε το τέλος της Αντιπάρου λοιπόν. Εμπρός να την εξαγνίσουμε, παρέα με την Πάρο και τους πάτρωνές της, από κάθε μίασμα, κάθε διαφορετικό. Ας την κάνουμε μια αποστειρωμένη κοινωνία χωρίς Αιγύπτιους ψαράδες και Αλβανούς οικοδόμους, χωρίς φρικιά, χωρίς Ρομά, χωρίς ομοφυλόφιλους. Για το τελευταίο δεν απαιτείται ιδιαίτερη δυσκολία: τα δύο νησιά, ενδεχομένως και τα υπόλοιπα, παρουσιάζουν τόσο μικρά, σχεδόν μηδενικά ποσοστά ομοφυλοφιλίας, που διεκδικούν παγκόσμια πρωτεία καθαρότητας φύλου. Κι αν υπάρχουν και λίγοι επαμφοτερίζοντες δεν πειράζει: υπάρχει τόση αντρίλα τριγύρω, όπως του δημοκράτη που έγραψε τα ρατσιστικά συνθήματα που φτάνει και περισσεύει για όλους.

Τα συνθήματα παρέμειναν εκεί, προς συμμόρφωση και παραδειγματισμό των Αλβανών, προς ανάδειξη της κοινωνικής αναλγησίας των υπολοίπων. Όλοι τα είδανε, πρώτοι οι κοινοτικοί άρχοντες και υπάλληλοι. Κανείς μα κανείς δε φάνηκε να ενοχλείται, μέχρι που μια απηυδισμένη επισκέπτρια του νησιού πήρε μπογιά και τα έσβησε μόνη της.

(κι ένα ανέκδοτο: η Αστυνομία διενεργεί ελέγχους)


Και για να μη νομίσει κανείς ότι ο ρατσισμός είναι στα λιακοπούλεια γονίδιά μας κι όχι κρατική πρωτοβουλία ας σκεφθεί τα περί καταδίκης της χώρας μας (διαβάστε εδώ) για τα παιδιά των Ρομά στον Ασπρόπυργο που εδώ και δυο χρόνια ψάχνουν σχολείο. Ή τις διακρίσεις στην τέχνη (“Δεν θα βραβευτείς ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ“).

Ή ας προβληματισθεί για την πανευρωπαϊκή πρωτιά της Αθήνας στη δημιουργία γκέτο εντός της πόλης (λεπτομέρειες εδώ).

Και τέλος ας διαβάσει και την επιστολή που ακολουθεί

Τα σπίτια μας είναι φτιαγμένα από χαρτόνι

Ισως αυτό το κείμενο δεν θα έχει καμία επιρροή στους Ελληνες, στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, ίσως δεν έχει νόημα γι’ αυτούς.

Γιατί είμαστε πρόσφυγες; Υποφέρουμε από 30 χρόνια πολέμων στο Αφγανιστάν. Αγανακτήσαμε απ’ τον πόλεμο και τη βία. Γι’ αυτό βρισκόμαστε στις πύλες της Ευρώπης αναζητώντας άσυλο.

Αν εμείς, οι οικογένειές μας, τα μικρά παιδιά μας, οι φίλοι μας δεν είχαμε υποστεί τη βία, τον πόλεμο και την τρομοκρατία (τις βόμβες και τις ρουκέτες) στη χώρα μας, δεν θα είχαμε καταφύγει σαν πρόσφυγες σε καμία χώρα και δεν θα ήταν αυτό το μοναδικό χαρακτηριστικό που βλέπουν όλοι σε εμάς, του πρόσφυγα.

Ζούμε σε παραπήγματα φτιαγμένα από χαρτόνι και πλαστικό, κάτω από τον ήλιο και την ανυπόφορη ζέστη, δεν έχουμε νερό και τροφή, ούτε ηλεκτρικό και τα βασικά αγαθά για τη ζωή. Είμαστε άνθρωποι. Θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας όπως κάθε φυσιολογικός άνθρωπος αλλά η αστυνομία, το λιμενικό, κάποιοι Ελληνες που ζουν γύρω απ’ τον καταυλισμό μάς αντιμετωπίζουν σαν να μην είμαστε ανθρώπινα πλάσματα.

Από τους ήχους των όπλων και των εκρήξεων, από τα κατεστραμμένα και καμένα σπίτια έχουμε μαύρες αναμνήσεις. Οπου κι αν πήγαμε, αντί για τη βοήθεια που αναζητούσαμε βρήκαμε τιμωρία. Ζητήσαμε από την ελληνική κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ενωση μια καλή μεταχείριση σχετικά με τη ζωή. Δεν είμαστε ευτυχισμένοι με τη ζωή και τα προβλήματα που έχουμε στην Πάτρα. Δεν είμαστε εγκληματίες, μη μας κατηγορείτε και μη μας φέρεστε σαν εγκληματίες.

Δραπετεύσαμε από το Αφγανιστάν εξαιτίας του πολέμου, της βίας, της αδικίας και της ανασφάλειας. Διασχίζουμε χιλιάδες μίλια κάτω από αμέτρητους κινδύνους για να βρούμε καλύτερη ζωή, ελευθερία και δημοκρατία, αλλά δεν βρήκαμε τίποτα εδώ. Πού είναι εκείνος ο Μεσσίας που μιλούσε για δικαιοσύνη, ελευθερία; Υπάρχει κανείς που να ακούει τη φωνή μας;

Είμαστε ήδη φυλακισμένοι στον καταυλισμό μας και ακόμα κι αυτόν θέλουνε να τον καταστρέψουν.
Κάθε φορά που βλέπουμε τους τραυματισμένους αδερφούς μας, με σπασμένα χέρια, σπασμένα κεφάλια, σπασμένες καρδιές τότε κι η ψυχή σπάει, σκοτεινιάζει – ψυχορραγούμε.

Αφγανοί πρόσφυγες Πάτρας

ΣΣ: Το άρθρο ανέβηκε και στο troktiko (απλά το σημειώνουμε χωρίς να περιποιεί ιδιαίτερη τιμή για το ιστολογιό μας) – http://troktiko.blogspot.com/2008/09/blog-post_9632.html

September 23, 2008

Ανακύκλωση και στην Αντίπαρο (θα ανακυκλώνονται και οι εγκέφαλοι;)

Filed under: περιβάλλον,τα εν οικω — santapori @ 8:28 pm

Αν όλα πάνε κατ’ευχήν η ανακύκλωση θα ξεκινήσει και στο νησί της Αντιπάρου.

