Σάντα Πόρι

March 31, 2008

Μακάριοι εξαγωγείς ολυμπιακής τεχνογνωσίας

“Γνωστή είναι η ρητορική περί ολυμπιακής εκεχειρίας, αλλά επίσης γνωστό είναι ότι και η προτρεπτική αποτελεσματικότητά της είναι δυσδιάκριτη και η αποτρεπτική ισχύς της είναι μικρότατη, σχεδόν ανύπαρκτη. Κανένας πόλεμος, εμφύλιος ή διεθνής, απελευθερωτικός ή κατακτητικός, δεν διεκόπη προσωρινά, προς χάριν των Ολυμπιακών Aγώνων, και καμία σύρραξη δεν έδωσε τη θέση της στην εκεχειρία, έστω για δυο-τρεις εβδομάδες. Ποτέ επίσης οι Ολυμπιακοί Aγώνες δεν υπήρξαν πολιτικώς αποστειρωμένοι, «καθαροί», κι ας επιμένουν περί του αντιθέτου οι «αθάνατοι», η τεράστια δύναμη των οποίων δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη δημοκρατική της νομιμοποίηση, αν θυμηθούμε και με ποιον απολυταρχικό τρόπο πολιτεύτηκε επί πολλά έτη ο σεσημασμένος «δημοκράτης» Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ.

Οι Ολυμπιακοί είναι ένα οικουμενικό πεδίο χρήματος, θεάματος, εξουσίας και ιδεολογίας πρόσφορο στην άσκησης ποικιλότροπης πολιτικής, από τους ιθύνοντες αλλά και από τους «απέξω» του ολυμπιακού μεγαθεάματος, από τα πάνω αλλά και από τα κάτω. Και η πριν από γρήγορη αναδρομή έχει πολλά να κομίσει: Πολιτικό χαρακτήρα είχε ο αποκλεισμός της Γιουγκοσλαβίας το 1996. Πολιτική ήταν η απόφαση εξήντα χωρών να απόσχουν από τους Αγώνες της Μόσχας το 1980, λόγω της εισβολής στο Αφγανιστάν, και επίσης πολιτική η ανταπάντηση της τότε ΕΣΣΔ και των δορυφόρων της, που δεν συμμετείχαν στους Αγώνες του Λος Αντζελες, το 1984. Πολιτική στόχευση, αντιρατσιστική, είχε η αποχή 29 αφρικανικών χωρών από τους Αγώνες του Μόντρεαλ, το 1976, οι οποίες αντέδρασαν με αυτόν τον σαφή τρόπο στην απόφαση της ΔΟΕ να μην αποβάλει τη Νέα Ζηλανδία από τους Aγώνες, παρότι είχε παίξει με την ομάδα της Νότιας Αφρικής, επί απαρτχάιντ. Και πολιτικός ήταν ο στόχος των μαζικότατων αντικυβερνητικών συγκεντρώσεων στο πενόμενο Μεξικό, το 1968, όταν ο στρατός και η αστυνομία σφαγίασαν τριακόσιους διαδηλωτές στην κεντρική πλατεία των Τριών Πολιτισμών. Θεαματικά ιδεολογικό χαρακτήρα είχε και η σημαδιακή στιγμή εκείνων των αγώνων, η σφραγίδα τους: η υψωμένη γαντοφορεμένη γροθιά δύο μαύρων Αμερικανών αθλητών, πάνω στο βάθρο των νικητών των διακοσίων μέτρων· απόβλητοι έκτοτε από την «ολυμπιακή οικογένεια» και, βεβαίως, από το «αμερικανικό όνειρο» ο Τζον Κάρλος και ο Τόμι Σμιθ δεν κατάφεραν ποτέ να βρουν σταθερή δουλειά.

