Σάντα Πόρι

June 30, 2008

Filed under: περιηγηση,Δεσποτικο — santapori @ 11:47 pm


Το μυστικό του Δεσποτικού
Σε ένα μαντρί του μικρού νησιού των Κυκλάδων βρέθηκαν ενσωματωμένα αρχιτεκτονικά μέλη ενός αρχαίου ιερού

Tης Μαρίας Θέρμου

Τι κοινό έχουν ένα μαντρί με κατσίκες και ένα παλιό ορμητήριο πειρατών; Εκ πρώτης όψεως, κανένα. Μια δεύτερη ματιά όμως είναι αρκετή για να φανούν οι ομοιότητες. Και τα δύο έχουν χτισθεί με αρχαίο υλικό: τα μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη – κίονες, σπονδύλους, γείσα και τρίγλυφα – ενός αρχαίου ναού αλλά και ολόκληρα κομμάτια από αγάλματα. Επίσης και τα δύο βρίσκονται σε ένα νησί. Στο Δεσποτικό, δίπλα στην Αντίπαρο, όπου ο χρόνος έπαιξε περίεργα παιχνίδια. Γιατί ό,τι κάποτε ήταν ιερό στην πορεία του έγινε απλώς χρηστικό. Τους ιερείς και τους προσκυνητές διαδέχθηκαν οι πειρατές, οι λιθολόγοι ήταν παρόντες σε κάθε εποχή και ύστερα ήρθαν οι βοσκοί. Αλλοτε δημιουργώντας και άλλοτε καταστρέφοντας, όλοι έβαλαν τη σφραγίδα τους. Ωσπου σήμερα να έρθουν οι αρχαιολόγοι προσπαθώντας να ανασυνθέσουν την ιστορία ανάμεσα από τα αρχαία θραύσματα που κάποτε αποτελούσαν ένα μεγάλο ιερό αφιερωμένο στους δύο κατ’ εξοχήν θεούς των Κυκλάδων: στην Αρτεμη και στον Απόλλωνα.

Τεράστιο ήταν το ιερό που είχαν ιδρύσει οι κάτοικοι της Πάρου στο Δεσποτικό – την Πρεπέσινθο, όπως ήταν το όνομά του στην αρχαιότητα – σε έναν τόπο όπου η λατρεία είχε αρχίσει ήδη από τη Γεωμετρική Εποχή. Μεγάλα είναι και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ανασκαφική ομάδα που, υπό τον αρχαιολόγο κ. Γιάννο Κουράγιο, πραγματοποιεί έρευνες κατά τα τελευταία χρόνια στο ακατοίκητο – πλην ενός βοσκού και 800 αιγών – Δεσποτικό. Τα κομμάτια του παζλ εδώ δεν είναι μόνο κατακερματισμένα αλλά και εντοιχισμένα σε μεταγενέστερα κτίσματα, ερειπωμένα και αυτά από αιώνες. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα αρχαία αρχιτεκτονικά μέλη έχουν χάσει την αρχική τους μορφή είτε λόγω της λάξευσης για δεύτερη χρήση είτε από το πέρασμα του χρόνου. Και μόνο το ίδιο το υλικό, το πολύτιμο παριανό μάρμαρο από το οποίο είχε ανεγερθεί το ιερό, φωνάζει για την προέλευσή του.

Τμήματα αγαλμάτων, κυρίως αρχαϊκών Κούρων, το κεφάλι μιας Κόρης, της Αρχαϊκής Εποχής επίσης, το κάτω άκρο ενός υπερφυσικού γυναικείου αγάλματος, όλα εξαιρετικής τέχνης, βρέθηκαν χρησιμοποιημένα ως οικοδομικό υλικό. Ενα λατομείο με μάρμαρο, έτοιμο προς χρήση, υπήρξε άλλωστε επί αιώνες το νησί. Από την πρώτη καταστροφή του ιερού στην αρχαιότητα ήδη, όταν οι Αθηναίοι μετά τα Περσικά θέλησαν να τιμωρήσουν την Πάρο επειδή «μήδισε», αλλά και μετά τα ρωμαϊκά χρόνια, με την οριστική εγκατάλειψή του.

«Χαρακτηριστικό παράδειγμα της καταστροφής και του κατακερματισμού του υλικού είναι ένας τοίχος όπου εφέτος βρέθηκαν εντοιχισμένα τρία τμήματα σπονδύλων από τον ναό κομμένα στη μέση, τμήμα μεγάλου γείσου αλλά και δυσανάγνωστα ακόμη μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη. Σε έναν άλλον εξάλλου εντοπίστηκε το γείσο από μια στοά δωματίων και δίπλα σε αυτό μια ορθογώνια μαρμάρινη βάση για την τοποθέτηση στήλης, η οποία όμως είχε ήδη αποκαλυφθεί από το 1999!» λέει ο κ. Κουράγιος.