Νωθρά στη αρχή, με κατοίκους διστακτικούς για το τι πετάνε πού και ποιος πετάει τι (και ποιον).
Με κοινοτικούς υπαλλήλους και τοπικούς άρχοντες που θεωρούν ότι η εκπαίδευση του πληθυσμού, αυτή που κράτησε μήνες στην Πάρο, εδώ είναι ζήτημα λίγων λεπτών.

Και κυρίως με μια βεβαιότητα ότι η κίνηση αυτή θα σώσει τον πλανήτη. Η μετακύλιση κοινωνικών ευθυνών που σαν παγκόσμια αύρα κυκλοφορεί, επιτάσσει (όπως λέει κι ο γενειοφόρος καλλιτέχνης-περσόνα στα δεξιά) ότι για την παγκόσμια περιβαλλοντική καταστροφή, το λιώσιμο των πάγων, την άνοδο της θερμοκρασίας, το οικονομικό κραχ και όλα τα συναφή, δεν ευθύνεται καμία βιομηχανία, κανένας πόλεμος, καμία κυβέρνηση, αλλά εμείς κι εσείς που δεν ανακυκλώνουμε,δεν συμπιέζουμε τα σκουπίδια, δεν αλλάζουμε τους λαμπτήρες στο σπίτι μας και αφήνουμε στο stand-by την τηλεόρασή μας.

Έστω και σαν μία πρόταση προς το περιβάλλον που θα βελτιώσει το μικροκοσμό μας και θα κρύψει και τις ενοχές μας για την κοινωνική μας μυωπία, η έναρξη της ανακύκλωσης είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτη. Ειδικά άμα μπούνε και κάδοι για ανακύκλωση των ληγμένων εγκεφάλων.

Επίσημη ημερομηνία τοποθέτησης των κάδων θα ανακοινωθεί η 6η Οκτώβρη. Οι κάδοι σε αρχική φάση θα είναι του Δήμου Πάρου, μέχρι να ευοδωθεί η σύμβαση της Κοινότητας με την Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης και να αποκτήσει τους δικούς της.

Ημερίδα ενημέρωσης του πληθυσμού θα πραγματοποιηθεί στις 3 Οκτώβρη (διοργάνωση: Τοπική Επιτροπή Αντιπάρου για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς) με ομιλίες ειδικών και προβολές, στο χώρο του Δημοτικού Σχολείου (αίθουσα Καλουδά), λίγο πριν την έναρξη της τοπικής Σινε-λέσχης 08-09.

Εδώ το φυλλάδιο που θα μοιράσει στους κατοίκους η Τοπική Επιτροπή (αρχείο .pdf, δεξί κλικ και “αποθήκευση ως…”)

Ο θλιβερός μπερντές των 8 που μας αξίζει

«Το φαινόμενο είναι αποκλειστικά ελληνικό. Κάθε βραδάκι στις οκτώ, το τηλεοπτικό τοπίο γίνεται πανομοιότυπο. Στη ζώνη που παλαιά ακούγαμε ειδήσεις, καμιά τριανταριά γνωστοί και άλλοι τόσοι άγνωστοι σκάνε μύτη στα “παράθυρα”. Δημοσιογράφοι και δημοσιογραφούντες, πολιτικοί και πολιτευόμενοι, άλλοι σοβαροί και αξιοπρεπείς και άλλοι νούμερα ή σαλταρισμένοι, άλλοι νηφάλιοι και άλλοι υστερικοί δίνουν την παράστασή τους. Το κοινό δεν προλαβαίνει να αλλάζει κανάλι για να μη χάσει τις πιο καυτές σκηνές από το θέαμα, που μόνο κατ’ ευφημισμόν μπορεί να ονομαστεί ενημέρωση.

Σε αυτό το σκηνικό, οι έγκυροι δημοσιογράφοι, που κάνουν τη δουλειά τους με ευπρέπεια και ευσυνειδησία, χάνονται. Οπως χάνονται και οι μετρημένοι πολιτικοί που εκφέρουν τη γνώμη τους με επιχειρήματα. Η καλή τηλεόραση εξοβελίζεται. Στα λεγόμενα “δελτία των οκτώ”, μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Μεγάλα θέματα και σοβαρές ειδήσεις αγνοούνται. Εκτυλίσσονται πραγματικοί ή εικονικοί καβγάδες γύρω από ένα και μόνο θέμα. Χάριν της εύκολης τηλεθέασης στην καλύτερη περίπτωση. Και της προσφοράς διατεταγμένων υπηρεσιών στη χειρότερη…

Σε καμιά άλλη χώρα της Ευρώπης δεν παρατηρείται αυτό το φαινόμενο. Οι ακρότητες στην εκφορά του λόγου και οι υπερβολές ακρωτηριάζουν την πραγματικότητα, παραποιούν την αλήθεια και αναγάγουν την έννοια της τηλεοπτικής ενημέρωσης πότε σε τσίρκο με θηρία και πότε σε επιθεώρηση. Ενα μεγάλο τμήμα της ελληνικής τηλεόρασης έχει μεταβάλει την πληροφόρηση σε βάρβαρη δραστηριότητα, που σε αγριεύει.

Οι κραυγές, η αβασάνιστη εξαγωγή συμπερασμάτων, η επιθετικότητα μεταξύ εαυτών και αλλήλων συχνά είναι μια παράσταση με προκαθορισμένους ρόλους. Αλλοτε η εμφανής υποστήριξη συγκεκριμένων επιδιώξεων βγάζει μάτι. Φυσικά, σε βάρος της αλήθειας αλλά και του νευρικού συστήματος των τηλεθεατών. Που με τη σειρά τους αποδεικνύουν ότι κάθε κοινωνία έχει την τηλεόραση και την ενημέρωση που της αξίζουν.


Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ Από τον «Ελεύθερο Τύπο»

September 20, 2008

Άη Γιώργης: η αισθητική της νέας τάξης




ανοίξτε τις φωτό για να αναδειχθεί όλο το κάλλος

Ο οικισμός του Άη Γιώργη αλλάζει ταχύτατα, μεταλλάσσεται σε ένα κακής αισθητικής θέρετρο που θα θυμίζει σε λίγα χρόνια πως η ανθρώπινη αισθητική καταργείται όταν δεν υπάρχει έλεγχος. Έλεγχος εκ των έσω και έξωθεν.