Οσο είναι «γιορτή», χαρούμενη και ανέμελη, το ελληνικό ποδόσφαιρο, παρά το σλόγκαν των αλλεπάλληλων διαφημιστικών εκστρατειών του ΟΠΑΠ, άλλο τόσο είναι και οι Ολυμπιακοί. Για μια τεράστια πολιτικοοικονομική επιχείρηση πρόκειται, με καλά μελετημένη και την τελευταία της λεπτομέρεια και με μεγάλες πληθυσμιακές μερίδες σε κάθε χώρα ή και λαούς ολόκληρους προαποκλεισμένους από το πλαίσιο της κατά τα λοιπά «πανανθρώπινης πανηγύρεως». Από τους φετινούς Ολυμπιακούς, και ακριβώς όπως θα το περίμενε κανείς, έχει προαποκλειστεί η εθνική ομάδα του Θιβέτ αλλά και σύμπαντες οι κάτοικοι της κατεχόμενης χώρας, η εξέγερση των οποίων κατεστάλη από τους Κινέζους, αφού πρώτα εκδιώχθηκαν οι ξένοι δημοσιογράφοι, ώστε να μην υπάρχουν αυτόπτες μάρτυρες και καταγραφείς της αιματηρής βίας. Εχουν επίσης προαποκλειστεί οι κάτοικοι του Νεπάλ (ώς και η κορυφή του Εβερεστ θα ζωστεί και θα περιφρουρηθεί για να μη «μαγαριστεί» από εκδηλώσεις διαμαρτυρίας), αλλά και χιλιάδες κάτοικοι του ίδιου του Πεκίνου που ξεσπιτώθηκαν για να μη «χαλάνε την εικόνα» με τα φτωχικά τους· αυτού του είδους οι «εκκαθαρίσεις», άλλωστε, είναι απολύτως συνηθισμένες στους Ολυμπιακούς, από την Ατλάντα στο Σίδνεϊ, όπου οι Αβορίγινες, παρά τις διαδηλώσεις τους, δεν κατόρθωσαν να βγουν από το ημίφως της δημοσιότητας (α, ναι, προ καιρού η αυστραλιανή κυβέρνηση ζήτησε αναδρομικώς συγγνώμη για την συστηματική εξαθλίωση των Αυτοχθόνων), κι από ’κει στην Αθήνα, όπου οι τσιγγάνοι ετέθησαν εκτός των «ζωνών ολυμπιακού ενδιαφέροντος», για να μη χάνει την ψεύτικη λάμψη της η βιτρίνα.

Ολα τούτα τα μελαγχολικά, ωστόσο, δεν φαίνεται να απασχολούν ιδιαίτερα τον νου των Ελλήνων πολιτικών και ολυμπιακών αρχόντων, που δεν βρήκαν ούτε δυο λόγια να πουν για τις διαμαρτυρίες Θιβετιανών και Γάλλων ακτιβιστών στην Αρχαία Ολυμπία· μακάριοι λες και κάποια νεφέλη είχε κρύψει από τα μάτια τους ό,τι αντικαθωσπρεπικό ελάμβανε χώρα, προτίμησαν να ξαναπιάσουν το τροπάριο περί εξαγωγής ιδεωδών. Μετριοπαθής, πάντως, ο πρωθυπουργός στις δηλώσεις του μετά την αφή της φλόγας, αρκέστηκε να πει ότι μεταλαμπαδεύουμε αρχές και ιδεώδη, από τα οποία, ως γνωστόν, έχουμε πάντοτε περίσσευμα. Κι όμως. Θα μπορούσε να επεκταθεί και, πάντοτε σεμνά και ταπεινά, να αποσαφηνίσει ότι μπορούμε επίσης να εξαγάγουμε στην Κίνα τεχνογνωσία και πείρα τουλάχιστον σε άλλους τρεις τομείς, υλικότερους και ανταποδοτικότερους: στην ασφάλεια, στην περιβαλλοντική πολιτική και στη χρήση των ολυμπιακών κτισμάτων μετά το πέρας των Αγώνων. Ειδικά, βέβαια, στο ζήτημα της ασφάλειας, το κινεζικό καθεστώς, ξεσκολισμένο στη βία και την καταστολή, δεν φαίνεται να χρειάζεται μαθήματα. Και πάλι όμως θα μπορούσαμε να τους διδάξουμε έστω και τώρα πώς να αγοράσουν πανάκριβα και επιπλέον αχρείαστα μηχανήματα που ύστερα θα τους μείνουν αμανάτι, ή πώς να εκμεταλλευθούν την ολυμπιακή «ευκαιρία» για να σπείρουν κάμερες στο Πεκίνο (αν δεν τις έχουν ήδη σπείρει), τάχα για τη «διαχείριση της οδικής κυκλοφορίας».