Η σοδειά

Η εφετινή σοδειά της ανασκαφής, η οποία διενεργήθηκε με τη βοήθεια της αρχαιολόγου κυρίας Κορνηλίας Νταϊφά, τη συμβολή της καθηγήτριας Ανν Ονεσμποργκ και του Μάρτιν Λάμπερτζ από το Πολυτεχνείο του Μονάχου και με τη συμμετοχή εθελοντών φοιτητών, ήταν άλλωστε ιδιαιτέρως πλούσια. Και αυτό γιατί συνολικά εντοπίστηκαν εννέα κιονόκρανα, δώδεκα τμήματα σπονδύλων, δύο ακέραια γείσα και δώδεκα τμήματά τους, τρία ακέραια επιστήλια και πέντε τμήματά τους, οκτώ τμήματα τριγλύφων, δύο μετόπες και αρκετοί δόμοι. Κατόπιν αυτού η αρχιτεκτονική μορφή την οποία είχε το λατρευτικό συγκρότημα όταν ανεγέρθηκε στην Αρχαϊκή Εποχή κατέστη δυνατόν να αναπαραστασθεί με συνέπεια.

«Ηταν ένας διπλός οίκος αφιερωμένος στα δύο αδέλφια Απόλλωνα και Αρτεμη, γι’ αυτό και ο ναός, με 40 μ. μήκος και 13 μ. πλάτος, ήταν χωρισμένος σε δύο δωμάτια. Διέθετε προστώο με επτά κίονες, ύψους μεγαλύτερου των 3,5 μ., ενώ δίπλα στο ιερό υπήρχε σειρά τριών δωματίων με στοά μήκους 17 μ. και με οκτώ κίονες ύψους περί τα 2,80 μ.» διευκρινίζει ο κ. Κουράγιος. Πρόκειται για στοιχεία ιδιαιτέρως σημαντικά και για τη μελλοντική αναστήλωση αυτού του μεγαλόπρεπου, όπως φαίνεται, ναού, με τα κατώφλια, τα τρίγλυφα και τις μετόπες του.

Η θέση

Περπατώντας επάνω στο Δεσποτικό ανάμεσα στις αρχαίες πέτρες, που για τον ανίδεο μπερδεύονται με τις άνευ σημασίας, εκείνο που πρωτίστως εντυπωσιάζει τον επισκέπτη είναι η θέση. Στρατηγική τη θεωρεί ο κ. Κουράγιος και έτσι θα πρέπει να ήταν στην αρχαιότητα. Κατ’ αρχάς το νησί ήταν ενωμένο μέσω μιας στενής λωρίδας γης με ένα ακόμη εξίσου μικρό, το σημερινό Τσιμιντήρι, όπου και επεκτεινόταν το λατρευτικό συγκρότημα. Στην άκρη του Δεσποτικού, μάλιστα, εκεί όπου η μία όχθη συναντά την άλλη, εντοπίστηκε ένας τετράγωνος βωμός από μάρμαρο με την επιγραφή «Εστίας Ισθμίας». Είχε καλά προστατευμένο λιμάνι, οπτική επαφή με τη Σίφνο προς τα δυτικά και με την Αντίπαρο προς τα ανατολικά. Και βεβαίως ήταν κατάφυτο – άλλωστε η βλάστηση και σήμερα ακόμη είναι ενδιαφέρουσα με κέδρους, φίδες (είδος κυπαρισσιού των Κυκλάδων) και πουρνάρια.

Θραύσματα αγγείων που βρέθηκαν επάνω στο Δεσποτικό με τις επιγραφές «ΑΠΟΛΛ», «ΑΡΤΗΜΕ» ή «ΑΡΧΗΜΕ» επιβεβαιώνουν τη λατρεία του Απόλλωνα και της Αρτεμης (άλλωστε ιερά του Απόλλωνα υπήρχαν σε 22 νησιά). Εκεί έφθαναν οι προσκυνητές φέρνοντας μαζί τους αναθήματα στους θεούς. Ειδώλια και αντικείμενα κάθε είδους έχει φέρει στο φως ως σήμερα η ανασκαφή: πόρπες χάλκινες και ελεφαντοστέινες, χάντρες χρυσές, γυάλινες αλλά και απλώς λίθινες, σφραγιδόλιθους από ημιπολύτιμους λίθους, αγαλματίδια από φαγεντιανή, αλάβαστρα και κορινθιακούς αρύβαλλους, ένα αβγό στρουθοκαμήλου, εγχειρίδια, ξίφη, υφαντικά βαρίδια, γεωργικά εργαλεία και πολλά χρηστικά αγγεία. Εντελώς ξεχωριστό εύρημα ωστόσο υπήρξε πριν από μερικά χρόνια το ειδώλιο μιας γυναικείας θεότητας δαιδαλικής τεχνοτροπίας (680-660 π.Χ.) που θεωρείται ότι ήταν το λατρευτικό άγαλμα του ιερού.

Εξαγνισμός

Δέκα κτίρια και επιπλέον ένα μικρό τοιχισμένο συγκρότημα στο οποίο βρίσκονται άλλα δύο συνθέτουν το ιερό. Η χρήση τους εν μέρει μόνο έχει διευκρινισθεί, ενδιαφέρον όμως πλην του ιερού παρουσιάζει ένα δωμάτιο με παράξενα ευρήματα: τρεις κυκλικές κατασκευές από πωρόλιθο με μικρή οπή στο κέντρο τους και ένας μαρμάρινος λουτήρας με υδρορροή που καταλήγει σε βόθρο. Ενα δωμάτιο καθαρμού και εξαγνισμού του σώματος, όπως ερμηνεύεται από τον ανασκαφέα.