Θαυμάστε τα απέριττα τριώροφα, τις ευρείες οικοδομές, τα θρασύτατα συγκροτήματα. Η λαβίδα του νόμου αδυνατεί να επέμβει, ακρωτηριασμένη από σιελώδεις δημόσιες σχέσεις, ανεπαρκείς υποδομές, ανεκπαίδευτους υπαλλήλους και πρότυπα πανθομολογουμένης κλεπτοκρατίας. Ό,τι αρπάξουμε, ό,τι προλάβουμε, λίγα εκατοστά παραπάνω το υπόγειο, λίγα εκατοστά φαρδύτερο το παράθυρο, λίγα εκατοστά αμβλυμένη η ηθική μας.

Τα βλέπουμε όλοι και κανείς δεν αντιδρά, ακόμα και αυτοί που έχουν τη δυνατότητα παρέμβασης, δημοτικοί άρχοντες, δικαστικοί, βουλευτές, έπαρχοι, νομάρχες, περιοδεύοντες υπουργοί υπάλληλοι πολεοδομίας, celebrities, δημοσιογράφοι, μπλόγκερς.

Μόνο μεμψιμοιρούμε και στο βάθος ελλοχεύει και ένας φθόνος για αυτή την εύκολη ζωή που κάποιοι εξαργυρώνουν ερήμην μας.

Μια προκλητική κορυφογραμμή που διαταράσσει το φυσικό κάλλος της απέριττης βίλλας γνωστού επωνύμου με 12 γράμματα.

Χαρακτηριστικά λιτές και οι τζαμαρίες, όπως ακριβώς επιβάλλει η κυκλαδική αρχιτεκτονική

Γιατί η Ελλάδα δεν θα γίνει Ισπανία

Με αργό βήμα η ανάπτυξη της εξοχικής κατοικίας

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδος είναι ο… τουρισμός. Για όλους αυτούς η αγορά εξοχικής κατοικίας μπορεί να αποδειχθεί η αιχμή του δόρατος. Σύμφωνα με την ισπανική εμπειρία η ανάπτυξη της συγκεκριμένης αγοράς πολλαπλασίασε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα την οικονομική δραστηριότητα. Παρόλα αυτά όμως στην Ελλάδα η συγκεκριμένη αγορά εξακολουθεί να κινείται σε τοπικό επίπεδο και κυρίως σε περιβάλλον σχεδόν… πρωτόγνωρο. Αιτία, σύμφωνα με τις απόψεις ειδικών, είναι 10 «θανάσιμα αμαρτήματα» τα οποία έχουν -προς το παρόν τουλάχιστον- θέσει την ελληνική εξοχική κατοικία εκτός του παγκόσμιου χάρτη της συγκεκριμένης αγοράς. Σύμφωνα με τις απόψεις ειδικών τα προβλήματα αυτά είναι:

Κόστος αγοράς. Για τους περισσότερους το κόστος αγοράς ταυτίζεται με την τιμή αγοράς. Ομως για τους περισσότερους Ευρωπαίους στο κόστος αγορά συνυπολογίζονται και άλλα στοιχεία όπως για παράδειγμα οι δαπάνες μεταφοράς, το κόστος συντήρησης του ακινήτου, καθώς και οι φορολογικές επιβαρύνσεις. Αν συνυπολογιστούν όλα αυτά τα στοιχεία τότε το κόστος αγοράς και διατήρησης της ελληνικής αγοράς εξοχικής κατοικίας είναι από τα υψηλότερα στην Ευρώπη. Συγκρίνοντας κανείς τα στοιχεία που αφορούν στο ύψος των προσφερόμενων τιμών στη ελληνική και στην ισπανική αγορά θα διαπιστώσει ότι το ελληνικό προϊόν είναι από 10% έως 20% ακριβότερο από το αντίστοιχο ισπανικό.

Προϊόν. Οι Ελληνες κατασκευαστές εξοχικής κατοικίας από την πλευρά τους σκαρφίζονται διάφορους τρόπους για να αυξήσουν την επιφάνεια των ακινήτων τους. Ετσι υπόγεια μετατρέπονται σε σαλόνια, σοφίτες σε υπνοδωμάτια και αποθήκες «βαπτίζονται» ξενώνες. Αποτέλεσμα είναι να πωλούν εξοχικές κατοικίες 120 τετραγωνικών μέτρων με οικοδομική άδεια για 60 τετραγωνικά. Φυσικά, όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με την ελληνική εκδοχή της αγοράς κατοικίας απλώς… γυρνούν την πλάτη.

Πληροφόρηση. Το προϊόν «ελληνική εξοχική κατοικία» είναι άγνωστο στη διεθνή αγορά. Σύμφωνα με έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί στο παρελθόν η συντριπτική πλειοψηφία των αλλοδαπών υποψήφιων αγοραστών ανακαλύπτουν το ελληνικό προϊόν ως τουρίστες. Αντίθετα, τα δίκτυα πληροφόρησης που έχουν αναπτυχθεί, προκειμένου να προωθηθούν οι ισπανικές εξοχικές κατοικίες μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο πανεπιστημιακών παραδόσεων για τη βελτίωση του τρόπου εμπορικής προώθησης του προϊόντος. Ανάλογη στρατηγική φαίνεται ότι ακολουθούν και άλλες μεσογειακές αγορές με αποτέλεσμα το ελληνικό προϊόν να παραμένει άγνωστο για τη συντριπτική πλειοψηφία των υποψήφιων ευρωπαίων αγοραστών.

Προβολή. Αν κάποιος συγκρίνει τις αυτοσχέδιες ταμπέλες με τα «ΠΩΛΕΙΤΑΙ» οικοπέδων και σπιτιών στις Κυκλάδες με τις αντίστοιχες καταχωρήσεις στον ελληνικό και διεθνή Τύπο θα συνειδητοποιήσει ότι η ελληνική αγορά εξοχικής κατοικίας απευθύνεται μόνο σε όσους τριγυρνούν -με τα πόδια ή με Ι.Χ.- τους τουριστικούς προορισμούς.

Μετακίνηση. Πανάκριβα ακτοπλοϊκά εισιτήρια, καθυστερήσεις, πολύωρα ταξίδια σε πλαστικές καρέκλες και μύρια άλλα δεινά.