Πειστικότεροι θα ήμασταν φυσικά ως δάσκαλοι οικολογικής ευαισθησίας, άλλωστε το Πεκίνο καταταλαιπωρείται από τη ρύπανσή του, τόσο που ορισμένοι ευαίσθητοι αθλητές διαφόρων εθνικοτήτων δηλώνουν ότι το σκέφτονται πολύ αν θα συμμετάσχουν. Στο συγκεκριμένο ζήτημα έχουμε πολλές περγαμηνές να επιδείξουμε: ό,τι περιβαλλοντικό είχαν υποσχεθεί οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, διαβεβαιώνοντας πως οι οι Ολυμπιακοί θα πρόσφεραν τη δυνατότητα να ξαναπρασινίσει η Αθήνα, να πλουτίσει σε ανοιχτούς, δημόσιους χώρους, να στρώσει κάπως το κυκλοφοριακό της και να μειωθεί το νεφολογικό της, όλα αυτά υλοποιήθηκαν μέχρι κεραίας. Ενα τετραγωνικό μέτρο και είκοσι εκατοστά πράσινο αντιστοιχούσαν προ Αγώνων σε κάθε Αθηναίο, ολόκληρα δύο μέτρα μείον κάτι ασήμαντα ογδόντα εκατοστά αντιστοιχούν κατόπιν Αγώνων, με αποτέλεσμα να μας πιάνει πού και πού μια κάποια πράσινη δυσφορία, από το πολύ οξυγόνο προφανώς, στο οποίο είχαμε ξεσυνηθίσει.

Πολύ εύκολα μπορεί να γίνει και το μάθημα μεταολυμπιακής αξιοποίησης των εγκαταστάσεων. Αρκεί να ξεναγήσουμε τους Κινέζους αξιωματούχους στα γήπεδα και στα γυμναστήριά μας. Θα δουν έτσι, θα θαυμάσουν και θα παραδειγματιστούν από την επινοητικότητά μας, από το οικονομικό μυαλό μας, από τα ψιλοδουλεμένα στρατηγικά σχέδια εκμετάλλευσης της μυθικής κληρονομιάς: θα δουν κωπηλατοδρόμια παραδομένα στα φύκια και τα βατράχια και θηριώδη κλειστά γήπεδα, παντελώς αχρείαστα, είτε να εκχωρούνται «προς αξιοποίηση» σε ιδιώτες με τις συνήθεις αδιάβλητες διαδικασίες είτε, παρατημένα στην άδοξη μοίρα τους, να φθείρονται φιλοξενώντας τέσσερα-πέντε συνέδρια το χρόνο, με το κόστος της συντήρησής τους να προσεγγίζει ήδη το τερατώδες κόστος της κατασκευής τους. Και βέβαια μια τέτοια διδακτική βόλτα δεν θα μπορούσε παρά να αρχίζει από το Φάληρο, από το περίφημο «παραλιακό μέτωπο» που υποτίθεται ότι θα έφερνε πάλι τη θάλασσα και την αύρα της στην πόλη. Θυμάστε το «οικολογικό πάρκο» που θα δημιουργούνταν εκεί; Οχι; Δεν πειράζει. Ούτε κι αυτοί που δεσμεύτηκαν ότι θα το φτιάξουν το θυμούνται. Διότι η μνήμη είναι νόσος. Και με τις αρρώστιες πρέπει να παίρνει κανείς έγκαιρα τα μέτρα του.”

Αιχμηρό κείμενο του Παντελή Μπουκάλα από εδώ

Advertisements

March 26, 2008

Ολυμπία – Πεκίνο, olympic flame – olympic shame

Τι κι αν το γεγονός προσπάθησε να υποβαθμισθεί από τα κρατικά ΜΜΕ (ή να χρωματιστεί ως αρνητικό από τα κυριότερα ιδιωτικά κανάλια); Κάποιοι δημοσιογράφοι ασχολούνται με σημαντικότερα ζητήματα από τα συνήθη των ελληνικών media. Με 1,5 εκατομμύρια εξόριστους από το Πεκίνο, βαριά περιβαλλοντική επιβάρυνση κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας και βίαιες καταστολές κάθε διαμαρτυρίας ή εξέγερσης (Θιβέτ), οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα ιδεώδη του Ολυμπισμού. Η λύση δεν είναι το μποϋκοτάζ, αλλά η διαρκής ανάδειξη του προβλήματος. Με κάθε τρόπο.