Σήμερα ολόκληρο το Δεσποτικό είναι κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος, αυτό όμως δεν το προστατεύει ούτε από το πλήθος των επισκεπτών, αφού δεν έχουν ληφθεί ακόμη τα κατάλληλα μέτρα διαμόρφωσής του, ούτε από τις άτακτες κατσίκες που προξενούν σημαντικές φθορές στα αρχαία κατάλοιπα γεμίζοντας τον χώρο με περιττώματα. Ζητούμενο είναι ως εκ τούτου η αντικατάσταση της πρόχειρης περίφραξης και η δημιουργία ενός οργανωμένου αρχαιολογικού πάρκου. Επί του παρόντος πάντως το κράτος υποκαθιστούν οι χορηγοί (Εθνική Τράπεζα, Ιδρυμα Λάτση και ο κ. Πέτρος Παπάς, ο οποίος προσέφερε εφέτος το σπίτι του).

ΒΗΜΑ, 24/08/2008

Advertisements

June 29, 2008

Βόρειος Πόλος χωρίς πάγο

June 28, 2008

Πρωτάθλημα kite κι από ενδιαφέρον black midnight

Filed under: τα εν οικω — santapori @ 5:26 am


Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Kitesurf μόλις τελείωσε. Αν γινόταν κάπου αλλού θα τύχαινε ευρύτατης δημοσιότητας. Εδώ θάφτηκε μαζί με τόσα άλλα. Κι είναι κρίμα γιατί όταν επιλέγεται το συγκεκριμένο θαλάσσιο κανάλι απ΄όλο τον πλανήτη για να διοργανώνονται τέτοιοι μεγάλοι αγώνες πρέπει να τυγχάνει σοβαρής διαφημιστικής εκμετάλλευσης.

Δεν πειράζει. Ακολουθώντας την τύχη του windsurfing στη Χρυσή Ακτή, το πολύ πολύ να μετακομίσει αλλού (όπως στη Ρόδο που ερίζει).

Ο όρος “αθλητικός τουρισμός” λέει τίποτα στους κατέχοντες ή είναι δύο ασύνδετες λέξεις;

(αφορμή ένα σχόλιο που μας εστάλη)

June 26, 2008

Μια ιστοσελίδα για πέταμα

Filed under: bloggin',τα εν οικω — santapori @ 11:44 pm

http://www.santorini.gr
http://www.amorgos.gr
http://www.anafi.gr
http://www.sifnos.gr
http://www.folegandros.gr
http://www.naxos.gr
http://www.paros.gr

Το κοινό σε όλα αυτά τα sites είναι τουλάχιστον η τακτική ενημέρωση και οι αναλυτικά ενημερωτικές πληροφορίες. Χωρίς να αποτελούν αριστουργήματα είναι στην πλειονότητά τους ικανοποιητικά. Μελανή εξαίρεση το επίσημο site της Αντιπάρου (www.antiparos.gr), που ζει ακόμα στο 2005. Ελλιπέστατες πληροφορίες και κυρίως χωρίς ανανέωση. Δεν είναι τυχαίο που στην αναζήτηση μέσω μηχανών αναζήτησης εμφανίζεται μετά την 80ή θέση, αντίθετα με τα υπόλοιπα που εμφανίζονται στην πρώτη πεντάδα (εξαίρεση το naxos.gr, που είναι νεοσύστατο, και το amorgos.gr)




Φαίνεται πως ακόμα η τουριστική ανάπτυξη έχει σαν έμβλημα την κραυγή “ρουμς ρουμς” στο λιμάνι. Κανένας άραγε δεν ενδιαφέρθηκε τα τελευταία χρόνια για μια διαδικτυακή πύλη έγκυρη, σύγχρονη και ελκυστική;
Είναι η απραξία του πολιτικού διπολισμού ή η αυτιστική ανάπτυξη του τουρισμού στο νησί;
Ο ευρών κερδίζει μια ιστοσελίδα για πέταμα.

Το antiparos-blog ταξιδεύει στο Αναγνωστικό της Τελευταίας Σελίδας

Filed under: bloggin' — santapori @ 11:03 am

Όταν σημαίνοντες δημοσιογράφοι αναπαράγουν άρθρα (όπως αυτό) του ιστολογίου μας είναι τιμή και δικαίωση ταυτόχρονα.

Ευχαριστούμε

http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/id=35602576

http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20080612&nid=8835265&sn=&spid=876