Οι γκρίζες ζώνες της γραφειοκρατίας

Το ελληνικό μοντέλο αξιοποίησης της γης «κρύβει» πολλές γκρίζες ζώνες. Για παράδειγμα το πλαίσιο για την προστασία των δασών, η αρχαιολογία, ο αιγιαλός και η παραλία, η εκτός σχεδίου δόμηση, οι αντικειμενικές αξίες και οι κατά παρέκκλιση άδειες είναι στοιχεία στα οποία οι Ελληνες μπορούν να τα αντιμετωπίζουν σχεδόν ως αυτονόητα, αλλά για τους αλλοδαπούς είναι μια πολύπλοκη και αδιανόητη διαδικασία την οποία δεν βλέπουν τον λόγο για να την υποστούν. Σε όλα αυτά θα πρέπει να προστεθούν και οι περιορισμοί που ισχύουν για την προστασία των παραμεθόριων περιοχών για τους εκτός Ε.Ε. υπηκόους. Οι περιορισμοί αυτοί έχουν αποτρέψει πολλούς υποψηφίους αγοραστές από την Ανατολική Ευρώπη να επενδύσουν σε ελληνικά εξοχικά ακίνητα Αυτοί οι λόγοι ενδεχομένως να είχαν κάποιο νόημα πριν από μερικές δεκαετίες, αλλά σήμερα είναι άγνωστο σε τι αποσκοπούν. Για τον λόγο αυτό δεν είναι λίγοι οι θεσμικοί επενδυτές οι οποίοι έφυγαν τρέχοντας από την ελληνική αγορά όταν κατάλαβαν ότι σε αυτή θα είχαν εμπειρίες ανάλογες με αυτές του Θησέα στον μινωικό λαβύρινθο. Δεν είναι λίγοι, τέλος, εκείνοι που εγκατέλειψαν το όνειρο να αποκτήσουν ακίνητο σε κάποιο αιγαιοπελαγίτικο νησί όταν διαπίστωσαν ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να το χρηματοδοτήσουν με δάνειο από κάποια ελληνική τράπεζα. Βεβαίως, αυτό το ίδιο πρόβλημα δεν το αντιμετωπίζουν μόνο οι ξένοι ενδιαφερόμενοι, αλλά και οι ντόπιοι, σε αρκετές περιπτώσεις.

Του Γιαννη Σιωτου

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_2_24/08/2008_282195

September 19, 2008

Φως και φωστήρες

Filed under: καπου αλλού — santapori @ 11:08 am

Ποιος είναι ο πιο επωφελής για τον τόπο και ποιος προσεταιρίζεται ποιον; ερωτήματα που πλανώνται ανάμεσα στα έρημα και στα δημοφιλή, στα σεμνά και στα άκομψα, στα μαύρα και στα κίτρινα, στα ψηφοθηρικά και στα διαμαρτυρόμενα ιστολόγια των δυο νησιών.

Κάπου πιο πέρα, άνθρωποι σκεπτόμενοι προβληματίζονται ορθότερα από εμάς και δείχνουν το δρόμο για να ξαναγίνουμε οι τυχεροί άνθρωποι που ζουν στο όμορφο Αιγαίο.

Όλα γύρω είναι φως, πάντα ήταν σ’αυτά τα μέρη, και όλοι αυτοί οι φωστήρες που ευαγγελίζονται ο καθένας τη δική του αλήθεια, από αυτό το ίδιο φως μας κλέβουν και το πουλάνε για δικό τους. Δικό μας.

«Κι όλα γύρω σου είναι φως…»

«φως το χέρι, φως το πόδι, / κι όλα γύρω σου είναι φως.»
Διονύσιος Σολωμός, Υμνος εις την ελευθερία.

Νερά σμαραγδένια, βαθυκύανα, ρυτιδωμένα απ’ το αεράκι ή καθρέφτες, παραλίες αγκαλιές θηλυκές, και βράχοι αγέρωχοι αρσενικοί, στις αμμοθίνες θυμάρια και μυρωδάτες λυγαριές, καπαριές να χύνονται απ’ την πέτρα και να αιωρούνται πάνω απ’ το κύμα, βότσαλα λευκόγκριζα γλυμμένα κόκαλα αρχαίων ζώων, και άμμος χρυσή, άμμος λευκή, ρυζάτη, πούδρα, και πάντα φως, όλα γύρω λιώνουν στο φως.

Αυτός ο παράδεισος παραδίδεται κάθε καλοκαίρι στον Ελληνα. Ακόμη κι ο έσχατος, ο μπατίρης, ο καταφρονεμένος, έχει την ευκαιρία του στη δημοκρατία του φωτός, ίση με όποιου άλλου προνομιούχου: να κολυμπήσει σε αυτά τα νερά, να λουστεί στο φως, να αφήσει τη θάλασσα την ανετυμολόγητη να μπει δριμεία στα ρουθούνια του, να ψηθεί στην αρμύρα, να θαμπώσει. Και να πιει ένα ποτήρι κρασί, ένα ούζο κάτω απ’ την καλαμιά, να γευτεί ένα ψαράκι. Και να υψωθεί. Για δυο στιγμές, ένα απομεσήμερο, ένα πρωινό, ένα απόγευμα. Να υψωθεί μες στην ευδαιμονική, τη μεταφυσική Δημοκρατία του Καλοκαιριού.

Γυρνούσαμε τα παράλια της νοτιοδυτικής Πελοποννήσου. Διαπλέαμε ελιές και πέτρες, θάλασσες και κυπαρίσσια, τα πολλά πράσινα και τα πολλά γαλάζια, κι ανάμεσά τους τα γαιώδη του χώματος και της πέτρας. Ευλογημένοι τόποι, ιστορημένοι, περήφανοι, και τώρα ανυπεράσπιστοι, παραδομένοι όχι στην αμεριμνησία, αλλά στην απονιά και την απληστία. Ακούγαμε τους φίλους που μας φιλοξενούσαν και μας οδηγούσαν: πού αποβιβάστηκαν οι Βενετοί, πού έγινε η πολιορκία του τουρκόκαστρου, πού ήταν τα Μαυρομιχαλαίικα, από πού φόρτωναν σταφίδα, σύκα, λάδι, μετάξι, πρινοκούκκι, από πού ξεφόρτωναν βελούδα και καθρέφτες. Κάθε γωνιά, ιστορία. Κι όλη η θηλυκότητα των κάμπων και της θάλασσας, σκεπασμένη απ’ τον Ταΰγετο, ρωμαλέο, πλούσιο, αφειδώλευτο.