March 23, 2008

Παγκόσμια Ημέρα Νερού-Έρημος Κυκλάδες

Η παγκόσμια ημέρα νερού είναι το άλλοθι για τον πολιτισμό μας να καταχράται αυτό που άλλοι στερούνται. Ο πλανήτης πραγματικά διψάει και οι προβλέψεις για το νερό είναι όλο και πιο δυσοίωνες, ενώ η Ελλάδα δεν έχει εφαρμόσει ακόμη την Κοινοτική Οδηγία για τη διαχείριση των υδατίνων πόρων και η ποιότητα του νερού συχνά είναι αμφίβολη και επικίνδυνη (βλ. Ασωπός, ή αλλιώς η επί 30 χρόνια ασέλγεια των βιομηχάνων στο περιβάλλον). Λίγο πιο μακριά, στην Κίνα, δηλητηριάζεται το νερό με βενζόλιο, χημικά και οικιακά απόβλητα λόγω της αλόγιστης ανάπτυξης καθιστώντας το νερό δηλητηριασμένο για 300 εκατομ. κατοίκους.
Κι εδώ; Ποτέ δεν υπήρξε αληθινή στρατηγική για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας. Σ’ ένα νησί που το νερό δεν επαρκεί αρχίζουν να χτίζονται τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες πισίνες (χωρίς να λειτουργεί ούτε μία σε Πάρο και Αντίπαρο με νόμιμη άδεια) και να παραχωρείται νερό για άρδευση σε γαιοκτήμονες. Αποτέλεσμα οι συχνές διακοπές στο σύστημα ύδρευσης για εξοικονόμηση στο δίκτυο, η υποβάθμιση της ποιότητας του νερού του κοινοτικού δικτύου (ποιος ξεχνάει το θαλασσινό νερό που τρέχει τα καλοκαίρια από τις βρύσες;) και η αμφίβολη (έως ύποπτη) ποιότητα ακόμη και του νερού που παρέχεται προς ύδρευση από τις δύο δημόσιες βρύσες.
Η Ένωση Καταναλωτών (Ε.Κ.Ποι.Ζω.) υπενθυμίζει τη σημασία της ορθολογικής χρήσης των υδατίνων πόρων.


Το 97,5% του παγκόσμιου νερού είναι αλμυρό. Αν ήταν όλο ένας κουβάς νερό, το πόσιμο θα’ ταν
μόλις μία κουταλιά. 1/6 του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε υγιές νερό. Κάθε ένα λεπτό πεθαίνει ένα άτομο στην Ινδία (και τέσσερα παγκοσμίως) από υδατογενές νόσημα. Ο μέσος Αμερικανός χρησιμοποιεί 400 λίτρα νερού ημερησίως. Ο μέσος Ευρωπαίος 200 (λίτρα ημερησίως). Ένας κάτοικος της Μοζαμβίκης χρησιμοποιεί μόνο 5 λίτρα ημερησίως. Λίγο λιγότερο από το νερό από ένα καζανάκι στις ΗΠΑ (6 λίτρα).Όσο αυξάνει ο παγκόσμιος πληθυσμός τόσο μειώνονται τα διαθέσιμα αποθέματα νερού.

Και μια ελπιδοφόρα εφέυρεση, το LifeStraw (“καλαμάκι ζωής”) τουλάχιστον δίνει τη δυνατότητα στους λείψυδρους πληθυσμούς να ξεδιψάνε ακόμα κι από απόβλητα νερά:

“Με 1,1 δισεκατομμύρια ανθρώπους στον πλανήτη να μην έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, το «Καλαμάκι της Ζωής» (Lifestraw) του Τορμπέν Βέστεργκαρντ Φράντσεν είναι ίσως η ευφυέστερη κατασκευή της χρονιάς.

Εν έτει 2008, που είναι Διεθνές Ετος Υγιεινής, η κατασκευή που βραβεύτηκε με το βραβείο Saatchi&Saatchi ως μια ιδέα που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, μπορεί στη στιγμή να μετατρέψει σε πόσιμο ακόμη και το πιο βρώμικο νερό επιφάνειας, που περιέχει μικροοργανισμούς που προκαλούν τύφο, χολέρα και διάρροια.Με μήκος μόλις 30 εκατοστών και βάρος που δεν ξεπερνά τα 140 γραμμάρια, το Καλαμάκι της Ζωής είναι ατομικό, φορητό και μπορεί να προλάβει όχι μόνο τους 60.000 σχετικούς θανάτους που σημειώνονται καθημερινά αλλά και να απαλλάξει εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια από την κοπιαστική διαδρομή που διανύουν καθημερινά για να βρουν πόσιμο νερό ξοδεύοντας χρόνο και ενέργεια.