June 25, 2008

Οι μπουνταλάδες κι οι ευλογημένοι – Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Filed under: πολιτικ-ακομματικ-ασιχτιρικ — santapori @ 4:42 pm
Ωστε λοιπόν εκδηλώθηκε «εθνικιστικός παροξυσμός στην Τουρκία», ενώ «οι πανηγυρισμοί των Τούρκων ήταν απαράδεκτοι». Αυτή τουλάχιστον ήταν η ετυμηγορία κάποιων ελληνικών καναλιών, η οποία προέκυψε προφανώς ύστερα από τις συνήθεις βαθιές σκέψεις και καταπονητικές συσκέψεις, αν και δεν είναι εντελώς απίθανο να υπαγορεύτηκε και από μια κάποια ζήλια για τη νικηφόρα πορεία της τουρκικής εθνικής ομάδας, στους αντίποδες της ελληνικής υποχώρησης. Και αυτήν την άποψη προώθησαν βροντωδώς από τα κεντρικά ειδησεογραφικά δελτία τους, μια άποψη που βρήκε γρήγορα το αντίστοιχό της σε στήλες εφημερίδων, αθλητικών και πολιτικών, καθώς και σε ραδιοφωνικά σχόλια εκπομπαρχών ή τηλεφωνούντων ακροατών. Δεν παρέλειψαν βέβαια να προβάλουν και τις επίσης επιτιμητικές (έως χλευαστικές) για τους Τούρκους διαγνώσεις των ποδοσφαιρολογούντων προσκεκλημένων τους, που εμφανίστηκαν και αυτοί υπερασπιστές της πατροπαράδοτης αντίληψης που θέλει τους Τούρκους «μπουνταλάδες», «απολίτιστους», παρακατιανούς. Ωρες ώρες πάντως καταλήγει να πιστεύει κανείς ότι με τόσο αβαθή σκέψη και τόσο ρηχή γλώσσα των εν λόγω ειδικών και «ειδικών», δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε τίποτε καλύτερο από το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αν δεν ξέρουμε να διαβάσουμε τα «γραπτά» της μπάλας, έτσι καθηλωμένοι όπως παραμένουμε στο «απάνω τους, παιδιά, φάτε τους», παρά την κάποια επιστράτευση σύγχρονης τεχνολογίας, γραφημάτων και στατιστικών, δεν μπορούμε και να ελπίζουμε ότι θα παίξουμε καλύτερα από όσο προοικονομεί το σύστημα που φέρει την ονομασία «ελληνική ψυχή».

Καμία αντίρρηση λοιπόν. Για εθνικιστικό παροξυσμό πρόκειται, ο οποίος δεν έχει ποιοτική διαβάθμιση ούτε «ευγενής» μπορεί να είναι ούτε «ήπιος», όπως διαρκώς πιστεύουμε πως είναι ο δικός μας. Για έναν από τους συνήθεις παροξυσμούς που παρατηρούνται σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου έπειτα από κάποιες σπουδαίες νίκες στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ ή και στον στίβο (για να μην προσθέσουμε τη Γιουροβίζιον και τα καλλιστεία ημίγυμνης σαρκός), παντού όπου ο κόσμος, αυθορμήτως ή καλά δασκαλεμένος, φτάνει να πιστεύει ότι δυο-τρεις νίκες στα γήπεδα δεν δίνουν απλώς μια προσωρινή χαρά αλλά αρκούν για να γραφτείς στον χάρτη της οικουμένης και στις δέλτους της ιστορίας. Το είχαν πιστέψει αυτό και οι εθνικοκρατικώς φρέσκοι Κροάτες, με την τρίτη θέση τους στο Μουντιάλ της Γαλλίας, το 1998, το πίστευαν παλαιότερα Σοβιετικοί και Ανατολικογερμανοί, που οι χώρες τους απλώς δεν υπάρχουν πια, παρά την τόση αθλητική τους δόξα, το πιστεύουν τώρα Πορτογάλοι και Τούρκοι και όσοι άλλοι βλέπουν κατά περίσταση τα άστρα να ευνοούν τα όποια τους χαρίσματα. Το είχαμε πιστέψει και εμείς το 2004, το ‘λεγαν άλλωστε και οι πολιτικοί μας ηγέτες μηρυκάζοντας τα κλισέ της «εθνικής υπερηφάνειας»· είχαμε πιστέψει ότι στρογγυλοκαθίσαμε διά παντός στον Ολυμπο της δόξας, γι’ αυτό και τώρα, μετά τη λογικότατη αποτυχία, νιώθουμε να κατρακυλάμε «ντροπιασμένοι» στα Τάρταρα, με τις σημαίες διπλωμένες και τις κόρνες βουβές.

Ωστόσο… Ωστόσο οι ίδιοι δικαστές που τώρα, με τον αέρα του Ευρωπαίου να φουσκώνει το μυαλό τους ή απλώς να σηκώνει σκόνη και να τους εμποδίζει να βλέπουν καλά, ψέγουν τους γείτονες για τον εθνικισμό τους, οι ίδιοι ακριβώς υμνολογούσαν τον δικό μας λαό, εμάς, όταν το 2004, με το Γιούρο και τους Ολυμπιακούς, πράτταμε και λέγαμε ακριβώς τα ίδια. Για εθνικισμό ούτε λέξη δεν ψέλλιζαν τότε τα κανάλια μας, τα οποία άλλωστε δεν είχαν αρκεστεί στον ρόλο του καταγραφέα αλλά έπαιζαν τον πυροδότη και τον συδαυλιστή. Ολα ήταν καλά καμωμένα και χαριτωμένα, γιατί, απλώς, «ήταν δικά μας». Ούτε κιτς έβλεπαν πουθενά οι δίαυλοι ούτε υπερβολές ούτε βαναυσότητα, όπου υπήρχε. Φρόντιζαν μάλιστα να απωθούν στο περιθώριο της μη είδησης τόσο τα ξενοφαγικά συνθήματα («Δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ…»), που ακούγονταν επί ημέρες και όχι άπαξ και μαζικά και όχι από λίγα στόματα, όσο και τις άγριες επιθέσεις παραληρούντων από ενθουσιασμό «γαλαζοστρατιωτών» εναντίον ξένων πάσης καταγωγής και παντός χρώματος· και είχαν προπηλακιστεί τότε ακόμα και ξένοι που πανηγύριζαν και αυτοί τις ελληνικές νίκες στους δρόμους των πόλεών μας, υποθέτοντας οι άμοιροι ότι η χαρά ανοίγει και το μυαλό του ανθρώπου, εκτός από την καρδιά του, του δίνει την ευρυχωρία που του αρμόζει.