Πλούσιος πάντα ο τόπος, γενναιόδωρος. Δημοκρατικός. Δίνεται σε όλους, δίνει τα ουσιώδη: ομορφιά και συνείδηση. Δίνει· μα πρέπει να μπορείς να λάβεις. Να μπορείς να αναγνωρίσεις το δόσιμο, να αντιληφθείς το δώρο, να λάβεις τη χάρη· για να απολαύσεις και να ταπεινωθείς, για να χαρείς και να υψωθείς. Και να σκεφτείς.

Να σκεφτείς τη χάρη και το προνόμιο αυτής της φυσικής δημοκρατίας. Και να σκεφτείς τι κάνεις για να τη στερεώσεις και να τη βαθύνεις, να τη σώσεις ακέραια, όσο γίνεται, για να την παραδώσεις στους άλλους που ακολουθούν. Σαστίζεις με τον πλούτο, ευφραίνεσαι με τις εναλλαγές του ανέμου, δεν χορταίνεις να παρακολουθείς τη θάλασσα ν’ αλλάζει χρώματα και διαθέσεις, ρουφάς τη νυχτερινή αύρα στο μπαλκόνι των Κιτριών, κι όμως πίσω από την ευφορία ένα κεντρί: πώς ζουν οι Ελληνες αυτή την Ελλάδα; Γιατί ξέρεις, το ’χεις δει να ξετυλίγεται φλεγόμενο το σενάριο σε άλλα μέρη: το σενάριο της υπερανάπτυξης, της εκμετάλλευσης, της τάχα μου αξιοποίησης, της οικοπεδομανίας, όλα τσιμέντο και άσφαλτος, επιδοτούμενα, με δανεικά, με μαύρη εργασία, με ξεπούλημα.

Ο χειρότερος εχθρός αυτού του γενναιόδωρου τόπου είναι οι άνθρωποί του, αυτοί που απολαμβάνουν τα δώρα του. Οι μισοί απ’ αυτούς έχουν συνωστιστεί σε ένα λεκανοπέδιο, σε έναν τόπο θείο κάποτε, τσιμεντωμένο τώρα και εχθρικό. Ζουν κλεισμένοι σε αυτοκίνητα, με τεχνητό φωτισμό, αποκομμένοι από ρίζες και μέλλον, αποκομμένοι από την ενδοχώρα, τα νησιά, τους ανέμους και τα βουνά· o τόπος είναι τοπίο πια, αισθητικοποιημένο πακέτο προς κατανάλωση· ο τόπος άψυχος, άσαρκος, χωρίς ιστορίες και μύθους· ο τόπος είναι real estate: Εδώ πόσο πάει το στρέμμα; Ρωτάει τον ταβερνιάρη καθώς ρεύεται.

Ακόμη κι όταν θαυμάσει τον τόπο – τοπίο, όταν γευτεί προσώρας τα δώρα του, αυτός ο άνθρωπος σκέφτεται αμέσως πώς να ’χε ένα οικόπεδο να χτίσει, όχι πώς να χαρεί αυτό που του προσφέρεται δωρεάν· σκέφτεται να επιβληθεί, να γίνει κυρίαρχος, σπιτούχος, ιδιοκτήτης θέας. Δεν μπορεί να αρκεστεί στα μοναδικά δώρα του καλοκαιριού, να χορτάσει μες στην απλοχωριά της αυγουστιάτικης δημοκρατίας· δεν θέλει να είναι, θέλει να έχει.

Γυρνάμε την πέτρινη έξω Μάνη, γυρνάμε τη θηλυκή Φοινικούντα, γυρνάμε τα ανάλαφρα Κυκλαδονήσια, παντού αντικρίζουμε οικοδόμηση, γιαπιά, μπετά, αναμονές, καφετέριες, αυτοκίνητα, δρόμους για αυτοκίνητα. Και αγωνία για τη σεζόν, την τουριστική βεβαίως. Μετά την αισθητικοποίηση, ο τουρισμός: ο τόπος είναι για πούλημα.

Εδώ παραπάνω ο οικισμός λέγεται Γερμανικά, μας λένε. Οι Γερμανοί ήρθαν κι αγόρασαν χωράφια και ελαιώνες, έχτισαν σπίτια, οργανώθηκαν, ζουν εδώ. Οι ξένοι χτίζουν ωραία σπίτια, αρμονικά, αναστηλώνουν τα παλιά. Οπως στη Νάξο, όπως στην Πάρο, όπως στα Δωδεκάνησα… Φαίνεται ότι οι ξένοι αγαπούν τον τόπο σαν τόπο, όχι σαν τοπίο ή σαν οικόπεδο.

Γυρνάμε στην Αθήνα. Ευγνώμονες για τα δώρα που μας χαρίστηκαν, αλλά και μ’ ένα κέντρισμα. Είμαστε κατώτεροι του τόπου· ανάξιοι να τον αφουγκραστούμε και να τον ζήσουμε, αρμονικά, δημιουργικά, ευφορικά. Είμαστε ικανοί μόνο να τον καταναλώσουμε βουλιμικά, αρπακτικά, κυριαρχικά, ανηδονικά εντέλει. Σαν αδιάφοροι τουρίστες ή σαν άπληστοι οικοπεδούχοι. Και στις δύο περιπτώσεις, μοιραίοι. Και χαμένοι: η ομορφιά περνάει πλάι μας και δεν τη γευόμαστε· η ομορφιά δίδεται δωρεάν, αρκεί να την αναγνωρίζεις και να τη δρέπεις, όσο κρατάει, όσο δίδεται.

Γιατί γέρνουμε σε μια εκ των υστέρων μεμψιμοιρία μετά την ευδαιμονία της μεσσηνιακής γης; Να, μήπως και αναλογιστούμε τι έχουμε μες στα χέρια μας, και τ’ αφήνουμε να γλιστράει…

Του πάντα εύστοχου Ν. Ξυδάκη

September 16, 2008

Γυμνάσιο; Λύκειο; Υπάρχουν όλα στη virtual Αντίπαρο

Filed under: παιδεία,τα εν οικω,κλαυσιγελως — santapori @ 2:03 pm

Ελπίζουμε στ’ αλήθεια το εξαγγελθέν Γυμνάσιο – Λύκειο Αντιπάρου, όπως ακριβώς εκστομίστηκε από τα χείλη του Υπουργού Παιδείας και Εντέρου, να υπάρξει κάποτε και στην πραγματική ζωή κι όχι μόνο στην εικονική πραγματικότητα των πολιτικών εωσφόρων.