Την ίδια στιγμή που κάποιος ρουφάει νερό από το Καλαμάκι της Ζωής, η ρητίνη με βάση το αλογόνο που περιέχει σκοτώνει το 99,9999% των βακτηρίων και το 98,7% των ιών που προκαλούν θανατηφόρες ασθένειες. Ενα τέτοιο θαυματουργό καλαμάκι έχει μέγιστη διάρκεια ενός χρόνου, καθώς μπορεί να φιλτράρει έως και 700 λίτρα νερού, που αντιστοιχούν περίπου στις ανάγκες ενός έτους.

Το ατομικό φίλτρο έχει ως στόχο να βοηθήσει τον κόσμο στην επίτευξη των Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας σχετικά με την υγιεινή, που περιλαμβάνει τη μείωση στο μισό του αριθμού των ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό και εγκαταστάσεις υγιεινής (2,6 δισεκατομμύρια σήμερα).” (από το “Έθνος“)

March 19, 2008

Ζούμε την εποχή των παραδόξων

Filed under: καπου αλλού — santapori @ 2:42 pm


Η επικοινωνία ποτέ δεν ήταν ευκολότερη, αλλά η μοναξιά απελπιστικότερη, η γνώση πλουσιότερη, αλλά η αλήθεια ρευστότερη. Ζούμε την εποχή των παραδόξων. Eυγένιος Τριβιζάς από εδώ

March 15, 2008

Μακεδονία ξακουστή…

Είναι τόσο παραπληροφορημένοι οι περισσότεροι για το “Μακεδονικό” ζήτημα που είναι λογικό να επικρατούν οι εθνικιστικές φανφάρες και οι μισαλλόδοξες υπερβολές. Πόσοι γνωρίζουν τα λάθη της ελληνικής διπλωματίας στη δεκαετία του 1990; ‘Η ότι το σύνθημα “η Μακεδονία είναι Ελληνική” είναι τόσο ιμπεριαλιστικό όσο και το “ενωμένη Μακεδονία” των Σκοπιανών; Στα παρακάτω άρθρα επιχειρείται μία σύντομη, λογική και τεκμηριωμένη ερμηνεία του “Μακεδονικού”, πέρα από ιδεολογικές αποχρώσεις και εθνικιστικές ιδεοληψίες.


Γιατί είναι δίκαιη η σύνθετη ονομασία για τη FYROM” του Φοίβου Οικονομίδη
Μια σύντομη ιστορία του Μακεδονικού ζητήματος” από το μπλογκ του Siddhartha (To Be A Rock And Not To Roll)
“ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΕ 10 ΒΗΜΑΤΑ” από το μπλογκ του R2-D2 (Adventures in Blog)
Γιατί δεν πείθουμε στο Μακεδονικό” της ΑΘΗΝΑΣ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΗ

Όλα μαζί τα άρθρα εδώ (.pdf)


March 9, 2008

ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ 2007-08/Into the Wild-Ταξίδι στην Άγρια Φύση

Filed under: τα εν οικω,τεχνη,μουσικη — santapori @ 9:56 am

March 6, 2008

Καινούριες μπασκέτες, παλιο-γήπεδο

Filed under: τα εν οικω — santapori @ 11:18 pm

Χάρις στην προσπάθεια εθελοντών κατοίκων τοποθετήθηκαν στο προαύλιο του Γυμνασίου οι νέες μπασκέτες.

Χάρις στις προσπάθειες κάποιων άλλων συγκεντρώθηκαν το καλοκαίρι που πέρασε χρήματα (από προβολές στο θερινό κινηματογράφο και συναυλίες) για παρόμοιους σκοπούς που αφορούν το Γυμνάσιο. Μέχρι το “γήπεδο” να μοιάζει με πραγματικό γήπεδο όμως θέλει πολλή προσπάθεια ακόμα.