«Νικήσαμε γιατί είμαστε Τούρκοι» λένε λοιπόν μπροστά στις κάμερες οι Τούρκοι, ορισμένοι Τούρκοι, ενθουσιασμένοι από τις νίκες της εθνικής τους. «Οι Ελληνες έχουν μέσα τους το γονίδιο της νίκης» έλεγαν τότε οι Ελληνες, ορισμένοι Ελληνες, ανάμεσά τους και κορυφαίοι αθλητές και αθλητικολόγοι. Τότε όμως επρόκειτο, περίπου, για αυστηρή επιστημονική διαπίστωση ή για δωρεά θεϊκή, ενώ τώρα έχουμε «εθνικιστικό παροξυσμό». «Ο Τούρκος πρέπει να προχωράει, ποτέ του να μη σταματάει» τραγουδούν τώρα οι Τούρκοι. Κι εμείς, τότε, που πάνω στο μεθύσι μας είχαμε παραποιήσει ακόμα και τον εθνικό ύμνο και τον είχαμε προσαρμόσει σε νέες ιδέες και αξίες, δεν είχαμε αφήσει ομοιοκαταληξία για ομοιοκαταληξία σεξιστικού περιεχομένου για να δείξουμε σε Γάλλους, Τσέχους, Πορτογάλους τι εστί ελληνική λεβεντιά. Τότε όμως επρόκειτο για όμορφη εκδήλωση όμορφων αισθημάτων, ενώ τώρα έχουμε καραμπινάτο «εθνικιστικό παροξυσμό».

Τον Θεό (τους) ευχαριστούν και δοξάζουν τώρα οι Τούρκοι, δηλώνοντας βέβαιοι ότι από εκείνον έλαβαν τη δύναμη για να νικήσουν στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων την Ελβετία και να ξεπεράσουν με 3 – 2 τους Τσέχους παρότι έχαναν 2 – 0 ένα τέταρτο πριν τελειώσει ο αγώνας. Κι εμείς, τότε, τον Θεό (μας), τον «Θεό της Ελλάδας», δοξάζαμε για τα τρόπαια και τα μετάλλιά μας και σκηνοθετούσαμε στο Καλλιμάρμαρο τελετές υποδοχής με παρούσα την πολιτική και την εκκλησιαστική ηγεσία, η οποία μοίραζε εικονίτσες στους νέους τροπαιοφόρους· ακόμα και το γεγονός ότι στον τελικό είχε σεντράρει ένας Αγγελος (ο Μπασινάς) και είχε σκοράρει ένας δεύτερος Αγγελος (ο Χαριστέας) το είχαμε εισπράξει σαν πεντακάθαρο και αναμφισβήτητο ουράνιο σημάδι, σαν αμάχητη βούληση Θεού. Τότε όμως επρόκειτο για έκφραση υψηλού θρησκευτικού φρονήματoς, ενώ τώρα έχουμε πρωτογονισμό και βέβαια «εθνικιστικό παροξυσμό».

«Τι δε βλέπεις το κάρφος εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου, την δε εν τω σω οφθαλμώ δοκόν ου κατανοείς;» Παμπάλαιο το ερώτημα, διατυπωμένο από τον διαπορούντα Χριστό και καταγεγραμμένο από τον Ματθαίο, παραμένει αναπάντητο. Βλέπουμε βέβαια ό,τι θέλουμε να δούμε και προβάλλουμε πάνω στα πράγματα τα σχήματα που έχει ήδη ετοιμάσει το μυαλό μας· σαν να λέμε, έχει καρφωθεί πέντε φορές η μπάλα στα δίχτυα μας κι εμείς παραμυθιαζόμαστε λέγοντας πως είχαμε δύο δοκάρια. Τα δικά μας ψεγάδια τα παραγνωρίζουμε κι ας είναι κραυγαλέα, εκτός πια και καταδεχτούμε να μιλήσουμε γι’ αυτά σαν να είμαστε κάποιοι τρίτοι, άψογοι, αμέτοχοι σε ό,τι εννοούμε ως εθνικά γνωρίσματα. Αντίθετα, τα ψεγάδια των άλλων, ιδιαίτερα αν τους έχουμε ταξινομήσει στους «εθνικούς εχθρούς», τα μεγεθύνουμε, τα υπερτονίζουμε και τα υπερπροβάλλουμε. Καμία ωφέλεια δεν έχουμε όμως έτσι, πέρα από το να ικανοποιούμε προσωρινά τον εγωισμό μας. Οσο εύκολο μας είναι να λέμε ότι οφείλουμε να διδασκόμαστε από τα λάθη μας και τα παθήματά μας και να πετάμε διδακτικά κάποια σχετική παροιμία ή ένα αρχαίο ρητό τόσο δύσκολο είναι να επιτρέψουμε στα λεγόμενά μας να αποκτήσουν στοιχειώδη έστω σχέση με την πραγματικότητα, και ακόμα πιο δύσκολο να πάψουμε να χρησιμοποιούμε τη βολικότατη μέθοδο των δύο μέτρων και των δύο σταθμών. Ε, τι. Να ‘ναι δική σου η ζυγαριά και να μην τη χρησιμοποιείς κατά τη βούλησή σου, ποιος το αντέχει;