Μια εικονική πραγματικότητα που έχει ήδη φτιάξει μιαν άλλη Αντίπαρο με αφαλάτωση, βιολογικό καθαρισμό, αλιευτικό καταφύγιο, καλούς δρόμους, ανακύκλωση, δωρεάν ασύρματο internet, γήπεδο μπάσκετ, γυμναστήριο, Νοσοκομείο στο απέναντι νησί, άφθονο νερό και καθαρό αέρα.

Μιαν Αντίπαρο τόσο μακρινή από αυτήν που ζούμε εμείς. Και τόσο κοντά στην εικονική Αντίπαρο, αυτήν της πολιτικάντικης μανιέρας.

Μέχρι να περάσει το πρώτο παιδί την πόρτα του εξαγγελθέντος σχολείου δικαιούμαστε να γκρινιάζουμε και να αμφιβάλλουμε.

Μας έχει εκχωρηθεί αυτό το δικαίωμα, χρόνια τώρα, από όλους τους παγκίτες πολιτικούς που τάζουν και ξετάζουν, διορίζονται και ανασχηματίζονται, διορίζουν και εξυπηρετούν. Και ποτέ δε χορταίνουν.

Η είδηση από τον κ. Μ. Βουτσίνο στην “Κοινή Γνώμη”
αριστερό κλικ και “άνοιγμα”

September 14, 2008

ο Υπουργός Παιδείας, οι βλάκες Δανοί και το έντερο που ρέει εντός

Ευχαριστούμε όλοι οι Αντιπάριοι τον κ. Υπουργό Παιδείας που, μη επισκεπτόμενος το νησί μας, μάς έβγαλε από τον κόπο να του αποδώσουμε τιμές και τραπεζώματα. Όλοι προσωρινοί είμαστε, ίσως την επόμενη φορά ο επόμενος Υπουργός να ασχοληθεί και με τα 100 παιδιά του Δημοτικού και Γυμνασίου Αντιπάρου.

Τιμής ένεκεν του αφιερώνουμε το παρακάτω άρθρο που δείχνει γιατί σε κάποιες άλλες χώρες τα παιδιά μεγαλώνουν σαν παιδιά και δεν αναγκάζονται να κουβαλάνε 20κιλες τσάντες και να επιδίδονται σε αγώνες ταχύτητας εισροής πληροφοριών 18 ώρες το 24ωρο.

Στα σχολεία της Δανίας, οι νέοι παίρνουν «άριστα» στο να είναι νέοι

LΕ ΜOΝDΕ , Της ΑΝΝΙCΚ CΟJΕΑΝ

αναδημοσίευση από “Τα Νέα”
Νεαρές Δανές γιορτάζουν με μια  μπίρα την αποφοίτησή  τους από το λύκειο.  Το πιο πιθανό είναι  τώρα νά κάνουν μια...  παύση, γυρίζοντας  τον κόσμο και αποκομίζοντας εμπειρίες καθώς θεωρούν «καταστροφικό» το να ριχτούν  κατ΄ ευθείαν στις σπουδές

Στη Δανία ζουν οι πιο ευτυχισμένοι νέοι. Έχουν εμπιστοσύνη στο μέλλον, οι γονείς και οι δάσκαλοι τους κανακεύουν, στην αγορά εργασίας οι πτυχιούχοι είναι μικροί βασιλιάδες. Πώς τα καταφέρνουν άραγε; Καλώς ήρθατε στο βασίλειο της ανεμελιάς! Σύμφωνα με μια συγκριτική έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2006 σε 17 χώρες μεταξύ νέων 16- 29 ετών, 60% των Δανών θεωρούν ότι το μέλλον τους είναι ευοίωνο, 60% είναι πεπεισμένοι πως θα βρουν μια καλή δουλειά, 51% είναι ικανοποιημένοι από τη ζωή τους, 45% δηλώνουν πως έχουν πλήρη ελευθερία και ελέγχουν πλήρως το μέλλον τους. Και ενώ οι νέοι σε άλλες χώρες θεωρούν ότι το πεπρωμένο τους κρίνεται πριν από τα 25 τους και ότι θα πληρώνουν σ΄ όλη τους τη ζωή αν κάνουν τώρα κάποιο σφάλμα στον προσανατολισμό τους ή αν έχουν μια αποτυχία, οι νεαροί Δανοί, γεμάτοι αυτοπεποίθηση και οικονομικά αυτόνομοι χάρη σε υποτροφίες, δάνεια και δουλειές μερικής απασχόλησης, ενθαρρύνονται να εξερευνούν και να είναι κινητικοί. «Οι νέοι μας αριστεύουν στο να είναι νέοι!», λέει ο Σβεν Μορς, καθηγητής Ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης.

Χωρίς άγχος.

Το άγχος της βαθμολογίας είναι άγνωστο για τους Δανούς μαθητές. «Οποιαδήποτε ιδέα για ιεράρχηση των μαθητών είναι απαράδεκτη», διαβεβαιώνει ο 20χρονος Στεφάν. «Θα αντέβαινε στην ισότητα στην οποία είναι βασισμένη η σοσιαλδημοκρατία μας. Οι καθηγητές, όπως και οι γονείς, προσπαθούν πάντα να βρίσκουν τα θετικά. Αυτό που μετράει, είναι να είσαι ο εαυτός σου και να αισθάνεσαι καλά». Ανάμεσα στο Γυμνάσιο και το Λύκειο, πολλοί μαθητές κάνουν μια «παύση», στη διάρκεια της οποίας αφιερώνονται σ΄ αυτά με τα οποία παθιάζονται: αθλητισμό, τέχνη, περιβάλλον. Τη χρονιά εκείνη, ο 17χρονος Μάρκους μελέτησε την κουβανέζικη μουσική και έζησε στο Παρίσι και την Κούβα. Τη θυμάται σαν μια υπέροχη και ουσιαστική χρονιά κατά την οποία, όπως λέει, «μεγάλωσα, ονειρεύτηκα, έμαθα να ζω και να συμφιλιώνομαι με τους άλλους, σκέφτηκα τη ζωή». Άλλα δύο χρόνια στο Λύκειο και θα κάνει και πάλι μια «παύση». Για ένα χρόνο, για να βγει στον δρόμο. «Θα πάω ίσως στην Ισπανία. Θα δουλέψω σερβιτόρος και θα περιπλανηθώ πριν ξεκινήσω σπουδές Ανθρωπολογίας». Οι νεαροί Δανοί θεωρούν «επικίνδυνο», ακόμη και «καταστροφικό», το να ριχτούν κατ΄ ευθείαν στις σπουδές, αφού «αυτή είναι η στιγμή για να αποκτήσουμε εμπειρίες, να δοκιμαστούμε, να ωριμάσουμε έξω από το πλαίσιο της οικογένειας», όπως διαβεβαιώνει ο 19χρονος Λαρς- ο οποίος πρέπει εξάλλου να βρει επειγόντως διαμέρισμα να νοικιάσει, διότι η μητέρα του τον διώχνει: «Η μητέρα μου έχει δίκιο», λέει ο νεαρός. «Αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή, είναι ο καλύτερος τρόπος για να μείνουμε αγαπημένοι!».