Στη Σχολή Των Ανέμων

Filed under: τεχνη — santapori @ 10:26 pm

Αέρας είναι αυτός, δεν πιάνεται. Σύμφωνοι. Ο ίδιος όμως από που πιάνεται; Από την άκρη του σεντονιού της θάλασσας, που τ’ ανασηκώνει κάποτε τόσο ψηλά ώστε για μια στιγμή να βλέπεις τη γυμνή πλάτη τ’ ουρανού γεμάτη αφρούς και κοχύλια; Απ’ τις αυλές και τους φωταγωγούς των παλαιών σπιτιών, όπου λουφάζει και μουγκρίζει ολονυχτίς, ώσπου με το πρώτο ξύπνημα ξεσπά και ξετυλίγει μια σειρά κατάλευκους φλόκους στην Πάρο, την Ίο, τη Μύκονο; Ή μήπως απ’ τα ξεχαρβαλωμένα πορτοπαραθυρόφυλλα, όπου μάλιστα αν συμβεί και θυμώσει αρχίζει να μιλά και στην παλιομαραγκική; Μπορεί ωστόσο να να ομιλεί και στην καθαρόαιμο Ελληνική, αν τύχει και επικρατήσει νηνεμία. Οπόταν δεν έχεις παρά ν’ αφηγηθείς τα πάθια του Βέλθανδρου και της Χρυσάνζας, για να δεις να απλώνεται γύρω σου μια ζωηρή μικρή θάλασσα, μάϊστρο-τραμουντάνα.
Α τι ωραία που είναι να χαϊδεύεις το χέρι που σε χαϊδεύει και να κρατάς τον αέρα του, για να τον διαθέσεις στο μέλλον, όπως οι παλιές ανθοπώλισσες μέσα σε πανεράκια προσφέροντας σκουλαρίκια γιασεμιά και γαρδένιες βέρες της μιας στιγμής και του πάντοτε. Άνεμε, άνεμε, ο μονογενής της Τήνου και πολύτεκνος των Κυκλάδων, που με λυτό μαλλί κοριτσιών ξέρεις να υπογράφεις και καρένες πλαταγιστές να τυμπανίζεις, κέρνα μας σωφροσύνη απ’ αυτήν που διδάσκει ο υιός της Ήρας. Έτσι ώστε ούτε ο κίνδυνος να γίνεται αντίπαλος του πλου ούτε ο πλους αντίπαλος του κινδύνου.

Οδυσσέας Ελύτης, Ο Κήπος Με Τις Αυταπάτες, 1995

March 5, 2008

Ιστιοπλοϊκοί αγώνες στη Σύρο-διακρίσεις

Filed under: Uncategorized — santapori @ 10:54 pm


Οι νέοι αθλητές κατάφεραν πέρα από τη χαρά της συμμετοχής να διακριθούν κιόλας.

“Στη Σύρο από τις 29/2 και 1 Μαρτίου διεξήχθησαν ιστιοπλοϊκοί αγώνες με τη συμμετοχή των Ναυτικών Ομίλων του Νομού Κυκλάδων. Οι αγώνες διοργανώθηκαν από το Ν.Ο.Σύρου και το Αθλητικό Κέντρο του Δήμου Ερμούπολης. Ήταν ενταγμένοι στο ετήσιο αθλητικό πρόγραμμα 2008 και αφιερωμένοι στο «Ετος Βικέλα» (100 χρόνια από το θάνατό του).

Ο Ναυτικός Όμιλος Αντιπάρου – ΜΕΑΣ Ωλίαρος έλαβε μέρος με εννέα αθλητές, τον προπονητή κ. Θωμά Παντελαίο και συνοδό τον πρόεδρο του ομίλου κ. Κανετούνη. Οι αθλητές του Ομίλου όχι μόνο πήραν πολύτιμες εμπειρίες αλλά διακρίθηκαν κιόλας.

(από το δελτίο τύπου)

Αντάνας Μόκους, ένας Σούπερμαν Δήμαρχος

Στον αστερισμό της πολιτικής και της τοπικής αυτοδιοίκησης στο νησί οι φήμες ψάχνουν για έρεισμα και οι πολιτικές δικαιολογίες και εξηγήσεις για αντίκρυσμα. Σ’ ένα χωριό που έχει διαστρεβλωμένη την έννοια του πολιτικού διπόλου, κανείς δε φαίνεται να είναι διατεθειμένος να πιστέψει την άλλη άποψη. Η παρακάτω ιστορία θα μπορούσε να είναι και παραμύθι, αλλά η ζωή συχνά ξεπερνά τη φαντασία. Και αφήνει την ελπίδα πως φωτισμένοι ηγέτες εμπνέουν φως και στις καθημερινές πράξεις των ανθρώπων.
(πατήστε εδώ για το πρωτότυπο-HARVARD UNIVERSITY GAZETTE, εδώ για την εμπνευσμένη αναπαραγωγή- X-PSILIKATZOY blog, ή εδώ για το άρθρο στον Τύπο)

Blog at WordPress.com.