Tου Παντελη Μπουκαλα

Κατσαρίδες σαγανάκι

Filed under: περιβάλλον,τα εν οικω — santapori @ 5:55 am

Συνεπείς στο θερινό ραντεβού τους οι κατσαρίδες έκαναν την επιβλητική τους εμφάνιση στο νησί. Ψεκασμοί επί ψεκασμών, απολυμάνσεις επί απολυμάνσεων αφήνουν τα ανθεκτικότερα και πιο γρήγορα (βάσει του μεγέθους τους) πλάσματα του πλανήτη αλώβητα να περιφέρονται ανάμεσα στα πόδια μας. Οι γυναίκες στριγγλίζουν, οι άνδρες αρπάζουν την παντόφλα και όλοι γίνονται κυνηγοί του πιο ματαιόπονου αγώνα.
Ο μόνος τρόπος να μειωθεί ο πληθυσμός τους είναι να τις φάμε.

Πρώτο πιάτο ακρίδες πιλάφι και για επιδόρπιο αράχνες με σαντιγί

Αμερικανοί ερευνητές επιχειρούν να μας πείσουν για τα οφέλη της εντομοφαγίας

Η κατανάλωση εντόμων όχι μόνο δεν είναι επιβλαβής, αλλά ενδέχεται να αποδειχτεί εξαιρετικά επωφελής. «Η Δύση κάνει λάθος που σνομπάρει αυτό το είδος τροφής», υποστηρίζει μία ομάδα ερευνητών του πολιτειακού πανεπιστημίου του Οχάιο. Ομως περίπου τα ίδια ισχυρίζεται και ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO), ο οποίος πρόσφατα διοργάνωσε ημερίδα με θέμα τα οφέλη από την πιθανή ένταξη των εντόμων στη δυτική διατροφή. Σύμφωνα με τους Αμερικανούς ερευνητές, ο άνθρωπος θα μπορούσε κάλλιστα να τρέφεται με αράχνες και ακρίδες, αφού και εύγευστες είναι και πλούσιες σε πρωτεΐνες.

Ο κατάλογος των ζωυφίων που έχουν αποκλειστεί από το δυτικό διαιτολόγιο είναι μακρύς: από τα πιο κοινά, όπως τα μυρμήγκια και οι σφήκες, έως τα λιγότερο γνωστά, όπως η μηλολόνθη. Η διατροφική αξία των εντόμων αυτών για τον άνθρωπο είναι επιβεβαιωμένη. Αν μάλιστα υιοθετούσαμε τη γενικευμένη κατανάλωσή τους ως βασικής πηγής τροφής, τότε όχι μόνο θα περιοριζόταν σημαντικά η χρήση των εντομοκτόνων, αλλά και θα μειώνονταν δραστικά οι καταστροφικές συνέπειες από την ανθρώπινη παρέμβαση στην τροφική αλυσίδα.

«Τα έντομα είναι ένας από τους πιο εύγευστους και ταυτόχρονα λιγότερο αξιοποιημένους μεζέδες», προσθέτει με πάθος ο Ντέιβιντ Τζορτζ Γκόρντον, ένας νατουραλιστής από το Σιάτλ. «Ελάχιστες είναι οι διατροφικές παραδόσεις και κουλτούρες που αρνούνται να συμπεριλάβουν τα έντομα στο καθημερινό διαιτολόγιο, και η δική μας είναι μία από αυτές. Ενδέχεται όμως να κάνουμε λάθος».

Και πραγματικά φαίνεται πως είναι κρίμα να μην αξιοποιούμε μια τροφή τόσο πλούσια σε πρωτεΐνες και τόσο φτωχή σε κεκορεσμένα λίπη και χοληστερίνη. Εξάλλου, σύμφωνα με τον Τζιν ΝτεΦόλιαρτ, καθηγητή στο πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν, τα έντομα ζουν «υγιεινή» ζωή, τόσο από απόψεως επιλογής τόπου διαμονής όσο και τροφών που καταναλώνουν.

Οι επιστήμονες του πανεπιστημίου του Μεξικού κατέγραψαν 1.700 είδη εντόμων που χρησιμοποιούνται ως τροφή, και προς μεγάλη τους έκπληξη διαπίστωσαν ότι οι κατσαρίδες «αποκλείονται» από το διαιτολόγιο 113 χωρών. Αντίθετα, σε 90 χώρες, κυρίως της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής, καταναλώνονται περίπου 1.400 είδη εντόμων. Στα εστιατόρια του Μεξικού, για παράδειγμα, μία μερίδα νύμφες μιας γιγάντιας πεταλούδας πωλείται στην τιμή των 15 ευρώ περίπου επειδή θεωρείται ένας εκλεκτός μεζές. Στην Παπούα Νέα Γουινέα, αντίθετα, είναι περιζήτητα τα σκουλήκια που ζουν στο σάγκο, ένα δένδρο που αποτελεί για τους ντόπιους τη βασική πηγή διατροφής. Τα μυρμήγκια είναι ιδιαίτερα δημοφιλή στην Κολομβία, ενώ στην Ιαπωνία ο αυτοκράτορας Χιροχίτο τρελαινόταν να τρώει σφήκες με ρύζι.