Αυτονομία.

Η αναχώρηση από το σπίτι των γονιών εντάσσεται σε μια πορεία προς την αυτονομία που ξεκινάει από την ηλικία των 13-15 ετών, με αμειβόμενες μικροδουλειές (ταμία, πωλητή, εφημεριδοπώλη) και συνεχίζεται με την καταβολή, από την ηλικία των 18 ετών, μιας κρατικής οικονομικής αρωγής (περίπου 300 ευρώ). Στη χώρα αυτή των 5,4 εκατομμυρίων κατοίκων, όπου η φορολογία μπορεί να φτάσει το 80% των εισοδημάτων, οι σπουδές είναι δωρεάν και όλοι έχουν δικαίωμα σε έξι χρόνια κρατικών υποτροφιών, καθώς και σε δάνεια με προνομιακούς όρους, όποια κι αν είναι τα εισοδήματα των γονιών τους. Ο συνδυασμός των δύο μπορεί να καταλήξει σε σχεδόν 1.000 ευρώ τον μήνα. Η ιδέα της αποτυχίας δεν υφίσταται «Εδώ οι νέοι έχουν δικαίωμα να κάνουν λάθος στη διαδρομή τους, δικαίωμα στον δισταγμό και στην περιπλάνηση», σχολιάζει ο Γάλλος κοινωνιολόγος Ντομινίκ Μπουσέ, ο οποίος διδάσκει και ζει στη Δανία. «Μπορεί κανείς να αλλάξει κατεύθυνση, να κάνει μια παύση, να ξαναρχίσει αργότερα σ΄ έναν άλλο τομέα. Κάθε διαδρομή είναι σεβαστή, η ιδέα της αποτυχίας δεν υφίσταται». Γιατί; Διότι η κυρίαρχη ιδέα, την οποία συμμερίζονται οι εργοδότες, είναι πως σημασία έχει «να βρεις τον εαυτό σου» και πως ένα βιογραφικό δεν συνοψίζεται σ΄ έναν κατάλογο με διπλώματα. «Αυτό που μας ενδιαφέρει κυρίως είναι η προσωπικότητα», λέει ο Βαχν Σόρενσεν, πρόεδρος της επιχείρησης τηλεπικοινωνιών ΤDC. «Τι μικροδουλειές έχεις κάνει; Τι ταξίδια; Τι εμπειρίες ηγεσίας έχεις; Εθελοντικής εργασίας;». Επιπλέον, σε μια χώρα όπου το ποσοστό ανεργίας είναι 1,6%, ο νεαρός πτυχιούχος είναι περιζήτητος. Σύμφωνα με τον Σόρενσεν, «αυτή τη στιγμή είναι ένας μικρός βασιλιάς!».

Με μια ματιά
● ΟΙ ΝΕΑΡΟΙ Δανοί κάνουν διαλείμματα από το σχολείο (ένα έτος ανάμεσα στο γυμνάσιο και το λύκειο, άλλο ένα πριν από το πανεπιστήμιο) για να ασχοληθούν με αθλητισμό, τέχνη, ταξίδια… (εδώ τα παιδιά γίνονται παχύσαρκα, αναποφάσιστα, και ατάλαντα)
● Η ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ
του νέου από το σπίτι των γονιών εντάσσεται σε μια πορεία προς την αυτονομία που αρχίζει ήδη από τα 13 του, όταν προσλαμβάνεται σε μικροδουλειές μερικής απασχόλησης (εδώ η αυτονομία του “νέου” αρχίζει μετά τα 30, όταν εγκαταλείπει το πατρικό του σπίτι. Και πάλι προσλαμβάνεται σε μικροδουλειές μερικής απασχόλησης)
● ΟΙ ΔΑΝΟΙ εργοδότες ενδιαφέρονται περισσότερο για την προσωπικότητα και τις εμπειρίες του νέου παρά για τα διπλώματά του (εδώ ενδιαφέρονται περισσότερο για το θείο βουλευτή και τις δημοσιες σχέσεις του)
● ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ οικονομική αρωγή, τις υποτροφίες και τα προνομιακά δάνεια, ένας 18χρονος Δανός μπορεί να λαμβάνει σχεδόν 1.000 ευρώ τον μήνα (εδώ γελάνε)

————————————————————————————————

Και βέβαια θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε τη γκάφα του Υπουργού στις αρχές του 2008 που πέρασε απαρατήρητη από τα ΜΜΕ. Μάλιστα, επειδή το άρθρο της πανεπιστημιακού Βάσως Κιντή δεν υπάρχει στο site της εφημερίδας της πλέον (ο νοών νοείτω) σας το παραθέτουμε όπως δημοσιεύθηκε και καταγράφει την ελληναράδικη τσαρλατανιά του υπουργού στην Παλαιά Βουλή περί Hellenic Quest και λιακούρειας ετυμολογίας του “εντέρου”. Δε θα σας μείνει άντερο (από το “άντε” και το “ρε”).

Ρέοντας εντός του εντέρου

της Βάσως Κιντή

Από το 2001 συμμετέχω ως κριτής σε αγώνες επιχειρηματολογίας που οργανώνει το Ευρωπαϊκό Κέντρο Δελφών σε συνεργασία με το υπουργείο Παιδείας και στους οποίους συμμετέχουν μαθητές λυκείων της χώρας. Σε πρόσφατους αγώνες που έγιναν στη Θεσσαλονίκη και σε θέμα που αφορούσε τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στα σχολεία, άκουσα μαθητές ιδιωτικού λυκείου της συμπρωτεύουσας να υποστηρίζουν, μεταξύ άλλων, ότι η αρχαία ελληνική είναι η πλουσιότερη γλώσσα στον κόσμο, ότι χρησιμοποιείται σήμερα για να προγραμματίζονται ηλεκτρονικοί υπολογιστές, ότι είναι η μόνη «νοηματική» γλώσσα όταν όλες οι άλλες είναι «σημειολογικές» (sic). Τις ίδιες απόψεις συμμερίζονταν και δύο εκ των κριτών, καθηγήτριες της Μέσης Εκπαίδευσης, οι οποίες, στις αντιρρήσεις μου ότι οι διακρίσεις αυτές είναι ανυπόστατες και οι ισχυρισμοί εντελώς αβάσιμοι, απάντησαν λέγοντας ότι δεν είμαι ενημερωμένη.
Πράγματι ενημερώθηκα και είδα ότι οι ιδεοληψίες αυτές περιέχονται σε κατασκευασμένο κείμενο-απάτη που διακινείται στο Διαδίκτυο αναπαραγόμενο σε εθνικιστικά blogs
, όπως αυτό της νεολαίας του ΛΑΟΣ. Δεν έδωσα συνέχεια στο γεγονός, παρά το ότι αναρωτήθηκα τι μπορεί να διδάσκονται οι μαθητές στα ελληνικά σχολεία.


Όμως, αποφάσισα να γράψω αυτό το σημείωμα, όταν την Κυριακή 27/01/2008 άκουσα τον υπουργό Παιδείας κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη να επαναλαμβάνει τις ίδιες εθνικιστικές ασυναρτησίες ενώπιον του νυν και της πρώην προέδρου της Βουλής, πανεπιστημιακών, καθηγητών της Μέσης Εκπαίδευσης και μαθητών στον τελικό των αγώνων επιχειρηματολογίας που έγιναν στην Παλαιά Βουλή.


Ο υπουργός επανέλαβε αυτολεξεί τα μυθεύματα του κειμένου- απάτη: περί 6 εκατομμυρίων λεκτικών τύπων της ελληνικής, όταν η αγγλική έχει συνολικά 490.000, περί τελείων προγραμμάτων υπολογιστών που αναπαριστούν τους λεκτικούς τύπους της ελληνικής σε μαθηματικά ολοκληρώματα, περί υπολογιστών προχωρημένης τεχνολογίας, οι οποίοι δέχονται ως «νοηματική» γλώσσα μόνον την ελληνική, ενώ όλες οι άλλες γλώσσες είναι «σημειολογικές». Έφερε δε ως παράδειγμα που δείχνει, υποτίθεται, την «πρωτογενή σχέση» (sic
) ανάμεσα σε σημαίνον και σημαινόμενο στη «νοηματική» ελληνική γλώσσα τη λέξη «έντερο» που σημαίνει, όπως είπε, «εντός ρέω» (!). Η σύγχυση, νομίζω, σχετικά με την ετυμολογία, τη σημασιολογία, τη σημειολογία, κ.λπ., είναι προφανής.


Ο συνεργάτης του υπουργού που έγραψε (ή μάλλον αντέγραψε) την ομιλία του τον εξέθεσε. Ο ίδιος ο υπουργός, έστω και αν κατάλαβε την ποιότητα όσων εκφωνούσε, επέλεξε να τα πει διότι θεώρησε προφανώς ότι προάγουν την ιδεολογία του. Εκτός κειμένου είπε τα εξής: «Πιστεύω ότι σήμερα, αυτήν την ποιότητα διανόησης και γνώσης της ελληνικής γλώσσας, η νέα γενιά την αναδεικνύει παραδειγματικά ενώπιον της κοινωνίας και αυτή είναι η πιο ισχυρή απάντηση που μπορεί να δώσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα προς όλους αυτούς που αμφισβητούν την ποιότητά του». Αν αυτά που είπε ο υπουργός δείχνουν την ποιότητα της ελληνικής εκπαίδευσης, τότε θα πρέπει να τα γκρεμίσουμε όλα. Αν θέλει να προάγει την «ποιότητα» επιπέδου Λιακόπουλου, τότε μας οδηγεί στον σκοταδισμό.

Περισσότερα για τους εντεροπαθείς αναγνώστες μας:

Ευριπίδης Στυλιανίδης, Υπουργός Σκοταδισμού και Θρησκευμάτων;
(εμπεριστατωμένη ανάλυση του κ. Σαραντάκου)

Hellenic Quest στο wikipedia
(ο ο μακροβιότερος ελληνικός αστικός μύθος περί Apple, CNN και ελληνικής γλώσσας)

Το εθνικιστικό «σκονάκι» του υπουργού Παιδείας
(από την Καθημερινή, του Πάσχου Μανδραβέλη)

Κριτική στο Hellenic Quest, το Λερναίο κείμενο περί ελληνικής γλώσσας



Kαιρός για φούσκους No2

τραβεστί πολίτης εν οίκω ανοχής ορέγεται φουσκων

Άρχισαν πάλι οι γραφικότητες όπως λένε και οι νέοι ανήσυχοι του νησιού.

Χωρίς άλλα σχόλια. Το κείμενο των antiparock νέων τα λέει όλα.
Είναι κρίμα το νησί να ζει ακόμα στην εποχή της Μανταλένας, με φανφάρες, πολώσεις και πολιτικά μίση.

Ακολουθώντας τα παρακάτω links θα βρείτε κείμενο και ήχο

Οι επιστολές αντιπολίτευσης και Προέδρου Κοινότητας (αρχείο .pdf)

http://www.fileden.com/files/2008/4/29/1889281/symperifora%20ypallhlou.pdf

Η ανοχή έχει ποικίλες έννοιες (αρχείο .mp3)

http://www.fileden.com/files/2008/4/29/1889281/symperifora%20ypallhlou.mp3

Θαυμάστε επίπεδο διαλόγου κοινοτικού συμβουλίου, αγαστό επίπεδο συνεργασίας, χαμηλότονη πολιτική επιχειρηματολογία.

Απενδυόμενοι το δημοσιογραφίσκικο ένδυμα εξακολουθούμε να ελπίζουμε ότι όλα αυτά είναι μία φάρσα.

Next Page »

Blog at WordPress.com.