Στην Ταϊλάνδη πάλι, όταν τα εντομοκτόνα αποδείχτηκαν ανίκανα να περιορίσουν την εξάπλωση των ακρίδων, η κυβέρνηση προέτρεψε τους πολίτες της: «Να τις τρώνε». Μάλιστα, για να τους εξυπηρετήσει εξέδωσε και έναν οδηγό με ειδικές συνταγές μαγειρικής! Η απόφαση αυτή αποδείχτηκε στην πράξη εξαιρετικά επιτυχής, δεδομένου ότι κατάφερε να περιορίσει την επιδρομή των ενοχλητικών εντόμων.

Σήμερα, στη χώρα αυτή οι πολίτες έχουν φθάσει στο σημείο να καλλιεργούν σκοπίμως σιτάρι για να προσελκύουν τις ακρίδες, να τις αιχμαλωτίζουν και να τις μοσχοπουλάνε στις τοπικές αγορές. Αλλα αρκετά δημοφιλή πιάτα στην Ταϊλάνδη είναι οι μεταξοσκώληκες και οι κοριοί, βραστοί ή τηγανητοί. Στην Αφρική τρώνε τερμίτες πατέ, τηγανητούς κοριούς (βουσμάνικη συνταγή), πίτα με πεταλούδες Μαδαγασκάρης, τάρτα από κοριούς. Πάντως, ο FAO θεωρεί βέβαιη την υιοθέτηση της εντομοφαγίας και στον δυτικό κόσμο, μολονότι θα πάρει κάποιο χρόνο μέχρι να παγιωθεί.

Του ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗ- Ελευθεροτυπία – 21/06/2008

June 24, 2008

Το μοιραίο κρυφτό του ρατσισμού

Filed under: καπου αλλού — santapori @ 9:55 am

Ρατσιστικά στερεότυπα πίσω από την τραγωδία στην Ορεστιάδα

Μεσημέρι στο Παγκράτι. Ο Γιωργάκης παίζει με την Αννούλα. Τα παιδιά παρασυρμένα από το παιχνίδι χάνονται και η μάνα τρελαμένη ζητάει βοήθεια από την αστυνομία. Ξεσηκώνεται αμέσως όλη η γειτονιά. Ψάχνουν παντού, φωνάζουν δημοσιογράφους για να κάνουν τις περιγραφές των παιδιών. Ο επικεφαλής των ερευνών εισαγγελέας είναι δίπλα στη μάνα και της δίνει κουράγιο. Χτενίζουν όλη την περιοχή. Μια μέρα αργότερα βρίσκουν τα παιδιά ταλαιπωρημένα και φοβισμένα σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από το σπίτι τους. Είχαν παγιδευτεί σε ένα αφύλαχτο φρεάτιο και δεν μπορούσαν να βγούνε…

Μεσημέρι στην Ορεστιάδα. Ο Αχμέτ παίζει με τον Αιχάν. Τα παιδιά παρασυρμένα από το παιχνίδι χάνονται και η τσιγγάνα μάνα τρελαμένη ζητάει βοήθεια. Ανακρίνεται και «ομολογεί», δεν μιλάει καλά ελληνικά, είναι τρομοκρατημένη, φοβάται μήπως φταίει ο πατέρας. Ο πατέρας φυλακίζεται ενώ αρνείται τα πάντα. Η αστυνομία βρίσκει και συνεργούς. Κινητοποιούνται όλοι μέσα από τα γραφεία τους και τα τηλέφωνά τους. Ψάχνουν στα σύνορα. Η γειτονιά βλέπει τηλεόραση ανατριχιασμένη. Ωσπου τα παιδιά πεθαίνουν από θερμοπληξία 100 μέτρα από το αστυνομικό τμήμα Ορεστιάδας και 40 μέτρα από την κεντρική πλατεία.

Αστυνομία, τηλεοπτικές εκπομπές ανεύρεσης επιζώντων, εισαγγελείς, δημοσιογράφοι αλλά και το Χαμόγελο του Παιδιού βολεύτηκαν με το σενάριο ότι τα παιδιά πουλήθηκαν από τους ρομά γονείς τους. Από κοντά και τα μέσα ενημέρωσης: «Τσιγγάνα μάνα πουλάει τα παιδιά της», «ο πατέρας πούλησε τα παιδιά με τον κουνιάδο», «κυκλώματα τσιγγάνων εκμεταλλεύονται μικρά παιδιά». Ολα αυτά μαζί με τις υστερικές φωνές αγανακτισμένων πολιτών. Των πολιτών εκείνων που σωπαίνουν όταν δίπλα τους κάποιος γονιός χτυπάει το παιδί του ή το κακοποιεί πάνω σε ένα μεθύσι ή ακόμα και το βιάζει.


Η συλλογική αυτή σιωπή μπροστά στην «ιερή οικογένεια» δεν ισχύει όμως για τα παιδιά μεταναστών ή ρομά. Εκεί ξεφωνίζονται όλα. Ακόμα και μετά το θάνατο των παιδιών οι ηθικοί αυτουργοί του συλλογικού εγκλήματος επιμένουν στα κυκλώματα διακίνησης παιδιών και στα αστυνομικά θρίλερ για να μην υποχρεωθούν να ομολογήσουν ότι άλλο ένα ρατσιστικό έγκλημα διαπράχτηκε κάτω από τα μάτια μας. Αντί να κάνουν όλοι το προφανές, να τρέξουν, να ψάξουν τα δυο παιδιά που έπαιζαν, αντί να θυμηθούν την περίπτωση του Αλέξ, άρχισαν να ερευνούν τα σύνορα και να ενοχοποιούν τους γονείς. Οι αστυνομία απέσπασε ομολογία της μάνας, οι εισαγγελείς προφυλάκισαν τον πατέρα, οι οργανώσεις ψάχνανε τα διεθνή κυκλώματα, οι δημοσιογράφοι ζητούσαν αυστηρότερους νόμους και οι πολίτες έβλεπαν τηλεόραση αγανακτισμένοι με τη συμπεριφορά των τσιγγάνων γονιών.

Μέχρι που τα νεκρά παιδιά άρχισαν να μυρίζουν. Μια μυρωδιά που απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα του ρατσισμού και της αδιαφορίας.

(iospress.gr, 21/6/2008)

Θα μπορούσε να συμβεί κι εδώ, στα δυο φιλόξενα νησιά (φιλόξενος – αντίθετο: ξενόφοβος)

Ποιος είπε ότι η A’ Ψαραλυκή έχει μόνο κουνούπια;



Αφιερωμένη σε όσους πιστεύουν ότι το μόνο ζωντανό που διαθέτει ο υδροβιότοπος της Α’ Ψαραλυκής είναι κουνούπια.

Τις φωτογραφίες μας έστειλε ο κ. Σ.Κ. από την Πάρο με το σχόλιο:
“Οι φωτογραφίες αυτές ελήφθησαν μετά από ένα μεγάλο χιονιά που είχε καλύψει όλη την Ευρώπη και τα νότια Βαλκάνια. Οι κύκνοι απεγνωσμένα έψαχναν να βρουν ένα καταφύγιο και έμειναν στην Αντίπαρο σχεδόν ένα μήνα…Αυτό δείχνει και τον σημαντικό ρόλο που παίζει η Ψαραλυκή σαν υδροβιότοπος του Αιγαίου. Και πρέπει όλοι να καταλάβουμε την σπουδαιότητα της και πρέπει να μείνει ζωντανή.”

June 21, 2008

Η δύναμη της σκιάς κι οι αόρατες αλυσίδες της

Filed under: τεχνη,καπου αλλού — santapori @ 8:36 pm


Η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου. Πάει να πει, οι σκιές μικρότερες από ποτέ. Σα μια ταυτότητα μυστική που σέρνουν τα αντικείμενα και οι άνθρωποι ξωπίσω τους και για λίγο πάει να χαθεί.Σαν ένα παράλληλο σύμπαν που για μια στιγμή συστέλλεται.

Σε κάποιους θα ανατείλει ο ίσκιος του ίσκιου και θα καλύψουν το κενό της ημέρας. Άλλοι θα κάνουν πως τίποτε δεν άλλαξε και θα συνεχίσουν, αυτή τη φορά κατηφορικά προς το θερινό ηλιοστάσιο.

Κι εκείνοι που προσδιορίζονται από το φως και αναζητούν στη σκιά την απόδειξή του, θα ατενίσουν τον ήλιο στην κορφή της μέρας με δέος.

Σαν πρωτόγονοι.

Στην Πολιτεία του Πλάτωνα οι σκιές που σχηματίζονται μες στη σπηλιά είναι η μόνη παράσταση για τους αλυσοδεμένους, εκεί οι σκιές συγχέουν την πραγματικότητα των τριών διαστάσεων και παραποιούν την αβίωτη αλήθεια (αλήθεια: άρνηση της λήθης).


Ουίλλιαμ Μπλέηκ – Visions of the Daughters of Albion (1793)

Κι αυτή η διάσταση που λείπει από τη σκιά γίνεται εργαλείο, όπως το ηλιακό ρολόι και η πυραμίδα του Kukulcan στο Μεξικό με το θεϊκό ερπετό να κατεβαίνει μέσα από το σκοτάδι

δείτε το φαινόμενο στα 3:00min

Κι αυτή η διάσταση που λείπει από τη σκιά γίνεται τέχνη

και τέλος η ίδια διάσταση που λείπει από τη σκιά γίνεται φόβος, όπως οι σκιές που στοιχειώνουν τις αμφιβολίες και τα όρια της ανθρώπινης γνώσης. Εκεί, στο σκοτάδι, που κάποτε ζούσαν οι καταραμένοι, επωάζονται οι πιο κίβδηλες πίστεις και γιγαντώνονται οι πιο ανίερες δοξασίες.

Ποιες είναι οι αλυσίδες του Πλάτωνα σήμερα;
Next Page »

Create a free website or blog at WordPress.com.